Koropiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia słowa.
Koropiec
Коропець
Ilustracja
Pałac Badeniego w Koropcu
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Rejon monasterzyski
Powierzchnia 8,61 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3508
407 os./km²
Nr kierunkowy +380 3555
Kod pocztowy 48370
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Koropiec
Koropiec
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Koropiec
Koropiec
Ziemia48°56′19″N 25°10′46″E/48,938611 25,179444
Portal Portal Ukraina

Koropiec (ukr. Коропець, Koropeć) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w rejonie monasterzyskim obwodu tarnopolskiego.

Historia[edytuj]

Fedor Lubartowicz m.in. posiadał też zamek w Koropcu (zdaniem Łeontija Wojtowycza, chodzi się o Koropcu na brzegu Dniestra)[1]. Fedor Lubartowicz zdaniem Zygmunta Radzimińskiego miał m.in. syna Andruszka (zm. ok. 1438), księcia na Koropcu.[2].

Do początku XVI w. Koropiec należał do dóbr królewskich. Pierwszy kościół parafialny wybudowany tu został w 1421 r. W 1615 r. wieś była już własnością Stefana Potockiego, wojewody bracławskiego. Dziedziczona w rodzinie Potockich przez dwa stulecia.

Przy końcu XVIII w. Koropiec nabyty została przez Mysłowskich h. Rawicz. Nowi właściciele w pocz. XIX w. wybudowali klasycystyczny pałacyk. W 2. poł. XIX w. właścicielem był Alfred Mysłowski, zamiłowany hodowca koni i uczestnik wyścigów. Żoną jego była Helena z Młockich, jedna z uznanych piękności Lwowa. Urokowi pałacu w Koropcu (między innymi marmurowe żłoby w stajniach) nie mógł oprzeć się marszałek Sejmu Galicyjskiego (namiestnik c.k.) Stanisław Badeni, który nie bez oporów ze strony właścicieli nabył pałac od syna Alfreda (Alfreda jr) w 1893. Po nim zaś majątek przypadł najmłodszemu jego synowi, Stefanowi, który był jego właścicielem do 1939 r.

W II Rzeczypospolitej wieś była siedzibą gminy wiejskiej Koropiec w powiecie buczackim, województwo tarnopolskie. W 1929 roku liczyła 5366 mieszkańców. W latach 1944-1945 Ukraińcy dokonali na Polakach zbrodni we wsiach: Barysz, Korościatyn, Puźniki, Zalesie, położonych na północ od Koropca.

Zabytki[edytuj]

Kropiecz na mapie z 1650
  • pałac - pierwotny klasycystyczny pałac zwieńczony czterospadowym dachem został wzniesiony przez Mysłowskich na początku XIX w. Hr. Stanisław Marcin Badeni przebudował pałac po 1893 r. na wielkopańską rezydencję w stylu neorenesansowym[3]. Po 1945 r. mieścił się w nim dom dziecka i szkoła. Pałac otacza park krajobrazowy z początku XIX w. Przed 1939 r. park miał 200 ha, obecnie około 6 ha.
 Osobny artykuł: Pałac w Koropcu.
  • kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja konsekrowany w 1882 r. Zrujnowany w okresie Ukraińskiej SRR po wysiedleniu z tych ziem Polaków gdy zamieniono go na magazyn ziarna. Remontowany po upadku ZSRR z inicjatywy polskiego duchownego ks. Ludwika Rutyny.
  • cmentarz katolicki z 650 polskimi nagrobkami.
  • cerkiew na Przewoźcu pw. Zaśnięcia Bogarodzicy z 1785 r.
  • pomnik Anieli Krzywoń poległej w bitwie pod Lenino, Polki z położonej na północ wsi Puźniki.

Ludzie związani z Koropcem[edytuj]

Ludzie urodzeni w Koropcu[edytuj]

Przypisy

  1. Łewko Wojtowycz: Żydacziwske kniaziwstwo (1393-1442), s. 116. (ukr.)
  2. Tam że, s. 117. (ukr.)
  3. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 90-96.
  4. Stepan Dawymuka. Marjan Dolisznij. „Dzwin”, 8 (874) (sierpień 2017), s. 229–230. (ukr.)

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]