Federico Zuccaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Federico Zuccaro
Federico Zuccari
Ilustracja
Autoportret
Data urodzenia ok. 1540
Data śmierci 20 lipca 1609
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka manieryzm
Wskrzeszenie Łazarza

Federico Zuccaro (Federico Zuccari) (ur. około 1540[1] w Urbino[2], zm. 20 lipca 1609[1] w Rzymie[2]) – włoski malarz okresu późnego manieryzmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Brat i uczeń Taddeo Zuccaro[2]. Oprócz prac we Włoszech malował także portrety i freski w Anglii (portret królowej Elżbiety) i Hiszpanii (w Escorial)[2]. Ukończył freski zaczęte przez Giorgio Vasariego we florenckiej katedrze[2]. W 1607 r. napisał L'idea de' pittori, scultori ed architetti, dzieło poświęcone teorii sztuki[1]. Był współtwórcą statutu i pierwszym przewodniczącym Akademii Świętego Łukasza[3][1]. Jest też autorem fresków w apsydzie rzymskiego kościoła pw. św. Sabiny oraz w kaplicy grobowej kardynała Bernerio, gdzie uwiecznił m.in. przyjęcie ślubów zakonnych przez Jacka i Czesława Odrowążów oraz sceny z życia Jacka[4]. Wykonał część fresków w rzymskim Oratorio di Santa Lucia del Gonfalonieri[5].

Wspólnie z bratem wykonali freski w Sala Regia w pałacu watykańskim[1]. Jest autorem cyklu 16 rysunków (cykl ten zawierał także dodatkowo 4 rysunki z alegoriami), w którym przedstawił historię życia i kariery Taddeo[6].

Pochowany został w Panteonie[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Encyklopedia PWN, tom 12, 1969
  2. a b c d e Biogram na stronie Getty Museum [1]
  3. Storia | Accademia di San Luca
  4. Broż A., 1988: Rzym. Watykan. Wyd. Dom Polski Jana Pawła II. Strony 135-136.
  5. Rzepińska M., 1986: Siedem wieków malarstwa europejskiego. Ossolineum, strona 118.
  6. Artykuł o cyklu na stronie Getty Museum [2]
  7. Broż A., 1988: Rzym. Watykan. Wyd. Dom Polski Jana Pawła II. Strona 96.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN, tom 12, 1969.