FK Vojvodina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z FK Vojvodina Nowy Sad)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
FK Vojvodina
ФК Војводина
FK Vojvodina
Pełna nazwa Fudbalski Klub Vojvodina
Przydomek Slaninari, Stara Dama[1]
Data założenia 6 marca 1914[1]
Debiut w najwyższej lidze 1931[1]
Liga Super liga Srbije
Stadion Stadion Karađorđe
Prezes Dušan Vlaović[2]
Trener Aleksandar Veselinović[3]
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

FK Vojvodina, serb. ФК Војводинаserbski klub piłkarski z siedzibą w Nowym Sadzie. Został założony w 1914 roku[1]. Występuje w rozgrywkach Super liga Srbije.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

 Główny artykuł: Wojwodina.

Nazwa klubu wywodzi się od serbskiej nazwy Wojwodiny, krainy na północy Serbii oraz od 1944 roku autonomicznego okręgu najpierw Jugosławii, a od 2003 roku Serbii[4]. W latach 1946−1950 klub nosił nazwę Sloga Nowy Sad[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Vojvodina został założony 6 marca 1914. Pierwszy mecz piłkarski rozegrała w maju 1914 we wsi Kovilj przeciwko FK Šajkaš. Zakończył się on jej zwycięstwem 5:0. Drużyna wystąpiła w biało-niebieskich strojach uszytych przez matkę jednego z piłkarzy. Opisane spotkanie było jedynym meczem rozegranym przez Vojvodinę przed I wojną światową[1].

W 1919 roku powołano pierwszego prezesa – został nim dr Živko Bajazet, wieloletni prezes Srpskiej Privrednej Banki i członek praskiego Towarzystwa Sokół. Działalność klubu była finansowana przede wszystkim ze składek członkowskich oraz z wpłat darczyńców. Na początku lat 20. Vojvodina została oficjalnie zarejestrowana oraz została przeprowadzona fuzja z FK Omladinac. W 1922 roku zajęła trzecie miejsce w mistrzostwach Nowego Sadu, ustępując NAK Novi Sad, klubowi mniejszości węgierskiej, oraz żydowskiemu Jude Makabi. 23 lipca 1922 ustalono, że barwami klubu będą czerwień i biel. Ustanowiono także klubowy herb. 28 lipca 1922 pierwszy w historii piłkarz klubu zadebiutował w reprezentacji kraju. Został nim zawodnik narodowości węgierskiej Jeno Abraham. Zagrał w towarzyskim meczu z Czechosłowacją rozegranym w Zagrzebiu i zakończonym zwycięstwem gospodarzy 4:3. Do 1924 roku swe domowe mecze Vojvodina rozgrywała na stadionie lokalnego rywala – UTK. 28 czerwca 1924 do użytku oddano nowy stadion, który otrzymał imię na cześć Jerzego Czarnego (serb. Карађорђе). Również w 1924 roku Vojvodina zatrudniła pierwszego oficjalnego trenera – funkcję tę objął Kosta Hadži, doktor prawa i generalny sekretarz Fudbalskiego savezu Jugoslavije. W 1927 roku Hadži został prezesem klubu, a na stanowisku szkoleniowca zastąpił go Austriak Otto Necas[1].

W sezonie 1931/1932 Vojvodina, pomimo porażki w ćwierćfinale z SK Jugoslavija, zakwalifikowała się do zreformowanej najwyższej ligi rozgrywanej od sezonu 1932/1933 po raz pierwszy w systemie ligowym. W sezonie 1932/1933 zajęła ostatnie miejsce w tabeli i w konsekwencji z niej spadła. 15 grudnia 1937 powołany do życia został Klub kibiców i przyjaciół Vojvodiny (serb. Klub navijača i prijatelja Vojvodine). Po inwazji Niemiec na Jugosławię 6 kwietnia 1941 działalność Vojvodiny została zakazana, a jej majątek został skonfiskowany. Klubowe trofea zaginęły, a archiwum zostało zniszczone. Do końca 1944 roku klub praktycznie nie funkcjonował. Wielu piłkarzy Vojvodiny brało udział w walce z okupantem[1].

