Ernest Tytus Bandrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernest Tytus Bandrowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1853
Rawa Ruska
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1920
Kraków
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Ernest Tytus Bandrowski (ur. 3 stycznia 1853 w Rawie-Ruskiej, zm. 28 listopada 1920 w Krakowie) – polski nauczyciel, chemik, poseł, działacz społeczny.

Urodził się w 1853 w Rawie Ruskiej[1]. Naukę gimnazjalną odbył w Buczaczu, Stanisławowie i Lwowie. W 1874 ukończył Wydział Filizoficzny na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie[2]. Został mianowany nauczycielem rzeczywistym 4 września 1877[1]. W 1911 był dyrektorem szkoły przemysłowej w Krakowie[1].

Od 1896 jako profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1894 członek Akademii Umiejętności. Był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Demokratycznego w Krakowie[3]. W latach 19081918 poseł na sejm galicyjski. W latach 19151920 piastował urząd wiceprezydenta Krakowa. Jeden z założycieli, a następnie dożywotnio honorowy prezes Towarzystwa Szkoły Ludowej i członek honorowy TSL[4]. Zajmował się krystaloluminescencją i opisał kilka związków chemicznych, w tym kwas acetylenodikarboksylowy.

W 1898 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa[5][6][1].

Podczas I wojny światowej był zastępcą przewodniczącego komitetu krajowego Komisji Opieki nad Inwalidami Wojennymi w Krakowie[7]. 8 lutego 1919 został wybrany wiceprezydentem Krakowa[8].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Henryk Kopia: Spis nauczycieli szkół średnich w Galicyi oraz polskiego gimnazyum w Cieszynie. Lwów: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, 1909, s. 1.
  2. Bandrowski Ernest Tytus (1853—1920), s. 257.
  3. O głosowanie powszechne. „Kurier Warszawski”, s. 2, Nr 8 z 8 stycznia 1906. 
  4. Sprawozdanie z działalności Towarzystwa Szkoły Ludowej za rok 1912. Kraków: 1913, s. LXXIII.
  5. Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”, s. 5, Nr 277 z 3 grudnia 1898. 
  6. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 186.
  7. Kronika. „Kraków – inwalidom”. „Nowa Reforma”, s. 2, Nr 516 z 13 października 1916. 
  8. Dr Ernest Bandrowski Czas 1920 nr 285 z 1 grudnia s. 3 [1]
  9. Pogrzeb ś.p. dr Ernesta Bandrowskiego Czas 1920 nr 286 z 2 grudnia [2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bandrowski Ernest Tytus (ang.). Onet.pl. [dostęp 2012-03-10].
  • Bandrowski Ernest Tytus (1853—1920). [W:] Polski Słownik Biograficzny. Т. I. Kraków: Nakładem Polskiej Akademji Umiejętności, Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1935, s. 257—258.