Estadio de la Cerámica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Estadio de la Cerámica
Ilustracja
Panorama stadionu.
Przydomek: Feudo Amarillo
Poprzednia nazwa Campo del Villarreal (1923–1925)
Estadio El Madrigal (1925–2017)
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna  Walencja
Miejscowość Vila-real
Adres Calle Blasco Ibáñez 2
12540 Vila-real
Data budowy –1923
Data otwarcia 17 czerwca 1923
Data przebudowy 1952, 1972, 1989, 1998–1999, 2005
Właściciel Miasto Vila-real
Operator Villarreal CF
Klub Villarreal CF
Inauguracja 17 czerwca 1923
Deportivo Cervantes – CD Castellón
Pojemność stadionu 24 890 miejsc
Wymiary boiska 105 m × 68 m
Nawierzchnia boiska murawa
Położenie na mapie Walencji
Mapa konturowa Walencji, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Estadio de la Cerámica”
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa konturowa Hiszpanii, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Estadio de la Cerámica”
Ziemia39°56′39″N 0°06′13″W/39,944167 -0,103611

Estadio de la Cerámica, do 2017 Estadio El Madrigalstadion piłkarski w Vila-real (prowincja Castellón, region Walencja), stanowiący własność miasta, na którym swoje domowe mecze rozgrywa Villarreal CF. Po kilku rozbudowach, aktualna pojemność trybun wynosi 24 890 miejsc.

Klub Villarreal CF założono w tym samym roku, w którym wybudowano stadion, więc od początku istnienia rozgrywa na nim swoje spotkania. Obiekt usytuowany jest 5 kilometrów od wybrzeża Morza Śródziemnego, na wysokości 50 metrów n.p.m. Drużyna Villarreal CF występuje zwykle w jednolicie żółtych strojach przez co nosi przydomek El Submarino Amarillo (Żółta Łódź Podwodna). Obok stadionu de la Cerámica stoi pomnik przedstawiający właśnie żółtą łódź podwodną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tablica wbudowana z okazji 75-lecia stadionu.

17 czerwca 1923 zainaugurowano stadion nazywający się wtedy Campo del Villarreal (pol. Boisko Villarreal). W pierwszym meczu zmierzyły się dwie drużyny z prowincji CastellónCD Castellón i Deportivo Cervantes. Nazwa El Madrigal obowiązywała w latach 1925–2017 i pochodziła od miejskich terenów o tej samej nazwie, na których leży obiekt.

Pierwsza przebudowa miała miejsce w 1952 r. Wśród zmian była między innymi zmiana wymiarów boiska z 95 × 65 metrów na 105 × 65 metrów. Były to wymiary boiska Stadionu Olimpijskiego, na którym rozgrywano mecze w ramach Igrzysk Olimpijskich w Helsinkach w 1952, a które zaadaptowało wiele stadionów na całym świecie.

W latach 60. zbudowano fragment dachu, a w latach 1971–1972 oddano do trybunę południową. Zostały one jednak wyburzone w 1988 r. w celu zbudowania nowej, którą otwarto 8 marca 1989 podczas towarzyskiego meczu z Atlético Madryt.

Z okazji 75. rocznicy inauguracji stadionu (czyli w 1998 r.) klub rozpoczął kolejną przebudowę. Południowa trybuna została po raz kolejny zburzona, a w jej miejscu stanęła nowa, częściowo kryta, z lożami VIP; zmieniono także koronę trybuny północnej. Prace zakończono w sezonie 1999/00.

Oświetlenie uruchomiono po raz pierwszy podczas meczu Tercera División, pomiędzy Villarreal CF i SE Eivissa-Ibiza. Właściciel – miasto – sfinansowało budowę masztów oświetleniowych umieszczonych w narożnikach stadionu.

Szatnie kilkakrotnie przesuwano. Do 1936 r. znajdowały się w południowo-wschodniej części stadionu; do 1989 r. w północno-wschodniej, później w południowo-zachodniej, a po ostatniej przebudowie – pod trybuną główną.

Casals Grocs (loże)[edytuj | edytuj kod]

Obiekt posiada 30 Casals Grocs, klimatyzowanych lóż, wyposażonych w telewizory do oglądania powtórek, wygodne fotele, a nawet trzy windy pozwalające na swobodny dostęp do swoich miejsc. Podczas meczów widzom w lożach oferowany jest catering. Spośród 30 Casals Grocs pięć mieści dwadzieścia osób, dwadzieścia trzy mają po szesnaście miejsc, a pozostałe dwie mieszczą po dwunastu kibiców.

Zmiany wprowadzone w związku z występami w Lidze Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Żeby spełnić wymogi Ligi Mistrzów stadion przeszedł rozbudowę w 2005 r. Ze względów estetycznych krzesełka zostały obleczone żółtym, nawiązującym do barw klubu, materiałem; odnowiono szatnie tworząc biuro dla trenerów, sale do fizjoterapii, łazienki i prysznice. Stworzono także biura dla delegatów technicznych UEFA, salę kontroli antydopingowych i powiększono pomieszczenie przeznaczone na konferencje prasowe. Ogrodzenie oddzielające boisko od trybun podwyższono do poziomu jednego metra, przebudowano wejścia dla kibiców i zbudowano dwie restauracje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]