Nowa Niepodległość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nowa Niepodległość
Nýtt Sjálvstýri
Państwo  Wyspy Owcze
Skrót NS
Lider Jógvan Skorheim
Data założenia 1909
Adres siedziby Áarvegur 2
FO-100 Tórshavn
Ideologia polityczna socjalliberalizm, regionalizm, separatyzm
Młodzieżówka Unga Sjálvstýri
Barwy      fioletowy
     niebieski
Obecni posłowie
2 / 33

0 / 2
http://sjalvstyri.fo/
Wyspy Owcze
Godło Wysp Owczych
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Wysp Owczych
Jóannes Patursson, założyciel i przewodniczący partii do 1936 roku.
Louis Zachariasen, prezes partii w latach czterdziestych.
Kári P. Højgaard przewodniczący partii w latach 2003 - 2010 i 2011 - 2015.

Nowa Niepodległość (far. Nýtt Sjálvstýri, dawniej Sjálvstýrisflokkurin) - partia polityczna działająca na Wyspach Owczych. Reprezentuje poglądy socjalliberalne i regionalistyczne[1]. Przed 1994 rokiem reprezentowała poglądy autonomistyczne, lecz obecnie jest partią separatystyczną[2]. Partia posługuje się obecnie logiem przypominającym żagiel, a jej barwy to fioletowa i niebieska.

Historia[edytuj]

Partia jeszcze nie zarejestrowana wzięła udział w wyborach parlamentarnych w 1906 roku, kiedy, jako przeciwieństwo Sambandsflokkurin, zdobyła 8 miejsc w Løgting[3]. Oficjalnie partię utworzono w 1906 roku z połączenia środowisk niepodległościowych, które ujawniły się na Wyspach Owczych w czasie Spotkania Bożonarodzeniowego (1888). Jej pierwszym prezesem został Jóannes Patursson[3].

Do drugiej wojny światowej partia odniosła dwa zwycięstwa w wyborach (1918, 1928), dwa razy otrzymała tyle samo miejsc co Sambandsflokkurin (1920, 1936), a pozostałe osiem razy pozostawała w mniejszości. Ostatnie wybory przed wojną były także końcem kadencji Jóannesa Paturssona jako lidera partii, który postanowił założyć Fólkaflokkurin, gdzie później został głową ugrupowania aż do swej śmierci[3]. Patursson zabrał ze sobą wielu wyborców, co poskutkowało nagłym spadkiem poparcia dla Sjálvstýrisflokkurin z ośmiu miejsc w 1936, przez cztery miejsca w 1940 aż do żadnego w 1943 i 1945.

Po wojnie pozycja partii zaczęła się stosunkowo umacniać, nigdy jednak nie udało jej się odbudować dawnego prestiżu jakim cieszyła się przed odejściem pierwszego lidera[3]. Na miejscu głównej partii separatystycznej zastąpiła ją w 1948 Tjóðveldi. Największą liczbę punktów procentowych udało się jej uzyskać w roku 1990, było to 8,8%, co przeliczono jako trzy miejsca w parlamencie[3]. Jej liderem od 1971 do 1994 był Hilmar Kass, a następnie do 2001 Helena Dam á Neystabø, która ostatecznie przeniosła się do Javnaðarflokkurin[3][4]. Później nastąpił okres częstych zmian na stanowisku prezesa, które od 2003 roku do 2015 sprawował niemal nieprzerwanie Kári Højgaard.

Wybory w roku 2004 dały Partii Niepodległościowej jedno miejsce w parlamencie, a kolejne dwa miejsca[5]. W wyborach w 2011 roku partia uzyskała 1 290 głosów (4,2%) i jeden mandat[6]. Partia od roku 2011 do 2013 weszła w skład koalicji rządzącej, a Kári Højgaard został Ministrem Spraw Zagranicznych[7].

9 kwietnia 2015 roku na stanowisku prezesa partii Káriego Højgaarda zastąpił burmistrz miasta Klaksvík Jógvan Skorheim[8]. Højgaarda mianowano wiceprzewodniczącym Partii Niepodległościowej. W czerwcu 2015 Skorheim ogłosił zmianę nazwy partii z Sjálvstýrisflokkurin na Nýtt Sjálvstýri[9]. Była to próba poprawy wizerunku partii po ujawnieniu kontrowersji wokół budowy Eysturoyartunnilin, w które miał być zamieszany Højgaard[10][11]. Wszystko to nie wpłynęło jednak na znacząco na wyniki wyborów parlamentarnych, w których partia zdobyła 1 305 głosów (4,1%) i uzyskała dwa mandaty w parlamencie[12]. Jógvan Skorheim uzyskał mandat, jednak Rada Miasta Klaksvík nie przyjęła możliwości piastowania dwóch urzędów, dlatego Skorheim zdecydował się pozostać burmistrzem, a mandat przez niego wygrany przeszedł 14 września na Bárðura Kassa Nielsena[13].

Partia wielokrotnie startowała w wyborach do Folketingu, jednak nigdy nie uzyskała ani jednego reprezentanta.

