Przejdź do zawartości

Elpidio Quirino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Elpidio Quirino
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

16 listopada 1890
Vigan, Hiszpańskie Indie Wschodnie

Data i miejsce śmierci

29 lutego 1956
Novaliches

6. Prezydent Filipin
Okres

od 1948
do 1953

Poprzednik

Manuel Roxas

Następca

Ramon Magsaysay

Faksymile

Elpidio Quirino (ur. 16 listopada 1890, zm. 29 lutego 1956) - filipiński polityk i prawnik.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 listopada 1890 w Vigan w prowincji Ilocos Sur. Był synem Mariano Quirino oraz Gregorii Rivery[1]. Podstawy edukacji odebrał w Aringay w prowincji La Union. Został następnie wysłany do szkoły średniej w stołecznej Manili. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Filipin, które ukończył w 1915[2]. Pracował w Biurze ds. Gruntów oraz w manilskiej policji[3].

Wcześnie zaangażował się w działalność polityczną. W 1919 został wybrany do Izby Reprezentantów[2]. W 1925 zasiadł w Senacie[3]. Był także delegatem Konwencji Konstytucyjnej, która stała za ustawą zasadniczą z 1935. Pełnił funkcję ministra finansów oraz ministra spraw wewnętrznych. Był też prywatnym sekretarzem prezydenta Quezona[2]. Podczas japońskiej okupacji Filipin był więziony. Po wyzwoleniu powrócił do życia publicznego. W czerwcu 1945 wybrany został przewodniczącym Senatu pro tempore. Zdecydował się wystartować w wyborach z 1946, jako kandydat na wiceprezydenta u boku Manuela A. Roxasa. Po zwycięstwie objął funkcję zastępcy głowy państwa, został także ponownie ministrem finansów oraz ministrem spraw zagranicznych[1].

Śmierć Roxasa z kwietnia 1948 uczyniła z Quirino kolejnego prezydenta[4]. Kontynuował prospołeczną oraz skupiającą się na rozwoju przemysłu politykę poprzednika. Kontynuował również odbudowę kraju ze zniszczeń wojennych[2]. Nazywany ojcem filipińskiej industrializacji, zmagał się jednocześnie z komunistyczną rebelią[1]. Wybrany na pełną kadencję prezydencką w 1949, w szeroko krytykowanych wyborach. Wysłał 7000 filipińskich żołnierzy do pogrążonej w wojnie Korei[3]. Głową państwa był do 1953, nie uzyskał reelekcji. Zmarł w Novaliches 29 lutego 1956 w wyniku zawału mięśnia sercowego[5]. Pochowany został na manilskim South Cemetery[3].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

16 stycznia 1945 w rodzinnym Vigan poślubił Alicię Syquię. Została ona zabita wraz z trojgiem dzieci przez Japończyków w 1945[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d V. Almario: Elpidio R. Quirino. [w:] Sagisag Kultura (Vol 1) [on-line]. philippineculturaleducation.com.ph, 2015. [dostęp 2025-07-19]. (tagalski).
  2. a b c d Elpidio Quirino Monument, Manila. [w:] National Historical Commission of the Philippines [on-line]. philhistoricsites.nhcp.gov.ph. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
  3. a b c d PAGGUNITA KAY PANGULONG ELPIDIO R. QUIRINO. [w:] Balita [on-line]. balita.mb.com.ph, 2015-06-05. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
  4. Gabriel M. Reyes (1892-1952). [w:] National Historical Commission of the Philippines [on-line]. philhistoricsites.nhcp.gov.ph. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
  5. Benedict Galazan: Pangulong Aquino, pangungunahan ang programa sa paglilipat kay dating Pangulong Elpidio Quirino sa libingan ng mga bayani. [w:] Radyo La Verdad [on-line]. radyolaverdad.com, 2016-02-29. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).