Feliks Władysław Starczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Feliksa Władysława Starczewskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Feliks Władysław Starczewski (ur. 27 maja 1868 w Warszawie, zm. 29 listopada 1945 tamże) – polski kompozytor, pianista i muzykolog.

Studiował na Konserwatorium Warszawskim kompozycję u Antoniego Sygietyńskiego i teorię u Zygmunta Noskowskiego, potem kompozycję u Engelberta Humperdincka w Berlinie oraz u Vincenta d’Indy w Paryżu, a także muzykologię u Heinricha Bellermanna, Oskara Fleischera i Maxa Friedländera w Berlinie.

Od roku 1894 uczył gry na fortepianie w Konserwatorium Warszawskim, 1903 został bibliotekarzem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.

Był autorem wielu opracowań z dziedziny historii muzyki zamieszczanych w „Kwartalniku Muzycznym”, „Muzyce”, „Słowniku biograficznym PAU”. Skomponował m.in. operę dziecięcą Taniec Kwiatów (1915), utwory na orkiestrę symfoniczną, dwie sonaty fortepianowe, wariacje na fortepian i pieśni.

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 180-6-9/10)[1].

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Die polnischen Tänze (1901)
  • Schola cantorum oraz Wincenty d’Indy jako pedagog (1905)
  • Z muzyki: luźne uwagi i notatki (1906)
  • Działalność muzyczna Jana Karłowicza: jej charakterystyka i ocena (1907)
  • Konserwatorium muzyczne w Warszawie, zarys historii i działalności (1937, 2 wydania pol. I franc.)
  • Nasza Ojczyzna: 20 piosenek dla dzieci na 1, 2 lub 3 głosy (1918)
  • Flis: Uwertura na orkiestrę (1898)
  • Pieśni skautów: śpiewy i deklamacje dla harcerzy polskich (1916)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Starczewska. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]