Organizacja Nýtt Sjálvstýri[edytuj]

Przewodniczący[14]:

Wiceprzewodniczący[14]:

Przewodniczący regionów[15]:

Przewodniczący Nýtt Sjálvstýri[edytuj]

Następujące osoby sprawowały funkcję przewodniczącego Nowej Niepodległości:

Obecni parlamentarzyści Nýtt Sjálvstýri[edytuj]

Ostatnie wybory odbyły się na Wyspach Owczych 1 września 2015 roku[12]. Nowa Niepodległość uzyskała w nich 4,1% głosów, co dało jej dwa mandaty w Løgtingu, czyli o jeden więcej względem poprzednich wyborów[12]. Lista posłów obecnie sprawujących urząd z ramienia Nowej Niepodległości przedstawia się następująco[16]:

Poparcie w wyborach[edytuj]

Wybory parlamentarne[edytuj]

Wyniki Nowej Niepodległości w wyborach parlamentarnych przedstawiały się następująco[3][5][17]:

Wybory Løgting Folketing
Głosy Mandaty Głosy Mandaty
Liczba  % +/– Liczba +/– Liczba  % +/– Liczba +/–
1906 579 37,6 (2.)
8 / 20
1908 340 33,9 (2.) Decrease2.svg 3,7
7 / 20
Decrease2.svg 1
1910 289 24,5 (2.) Decrease2.svg 9,4
7 / 20
Steady2.svg
1912 365 41,6 (2.) Increase2.svg 17,1
7 / 20
Steady2.svg
1914 625 47,2 (2.) Increase2.svg 5,6
8 / 20
Increase2.svg 1
1916 542 51,7 (1.) Increase2.svg 4,5
9 / 20
Increase2.svg 1
1918 2 948 49,7 (2.) Decrease2.svg 2,0
11 / 20
Increase2.svg 2
1920 2 476 41,6 (2.) Decrease2.svg 8,1
10 / 20
Decrease2.svg 1
1924 2 450 39,1 (2.) Decrease2.svg 2,5
10 / 23
Steady2.svg
1928 2 680 42,3 (2.) Increase2.svg 3,2
11 / 23
Increase2.svg 1
1932 2 931 37,3 (2.) Decrease2.svg 5,0
8 / 21
Decrease2.svg 3
1936 2 694 34,2 (2.) Decrease2.svg 3,1
8 / 24
Steady2.svg
1939 314 5,0 (5.)
0 / 1
1940 1 365 16,2 (4.) Decrease2.svg 18,0
4 / 24
Decrease2.svg 4
1943 1 001 10,4 (4.) Decrease2.svg 5,8
0 / 25
Decrease2.svg 4
1945 1 239 9,4 (4.) Decrease2.svg 1,0
2 / 25
Increase2.svg 2
1946
nie brała udziału
1947 809 8,4 (4.)
0 / 2
1950 (F) 957 8,2 (5.)
2 / 25
535 14,8 (3.) Increase2.svg 6,4
0 / 2
Steady2.svg
1953 351 10,4 (3.) Decrease2.svg 4,4
0 / 2
Steady2.svg
1954 908 7,1 (5.) Decrease2.svg 1,1
2 / 27
Steady2.svg
1957
nie brała udziału
1958 816 5,9 (5.) Decrease2.svg 1,2
2 / 30
Steady2.svg
1960
nie brała udziału
1962 892 5,9 (5.) Steady2.svg
2 / 30
Steady2.svg
1964
nie brała udziału
1966 (F) 867 4,9 (5.) Decrease2.svg 1,0
1 / 26
Decrease2.svg 1
nie brała udziału
1968
nie brała udziału
1970 1 010 5,6 (5.) Increase2.svg 0,7
1 / 26
Steady2.svg
1971 648 4,9 (4.)
0 / 2
1973 553 4,2 (5.) Decrease2.svg 0,7
0 / 2
Steady2.svg
1974 1 430 7,2 (5.) Increase2.svg 1,6
2 / 26
Increase2.svg 1
1975
nie brała udziału
1977 551 3,4 (5.)
0 / 2
1978 1 626 7,2 (5.) Steady2.svg
2 / 32
Steady2.svg
1979 797 4,3 (6.) Increase2.svg 0,9
0 / 2
Steady2.svg
1980 1 953 8,4 (5.) Increase2.svg 1,2
3 / 32
Increase2.svg 1
1981 867 5,2 (5.) Increase2.svg 0,9
0 / 2
Steady2.svg
1984 (F) 2 135 8,5 (5.) Increase2.svg 0,1
2 / 32
Decrease2.svg 1 1 033 5,6 (5.) Increase2.svg 0,4
0 / 2
Steady2.svg
1987 1 070 4,8 (5.) Decrease2.svg 0,8
0 / 2
Steady2.svg
1988 (F) 2 033 7,1 (5.) Decrease2.svg 1,4
2 / 32
Steady2.svg 897 3,9 (5.) Decrease2.svg 1,7
0 / 2
Steady2.svg
1990 (F) 2 489 8,8 (5.) Increase2.svg 1,7
3 / 32
Increase2.svg 1 1 240 6,9 (5.) Increase2.svg 3,0
0 / 2
Steady2.svg
1994 (F) 1 438 5,6 (8.) Decrease2.svg 3,2
2 / 32
Decrease2.svg 1 469 2,4 (6.) Decrease2.svg 4,5
0 / 2
Steady2.svg
1998 (F) 2 116 7,6 (5.) Increase2.svg 2,0
2 / 32
Steady2.svg 1 603 7,7 (5.) Increase2.svg 5,3
0 / 2
Steady2.svg
2001 434 1,6 (6.) Decrease2.svg 6,1
0 / 2
Steady2.svg
2002 1 351 4,4 (5.) Decrease2.svg 3,3
1 / 32
Decrease2.svg 1
2004 1 461 4,6 (6.) Increase2.svg 0,2
1 / 32
Steady2.svg
2005 584 2,5 (6.) Increase2.svg 0,9
0 / 2
Steady2.svg
2007 799 3,5 (6.) Increase2.svg 1,0
0 / 2
Steady2.svg
2008 2 244 7,2 (6.) Increase2.svg 2,6
2 / 33
Increase2.svg 1
2011 (F) 1 290 4,2 (7.) Decrease2.svg 3,0
1 / 33
Decrease2.svg 1 481 2,3 (6.) Decrease2.svg 1,2
0 / 2
Steady2.svg
2015 (F) 1 305 4,1 (7.) Decrease2.svg 0,1
2 / 33
Increase2.svg 1 403 1,7 (7.) Decrease2.svg 0,6
0 / 2
Steady2.svg

