Fedor Lubartowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fedor Lubartowicz (rok ur. nieznany, zm. w 1431) – książę wołyński, syn księcia Lubarta.

Po śmierci ojca wielkiego księcia Dymitra-Lubarta w 1383 odziedziczył ziemię wołyńską i włodzimierską. W 1386 Władysław Jagiełło odebrał mu część jego księstwa z Łuckiem i ograniczył jego książęcą władzę, usuwając spod niej księcia Fedora Ostrozkiego. 22 maja 1386 roku jako książę łucki złożył hołd homagialny królowi Władysławowi II Jagielle, królowej Jadwidze Andegaweńskiej i Koronie Królestwa Polskiego[1].

23 maja 1393 roku jako książę siewierski złożył hołd homagialny królowi Władysławowi II Jagielle, królowej Jadwidze Andegaweńskiej i Koronie Królestwa Polskiego[1]. W 1393 Jagiełło ostatecznie odebrał mu dziedziczne ziemie, przydzielił natomiast Ziemię Siewierską, której on nie zdecydował się objąć, i wyjechał do Królestwa Węgierskiego. Powrócił około 1400 i otrzymał we władanie Żydaczów (który wcześniej należał do Fedora Olgierdowicza), a w 1431Włodzimierz Wołyński.

Posiadał też zamek w Koropcu (zdaniem Łeontija Wojtowycza, chodzi się o Koropcu na brzegu Dniestra)[2]. Miał m.in. syna Andruszka (zm. ok. 1438), księcia (właściciela) Koropca[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grzegorz Błaszczyk, Dzieje stosunków polsko-litewskich tom II: Od Krewa do Lublina, część 1, Poznań 2007, s. 27.
  2. Łewko Wojtowycz: Żydacziwske kniaziwstwo (1393-1442), s. 116. (ukr.)
  3. Tamże, s. 117. (ukr.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]