Feliks Zbigniew Machnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Zbigniew Machnowski
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 10 sierpnia 1875
Data i miejsce śmierci 7 października 1937
Lwów
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 40 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa)
Odznaczenia
Medal Niepodległości

Feliks Zbigniew Machnowski (ur. 10 sierpnia 1875, zm. 7 października 1937 we Lwowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego II RP, wójt gminy Stawczany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 sierpnia 1875. U kresu I wojny światowej uczestniczył w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, pełniąc stanowisko zastępcy komendanta Milicji Wojskowej, por. Ludwika Baara[1]. Po zakończeniu walk z Ukraińcami, wskutek przemianowania Milicji Wojskowej na Lwowski Batalion Wartowniczy, potem na Batalion Wartowniczy I/6 (pp), pozostawał nadal zastępcą jego dowódcy, por. Baara, do 24 stycznia 1919, pełniąc jednocześnie stanowisko dowódcy 1 kompanii[2]. W Wojsku Polskim został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[3][4]. Po wojnie w 1923, 1924 pozostawał oficerem rezerwowym 40 Pułku Piechoty w garnizonie Lwów[5][6]. Później został przeniesiony w stan spoczynku.

Został wójtem Gminy Stawczany w powiecie gródeckim. Sprawując tę funkcję 7 października 1937 został postrzelony w Stawczanach przez 20-letniego Ukraińca Michała (wzgl. Mikołaja) Kuspisz, który podpalił tamże kilka domostw i strzelał do osób usiłujących udzielić pomocy i gasić pożar[7][8][9]. Feliks Machnowski został ranny w klatkę piersiową i w rękę. Po przewiezieniu do szpitala powszechnego we Lwowie zmarł tego samego dnia. 10 października 1937 został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera XXVIII, miejsce 2238)[10][11].

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Baar: Milicja Wojskowa w obronie Lwowa. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 52. ISBN 83-85218-56-4.
  2. Ludwik Baar: Milicja Wojskowa w obronie Lwowa. W: Jarosław Waniorek (red.): Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników. Warszawa: 1993, s. 64. ISBN 83-85218-56-4.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 481.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 422.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 243.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 225.
  7. Ś. p. F. Machnowski. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 230 z 9 października 1937. 
  8. Manifestacyjny pogrzeb ś. p. Feliksa Machnowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 232 z 12 października 1937. 
  9. Zabójca podpalił dom i strzelał do ratujących. „Orędownik Ostrowski”, s. 2, Nr 90 z 15 października 1937. 
  10. Komunikaty. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 231 z 10 października 1937. 
  11. Cmentarz Obrońców Lwowa 1939 r.. stankiewicze.com. [dostęp 2015-11-02].
  12. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]