Elpidio Quirino
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| 6. Prezydent Filipin | |
| Okres |
od 1948 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
Elpidio Quirino (ur. 16 listopada 1890, zm. 29 lutego 1956) - filipiński polityk i prawnik.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 16 listopada 1890 w Vigan w prowincji Ilocos Sur. Był synem Mariano Quirino oraz Gregorii Rivery[1]. Podstawy edukacji odebrał w Aringay w prowincji La Union. Został następnie wysłany do szkoły średniej w stołecznej Manili. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Filipin, które ukończył w 1915[2]. Pracował w Biurze ds. Gruntów oraz w manilskiej policji[3].
Wcześnie zaangażował się w działalność polityczną. W 1919 został wybrany do Izby Reprezentantów[2]. W 1925 zasiadł w Senacie[3]. Był także delegatem Konwencji Konstytucyjnej, która stała za ustawą zasadniczą z 1935. Pełnił funkcję ministra finansów oraz ministra spraw wewnętrznych. Był też prywatnym sekretarzem prezydenta Quezona[2]. Podczas japońskiej okupacji Filipin był więziony. Po wyzwoleniu powrócił do życia publicznego. W czerwcu 1945 wybrany został przewodniczącym Senatu pro tempore. Zdecydował się wystartować w wyborach z 1946, jako kandydat na wiceprezydenta u boku Manuela A. Roxasa. Po zwycięstwie objął funkcję zastępcy głowy państwa, został także ponownie ministrem finansów oraz ministrem spraw zagranicznych[1].
Śmierć Roxasa z kwietnia 1948 uczyniła z Quirino kolejnego prezydenta[4]. Kontynuował prospołeczną oraz skupiającą się na rozwoju przemysłu politykę poprzednika. Kontynuował również odbudowę kraju ze zniszczeń wojennych[2]. Nazywany ojcem filipińskiej industrializacji, zmagał się jednocześnie z komunistyczną rebelią[1]. Wybrany na pełną kadencję prezydencką w 1949, w szeroko krytykowanych wyborach. Wysłał 7000 filipińskich żołnierzy do pogrążonej w wojnie Korei[3]. Głową państwa był do 1953, nie uzyskał reelekcji. Zmarł w Novaliches 29 lutego 1956 w wyniku zawału mięśnia sercowego[5]. Pochowany został na manilskim South Cemetery[3].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]16 stycznia 1945 w rodzinnym Vigan poślubił Alicię Syquię. Została ona zabita wraz z trojgiem dzieci przez Japończyków w 1945[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d V. Almario: Elpidio R. Quirino. [w:] Sagisag Kultura (Vol 1) [on-line]. philippineculturaleducation.com.ph, 2015. [dostęp 2025-07-19]. (tagalski).
- ↑ a b c d Elpidio Quirino Monument, Manila. [w:] National Historical Commission of the Philippines [on-line]. philhistoricsites.nhcp.gov.ph. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
- ↑ a b c d PAGGUNITA KAY PANGULONG ELPIDIO R. QUIRINO. [w:] Balita [on-line]. balita.mb.com.ph, 2015-06-05. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
- ↑ Gabriel M. Reyes (1892-1952). [w:] National Historical Commission of the Philippines [on-line]. philhistoricsites.nhcp.gov.ph. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).
- ↑ Benedict Galazan: Pangulong Aquino, pangungunahan ang programa sa paglilipat kay dating Pangulong Elpidio Quirino sa libingan ng mga bayani. [w:] Radyo La Verdad [on-line]. radyolaverdad.com, 2016-02-29. [dostęp 2025-07-23]. (tagalski).