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1945/1946 Vojvodina okazała się gorsza od Metalaca Belgrad w kwalifikacjach do najwyższej ligi. 26 lutego 1946 pod naciskiem komunistycznych władz doszło do fuzji Vojvodiny, RFK Novi Sad i Radnički Nowy Sad pod szyldem Sloga Nowy Sad. Nie spotkało się to z aprobatą kibiców. W sezonie 1948/1949 Sloga po raz pierwszy występowała w I lidze. 23 listopada 1950 powrócono do nazwy Vojvodina[1].

W 1951 roku Vojvodina doszła do finału Pucharu Jugosławii, w którym zmierzyła się z Dinamem Zagrzeb. Oba mecze przegrała 0:2. W sezonie 1954/1955 pokonała włoską AS Roma w 1/8 finału Pucharu Mitropa. W ćwierćfinale tego turnieju okazała się gorsza od czechosłowackiego Slovana Bratysława. W sezonie 1956/1957 Vojvodina dotarła do finału tego pucharu, gdzie w dwumeczu uległa węgierskiemu Vasasowi FC. W sezonie 1956/1957 została wicemistrzem kraju. W latach 1956−1958 oraz w 1961 roku królem strzelców ligi jugosłowiańskiej był piłkarz Vojvodiny Todor Veselinović. W sezonie 1961/1962 po raz drugi w historii klub zajął drugie miejsce w lidze. W 1966 roku Vojvodina została mistrzem Jugosławii, dzięki czemu w sezonie 1966/1967 rywalizowała w Pucharze Europy. W I rundzie tych rozgrywek wyeliminowała austriacką Admirę Wiedeń, w II rundzie po dogrywce w tzw. dodatkowym meczu okazała się lepsza od hiszpańskiego Atlético Madryt, a w ćwierćfinale odpadła po dwumeczu ze szkockim Celtikiem F.C. W 1967 roku doszło do sprzedaży Silvestra Takača, czołowego piłkarza Vojvodiny, do francuskiego Stade Rennais. Środki uzyskane z tej transakcji przeznaczono na instalację sztucznego oświetlenia na stadionie, a reflektory zostały nieoficjalnie nazwane "Oczami Takača" (serb. Takačeve oči)[1].

W sezonie 1968/1969 Vojvodina odpadała w 1/32 finału Pucharu Miast Targowych ze szkockim Rangers F.C. W sezonie 1974/1975 po raz trzeci w swojej historii została wicemistrzem Jugosławii. W sezonie 1975/1976 odpadła w 1/32 Pucharu UEFA z greckim AEK Ateny. Rok później zwyciężyła w Pucharze Mitropa. W sezonie 1985/1986 Vojvodina spadła do drugiej ligi, zajmując ostatnie miejsce w tabeli. W kolejnym roku powróciła do pierwszej ligi, ponadto zostając jej mistrzem drugi raz w jej dziejach. Tytuł zapewniła sobie po zwycięstwie ze Slobodą Tuzla. W 1/16 finału Pucharu Europy odpadła z Budapest Honvéd FC[1].

Federalna Republika Jugosławii, Serbia i Czarnogóra, Serbia[edytuj | edytuj kod]

Najlepszą lokatą osiąganą w lidze przez Vojvodinę w latach 90. było miejsce trzecie. W sezonie 1992/1993 Vesko Mihajlović z Vojvodiny z 22 golami został królem strzelców ligi. W 1997 roku Vojvodina dotarła do finału Pucharu Jugosławii. Rok później uległa niemieckiemu Werderowi Brema w finale Pucharu Intertoto[1].

W sezonie 2006/2007 okazała się gorsza od FK Crvena zvezda w finale Pucharu Serbii. Dwa lata później została po raz pierwszy po rozpadzie Jugosławii wicemistrzem ligi. 11 maja 2011 Vojvodina mierzyła się w finale pucharu kraju z FK Partizan. W 83. minucie spotkania, przy wyniku 2:1 dla Partizana, piłkarze Vojvodiny opuścili boisko na znak protestu przeciwko, ich zdaniem, tendencyjnemu sędziowaniu przez Slobodana Veselinovicia. Ostatecznie rezultat został ustalony jako walkower 3:0 dla Partizana, a Veselinović został zawieszony na osiem spotkań za swoje błędy. W sezonie 2012/2013 Vojvodina po raz kolejny dotarła do finału Pucharu Serbii. Rok później przegrała w rundzie play-off Ligi Europy z mołdawskim Sheriffem Tyraspol, eliminując wcześniej maltański Hibernians FC, węgierski Budapest Honvéd FC i turecki Bursaspor. W sezonie 2013/2014 Vojvodina po raz pierwszy zdobyła puchar kraju[1].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Źródło:[1]
Ligowe
  • Mistrzostwo Jugosławii (2): 1966, 1989
  • Wicemistrzostwo Jugosławii (3): 1957, 1962, 1975
  • Wicemistrzostwo Serbii: 2009
Pucharowe
  • Zdobywca Pucharu Serbii: 2014
  • Finalista Pucharu Jugosławii (2): 1951, 1997
  • Finalista Pucharu FR Jugosławii/Serbii (5): 1997, 2007, 2010, 2011, 2013
  • Zdobywca Pucharu Mitropa: 1977
  • Finalista Pucharu Mitropa: 1957

