Piechota II RP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
1935 piechota II RP.jpg

Piechota II RP – jeden z trzech, obok artylerii i kawalerii, głównych rodzajów Wojska Polskiego II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk określany był mianem „broni”).

W latach 1921-1939 piechota zorganizowana była w 30 dywizji piechoty (ówcześnie nazywanych wielkimi jednostkami) rozlokowanych na terenie dziesięciu okręgów korpusów (trzy dywizje w każdym okręgu).

Fachowym organem dowodzenia ministra spraw wojskowych w sprawach piechoty był Departament Piechoty.

Kształcenie oficerów odbywało się w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej, a doskonalenie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.

Piechota posiadała własne barwy nawiązujące kolorystyką do barwy mundurów Armii Księstwa Warszawskiego. Żołnierze tej formacji na kołnierzach mundurów nosili patki koloru granatowego z żółtą wypustką, a na czapkach garnizonowych granatowe otoki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]