Feliks Barański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Feliks Michał Barański (ur. 18 maja 1915 we Lwowie, zm. 10 lutego 2006 w Krakowie) – polski matematyk.

Specjalista w dziedzinie równań różniczkowych. Należał do lwowskich matematyków skupionych wokół Stefana Banacha i Hugona Stenhausa w Lwowskiej Szkole Matematycznej. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941-1944) był, wraz z wieloma innymi lwowskimi naukowcami, karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym prof. Rudolfa Weigla. Po wojnie został wysiedlony ze Lwowa; zamieszkał w Krakowie. W 1958 r. uzyskał doktorat. Od 1963 r. był doktorem habilitowanym. W 1972 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Od roku 1948 aż do zakończenia kariery był zatrudniony w Politechnice Krakowskiej[1]. W latach 1957-1979 pracował również w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Członek Polskiego Towarzystwa Matematycznego (od 1949). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Feliks Kiryk, Józef Hampel, Iwona Pietrzkiewicz (red.): Leksykon Profesorów Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2006. ISBN 83-7271-395-2.