Eleazar (męczennik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eleazar
ilustracja
Występowanie 2 Księga Machabejska
Śmierć Elezara przedstawiona na ilustracji autorstwa Gustave’a Dorégo (1866).

Eleazar – „uczony w Piśmie”, męczennik Starego Testamentu, święty prawosławny i katolicki[1], którego opis śmierci znajdujemy w Drugiej Księdze Machabejskiej (6,18-31 BT).

W czasie prześladowań Żydów jakie miało miejsce za rządów Antiocha IV Epifanesa w Antiochii Syryjskiej i Jerozolimie dziewięćdziesięcioletni Eleazar przeciwstawił się profanacji do jakiej chciał go zmusić syryjski władca stając się przykładem męstwa, wierności i bojaźni bożej[2]. Chcąc wprowadzić pogańskie obyczaje wśród wyznawców judaizmu chciano go zmusić (prawdopodobnie w obecności tyrana) do publicznego spożycia wieprzowiny. Eleazar wypluł siłą wkładane mu do ust mięso, a także odmówił symulowania jedzenia. Mimo tortur pozostał nieugięty.

Quote-alpha.png
Bogu, który ma świętą wiedzę, jest jawne to, że mogłem uniknąć śmierci. Jako biczowany ponoszę wprawdzie boleść na ciele, dusza jednak cierpi to z radością, gdyż Jego się boję[3].

Zginął zasieczony i rozerwany na strzępy stając się „pomnikiem cnoty[4].

Analogia do męczenników chrześcijańskich sprawiła, że heroiczna postać wymieniana jest w homiliach Ojców Kościoła. W synaksariach wspominany jest 1 sierpnia, obok Braci Machabejskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. .:ILG:. - Czytelnia: 1 sierpnia - Eleazar, brewiarz.pl [dostęp 2016-07-07].
  2. Syr 1,11-20
  3. (2 Mch 6, 30 BT)
  4. (2 Mch 6, 31 BT)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]