Wybory samorządowe[edytuj]

Wyniki Republiki w wyborach samorządowych przedstawiały się następująco[5][18]:

Wybory Rady gmin
Głosy Mandaty
 % +/– Liczba +/–
1996
14 / 277
2000 5,6
10 / 272
Decrease2.svg 4
2004 4,1 Decrease2.svg 1,5
7 / 220
Decrease2.svg 3
2008 6,3 Increase2.svg 2,2
11 / 210
Increase2.svg 4
2012 4,1 Decrease2.svg 2,2
7 / 203
Decrease2.svg 4

Przypisy

  1. Legislative elections (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2015-10-20].
  2. Appendix: Supporting Data. W: Jason Sorens: Secessionism: Identity, Interest, and Strategy. Kanada: Mc Gill-Queen's University Press, 2012, s. 180. ISBN 978-0-7735-3930-3. [dostęp 2015-10-20]. (ang.)
  3. a b c d e f g Søgan (far.). Nýtt Sjálvstýri. [dostęp 2015-10-20].
  4. Árni Dahl: Ævisøgur. W: Wielu: Løgtingið 150 – Hátíðarrit 2. Tórshavn: Løgting, 2002, s. 321, seria: Løgtingið 150. ISBN 99918-966-5-1. (far.)
  5. a b c Valúrslit (far.). Kringvarp Føroya. [dostęp 2015-10-19].
  6. Løgtingsval 2011 (far.). Kringvarp Føroya. [dostęp 2015-10-19].
  7. Kári P. Højgaard: Sjálvstýrisflokkurin heldur neyvan fram í samgongu (far.). Kringvarp Føroya, 2013-09-06. [dostęp 2015-10-20].
  8. Eirikur Lindenskov: Jógvan Skorheim formaður í Sjálvstýrisflokkinum (far.). in.fo, 2015-04-09. [dostęp 2015-10-20].
  9. Sverri Egholm: Sjálvstýrisflokkurin eitur nú Nýtt sjálvstýri (far.). portal.fo, 2015-06-13. [dostęp 2015-10-20].
  10. To færøske toppolitikere brød lov i kontroversiel tunnelsag (duń.). business.dk, 2015-06-25. [dostęp 2015-10-20].
  11. Johnsigurd Johannesen: To færøske toppolitikere brød lov i kontroversiel tunnelsag (far.). Kringvarp Føroya, 2014-01-06. [dostęp 2015-10-20].
  12. a b c Løgtingsval 1. september 2015 (far.). Kringvarp Føroya. [dostęp 2015-10-20].
  13. Eirikur Lindenskov: Jógvan Skorheim sigur løgtingstarvið frá sær (far.). in.fo, 2015-09-14. [dostęp 2015-10-20].
  14. a b Landsfelagið (far.). Nýtt Sjálvstýri. [dostęp 2015-10-20].
  15. Limafeløg (far.). Nýtt Sjálvstýri. [dostęp 2015-10-20].
  16. Tingmenn (far.). Løgting. [dostęp 2015-10-20].
  17. Election for the Faroese Parlament by districts and parties (ang.). Hagstova. [dostęp 2015-10-20].
  18. Kommunufrágreiðingar. W: Frágreiðing um kommunurnar. Helge Justinussen (red.). T. I. Cz. 2. Tórshavn: Føroya landsstýri, czerwiec 1998, s. 16-456. ISBN 99918-3-044-8. [dostęp 2015-10-19]. (far.)

Linki zewnętrzne[edytuj]