Elektronystagmografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Elektronystagmografia – badanie diagnostyczne narządu równowagi, polegające na rejestracji ruchów gałek ocznych dzięki wykorzystaniu pomiaru potencjału rogówkowo-siatkówkowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zjawisko potencjału rogówkowo-siatkówkowego zostało odkryte w 1849 roku przez Dubois Reymonda[1].

Technika badania[edytuj | edytuj kod]

Do rejestracji ruchów gałek ocznych wykorzystywane jest zjawisko różnicy potencjałów pomiędzy dodatnio naładowaną rogówką a ujemnie naładowaną siatkówką, czyli tzw. potencjał rogówkowo-siatkówkowy. Różnica potencjałów jest stała, wynosi 10-30 mV[2] i nadaje oku cechy dipola, którego oś elektryczna pokrywa się z osią optyczną. Linie pola elektrostatycznego przesuwają się podczas ruchów oka. Zmiany te są odbierane przez układ elektrod umieszczonych na zewnętrznych kątach oczu, wzmacniane i zapisywane w postaci wykresu. Krzywa oczopląsu przypomina zęby piły, ponieważ rejestruje się naprzemienna impulsacja dodatnich i ujemnych wartości w okolicy bocznych brzegów oczu. Oczopląs z fazą szybką skierowaną w prawo powoduje wychylenia krzywej ("zęby piły") ku górze, a z fazą szybką w lewo – ku dołowi.

Dzięki wykorzystaniu pola elektrostatycznego ruchy gałek ocznych są rejestrowane nawet przy zamkniętych powiekach.

Badanie składa się z 4 podstawowych etapów[3]:

  • kalibracja – ocena szybkich ruchów gałek ocznych
  • badanie oczu śledzących poruszający się cel
  • próby położeniowe – ocena zawrotów głowy związanych z pozycją głowy
  • próby kaloryczne – pomiar oczopląsu wywołanego podrażnieniem błony bębenkowej wodą o różnej temperaturze

Porównanie uzyskanych wyników z różnych etapów badania pomaga określić, czy zaburzenia równowagi mają charakter obwodowy czy centralny.

Wskazania do badania[edytuj | edytuj kod]

Wady i zalety elektronystygmografii[edytuj | edytuj kod]

Zalety:

  • wysoka wykrywalność reakcji oczopląsowych w porównaniu z bezpośrednią obserwacją
  • możliwość rejestracji oczopląsu przy zamkniętych powiekach
  • duża uniwersalność uzyskanych danych (ocena ilościowa i jakościowa)
  • monitorowanie przebiegu choroby
  • badanie jest dość obiektywne

Wady:

  • wynik badania nie jest bezpośrednim odzwierciedleniem zjawisk zachodzących w błędniku
  • obiektywność zależy od sposobu przeprowadzania
  • nie stanowi rozpoznania
  • ograniczony zakres ruchów wykrywanych w badaniu (nie wykrywa obrotowych ruchów gałek ocznych)
  • możliwe powikłanie w postaci wymiotów

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr Augustyniak. Mikrokomputerowy system analizy elektronystagmogramów. „Elektrotechnika”, 1992. 
  2. Piotr Augustyniak. Mikrokomputerowy system analizy elektronystagmogramów. „Elektrotechnika”. 11 (4), 1992. 
  3. Timothy C. Hain: Vestibular testing (ang.). [dostęp 2010-07-02].
  4. ENG / Elektronystagmografia / — Badania diagnostyczne — Usługi medyczne i ubezpieczeniowe — Prywatne Zdrowie. [dostęp 2010-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Zalesska-Kręcicka: Zarys otolaryngologii : podręcznik dla studentów i lekarzy. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2008, s. 56-58. ISBN 978-83-7055-552-8.
  • Władysław Traczyk: Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 133. ISBN 83-200-2826-4.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.