Feliks Gadomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób dziennikarza Feliksa Gadomskiego (1898–1998) i literata Jana Gadomskiego (1859–1906) na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Feliks Gadomski (ur. 26 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 25 sierpnia 1998) – polski prawnik i dziennikarz, działacz emigracyjny związany ze Stronnictwem Demokratycznym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Jana Gadomskiego (1859–1906), publicysty i literata i Kazimiery Władysławy Dębskiej (zm. 1945). Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W Polsce międzywojennej pracował m.in. jako wydawca[1]. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię do Francji, następnie Wielkiej Brytanii, pracując dla Rządu RP na Uchodźstwie. Działał w Stronnictwie Demokratycznym.

Po 1945 znalazł się na emigracji w USA. Pracował w Polskiej Sekcji RWE w Nowym Jorku. W 1956 współzakładał Polskie Towarzystwo Prawnicze w Stanach Zjednoczonych[2].

Kontynuował działalność w Stronnictwie Demokratycznym, od 1953 reprezentując ugrupowanie w Zgromadzeniu Europejskich Narodów Ujarzmionych (The Assembly of Captive European Nations, ACEN). Przez długi okres pełnił obowiązki sekretarza generalnego ACEN. Był działaczem Unii Liberalno-Demokratycznej Europy Środkowo-Wschodniej oraz Międzynarodówki Liberalnej (World Liberal Union, WLU). W 1995 wydał w Nowym Jorku publikację "Zgromadzenie Europejskich Narodów Ujarzmionych. Krótki zarys". Zmarł dzień przed swoimi 100 urodzinami.

Żonaty z Felicją z Biernackich Gadomską (1896–1990) herbu Poraj.

Zarządzeniem z 15 sierpnia 1985 Prezydenta RP na uchodźstwie Edwarda Raczyńskiego został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za całokształt wieloletniej działalności niepodległościowej oraz politycznej na rzecz Polski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]