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Najwyższe zwycięstwo w europejskich pucharach Vojvodina odniosła 7 lipca 2016, pokonując 5:0 czarnogórski FK Bokelj. Natomiast najdotkliwsza porażka miała miejsce 13 września 1972, kiedy przegrała 0:6 z czechosłowackim Slovanem Bratysława. Najwięcej meczów w kontynentalnych rozgrywkach w barwach Vojvodiny rozegrał Igor Đurić – 27[5].

Trenerzy w historii klubu[edytuj | edytuj kod]

  • Kosta Hadži (1924–1926)
  • Oto Necas (1926–1928)
  • Boško Simonović (1929)
  • Oto Necas (1929–1930)
  • Oto Hamaček (1931–1932)
  • Károly Nemes (1933)
  • Willy Schürmann (1934–1935)
  • Fritz Levitus (1936–1938)
  • Milorad Ognjanov (1938)
  • Károly Nemes (1939)
  • János Noj (1939–1941)
  • Milorad Ognjanov (1945–1947)
  • Bane Sekulić (1947–1951)
  • Ljubiša Broćić (1952)
  • Milorad Ognjanov (1952)
  • Gustav Lechner (1953–1957)
  • Antal Lyka (1957–1959)
  • Ratomir Čabrić (1959–1960)
  • Radomir Momirski (1960–1961)
  • Franja Hirman (1961–1964)
  • Branko Stanković (1964–1967)
  • Zdravko Rajkov (1967–1968)
  • Ratomir Čabrić (1968–1969)
  • Dragoljub Milošević (1969–1973)
  • Gojko Zec (1973–1974)
  • Todor Veselinović (1974–1977)
  • Branko Stanković (1977–1978)
  • Milorad Pavić (1978)
  • Ivica Brzić (1978–1979)
  • Marko Valok (1979–1980)
  • Dušan Drašković (1980–1983)
  • Tomislav Kaloperović (1983)
  • Josip Duvančić (1983–1984)
  • Jovan Kovrlija (1984–1985)
  • Vukašin Višnjevac (1985)
  • Tomislav Kaloperović (1985)
  • Vladimir Savić (1986)
  • Željko Jurčić (1986)
  • Tonko Vukušić (1986–1987)
  • Ivica Brzić (1987–1988)
  • Ljupko Petrović (1988–1990)
  • Ivica Brzić (1990–1991)
  • Milorad Kosanović (1991–1995)
  • Dragoljub Bekvalac (1995–1996)
  • Ljupko Petrović (1996–1997)
  • Tomislav Manojlović (1997–1999)
  • Źródło:[1]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Główny artykuł: Stadion Karađorđe.

Stadionem, na którym FK Vojvodina rozgrywa swoje domowe mecze, jest nowosadzki Stadion Karađorđe. Został on oddany do użytku w 1924 roku. Jego pojemność to 14 458 miejsc siedzących[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Osnivanje i istorija - FK Vojvodina – Zvanična web prezentacija (serb.). FK Vojvodina. [dostęp 2018-06-14].
  2. Uprava i menadžment - FK Vojvodina – Zvanična web prezentacija (serb.). FK Vojvodina. [dostęp 2018-06-14].
  3. Stručni štab - FK Vojvodina – Zvanična web prezentacija (serb.). FK Vojvodina. [dostęp 2018-06-14].
  4. Define Vojvodina at Dictionary.com (ang.). Dictionary.com. [dostęp 2018-06-14].
  5. Vojvodina – UEFA.com (ang.). UEFA. [dostęp 2018-06-15].
  6. “Karađorđe” kroz decenije - FK Vojvodina – Zvanična web prezentacija (serb.). FK Vojvodina. [dostęp 2018-06-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]