Eugeniusz Śmiarowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugeniusz Śmiarowski
Śmiarowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1878
Łomża
Data i miejsce śmierci 7 października 1932
Warszawa
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowo-Radykalne, Zjednoczenie Stronnictw Demokratycznych, PSL „Wyzwolenie”, Partia Pracy
Grób Eugeniusza Śmiarowskiego na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Eugeniusz Śmiarowski (ur. 7 maja 1878 w Łomży, zm. 7 października 1932 w Warszawie) – polski prawnik i polityk, poseł na Sejm I kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w 1902, później był adwokatem. Od 1906 w Kole Obrońców Politycznych, kierowanym przez Stanisława Patka. Prowadził działalność niepodległościową, był m.in. członkiem Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie oraz Rady Narodowej. Był pracownikiem Komisji Kwalifikacyjnej Tymczasowej Rady Stanu[1]. Był jednym z czołowych działaczy Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych[2].

Początkowo w Stronnictwie Narodowo-Radykalnym, później w Zjednoczeniu Stronnictw Demokratycznych, następnie w PSL „Wyzwolenie”. W 1922 z listy tej ostatniej partii wszedł do Sejmu (poseł z okręgu nr 23). Był kandydatem ugrupowania na marszałka izby. W marcu 1925 przeszedł do Partii Pracy. Wkrótce potem jednak opuścił i tę partię.

W 1928 zakończył karierę polityczną i skupił się na pracy adwokackiej. Bronił oskarżonych w procesie posłów mniejszości białoruskiej Hromady, jak również w procesie brzeskim.

Bolesław Leśmian dedykował mu zbiór wierszy Łąka z 1920 roku.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 225.
  2. Jerzy Pająk, Zjazdy Okręgowej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Niepodległościowych w Kielcach w listopadzie 1917 roku, w: Między Wisłą a Pilicą. Studia i materiały historyczne pod red. K. Brachy i S. Wiecha, t. 1, 2000, s. 305