Elativus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elativus – przypadek w językach aglutynacyjnych i fleksyjnych oznaczający opuszczenie przez desygnat pewnego określonego obiektu[1]. Występuje w językach ugrofińskich, zwłaszcza języku węgierskim, języku estońskim i fińskim.

Język fiński[edytuj | edytuj kod]

Końcówką elatiwu w języku fińskim jest -sta lub -stä. Wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej. Z uwagi na to, że końcówka zaczyna się dwiema spółgłoskami, wywołuje zazwyczaj zjawisko wymiany stóp, w wyniku którego rdzeń wyrazu przyjmuje tzw. stopę słabą[2].

  • metsä (las) - metsästä (z lasu) metsistä (z lasów)
  • Puola (Polska) - Puolasta (z Polski)
  • he tulevat Puolasta - oni przyjeżdżają z Polski (także: pochodzą z Polski)

Język węgierski[edytuj | edytuj kod]

Końcówką elatiwu jest -ból lub -ből. Podobnie jak w języku fińskim wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej[3].

  • vonat (pociąg) - vonatból (z pociągu) vonatokból (z pociągów)
  • ezüst (srebro) - ezüstből (ze srebra)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

lista przypadków

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. § 618 Sijana elatiivi: onnesta soikea, iloinen voitosta. W: Iso Suomen kielioppi [on-line]. [dostęp 2017-12-09].
  2. § 81 Sijat ja sijapäätteet. W: Iso Suomen kielioppi [on-line]. [dostęp 2017-12-09].
  3. Nouns in Different Cases, Part 1.. [dostęp 2017-12-09].