Fastnachtsspiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fastnachtsspiel – rodzaj farsy lub krotochwili zapustnej rozpowszechniony w Niemczech pod koniec średniowiecza i w XVI wieku[1].

W części niemieckich miast (m.in. w Norymberdze) istniał zwyczaj, że w zapusty grupy chłopców, zwykle poprzebieranych, podążały ulicami i zaglądały do domów, tańcząc i zapraszając do zabawy[1]. Odgrywali oni przy tym krótkie historyjki[2]. Z czasem satyryczne scenki rozwinęły się, zaś element taneczny zanikł[2]. Częstymi tematami scenek, zwykle rubasznych czy nawet sprośnych, były spory małżeńskie i badanie pacjenta przez lekarza[2]. W późniejszym okresie wykorzystywano także motywy zaczerpnięte z literatury[2]. Utwory fastnachtsspiel były zwykle krótkimi formami (do trzystu kilkudziesięciu wersów), z szybką akcją i niewielką liczbą wątków[3].

Utwory fastnachtsspiel tworzyli m.in. Hans Sachs, Hans Rosenplüt, Hans Folz, aczkolwiek autorstwo większości pozostaje anonimowe[4]. W okresie reformacji forma fastnachtsspiel była wykorzystywana przez niektórych protestanckich autorów (jak np. Niklaus Manuel) do wyszydzania przeciwników[4]. W okresie burzy i naporu do formy fastnachtsspiel nawiązał Johann Wolfgang von Goethe, pisząc kilka fars[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Żygulski 2012 ↓, s. 330.
  2. a b c d Żygulski 2012 ↓, s. 331.
  3. Żygulski 2012 ↓, s. 333.
  4. a b c Żygulski 2012 ↓, s. 332.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Żygulski: Fastnachtsspiel. W: Słownik rodzajów i gatunków literackich. Grzegorz Gazda (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 330–335.