Fernando Haddad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fernando Haddad
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1963
São Paulo
minister edukacji Brazylii
Okres od 29 lipca 2005
do 2012
Przynależność polityczna Partia Pracujących
Poprzednik Tarso Genro
Następca Aloízio Mercadante

Fernando Haddad (ur. 25 stycznia 1963 r. w São Paulo) – brazylijski polityk Partii Pracujących, w latach 2005–2012 minister edukacji, od 2013 r. burmistrz São Paulo, w 2018 r. kandydat na prezydenta Brazylii, z wykształcenia prawnik i ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony 25 stycznia 1963 r. w São Paulo jako syn Chalila Haddada i Normy Therezy Goussain Haddad. W 1985 r. ukończył na uniwersytecie w São Paulo studia prawnicze, a pięć lat później na tej samej uczelni uzyskał magisterium z ekonomii, a w 1996 r. doktorat w dziedzinie filozofii, który nadano mu na macierzystej uczelni. Pracował jako prawnik, a w 1990 r. uniwersytet w São Paulo mianował go profesorem politologii[1].

Od 1983 r. związany z Partią Pracujących, zaangażował się w działalność ruchów studenckich i w 1985 r. został wybrany przewodniczącym centrum studenckiego na uczelni. W administracji Marty Suplicy, która od 2000 r. była burmistrzem São Paulo, był w latach 2001–2003 szefem personelu działu finansowego i ekonomicznego. Po zwycięstwie Luiza Inácio Lula da Silvy w wyborach prezydenckich w 2002 r., Haddad został w czerwcu 2003 r. specjalnym doradcą Ministerstwa Planowania, Budżetu i Zarządzania kierowanego przez Guido Mantegę i odpowiadał za planowanie projektów partnerstwa publiczno-prywatnego w sektorze infrastruktury. Po przejściu w lutym 2004 r. Tarso Genro do Ministerstwa Edukacji, objął stanowisko sekretarza ministra. W tym okresie koordynował pracę zespołu, który przygotował projekt reformy uczelni wyższych[1].

Po wybuchu skandalu korupcyjnego i dymisji José Genoíno Neto z funkcji przewodniczącego Partii Pracujących, Tarso Genro odszedł z Ministerstwa Edukacji na stanowisko przewodniczącego partii, a Haddad 29 lipca 2005 r. objął funkcję ministra edukacji. Na tym stanowisku kontynuował politykę swojego poprzednika, ale także dążył do powołania funduszu wsparcia i rozwoju edukacji oraz pracowników oświaty, który utworzono w grudniu 2006 r. Po reelekcji prezydenta w 2006 r. Haddad utrzymał stanowisko. Zajął się wówczas wprowadzeniem programu ewaluacji oświaty[1].

Po zakończeniu kadencji Luli był wymieniany w 2011 r. jako możliwy kandydat na burmistrza São Paulo w wyborach planowanych na kolejny rok, jednak spotkało się to z oporem senator i byłej już wówczas burmistrz Marty Suplicy. Ostatecznie w listopadzie został zatwierdzony jako kandydat, po rezygnacji innych polityków Partii Pracujących. Z tego powodu w styczniu 2012 r. ustąpił z funkcji ministra w gabinecie Dilmy Rousseff, a zastąpił go Aloízio Mercadante. W pierwszej turze Haddad zdobył 29% głosów i z wynikiem gorszym o 2 pp. od José Serry wszedł do drugiej tury, w której 28 października 2012 r. zwyciężył z wynikiem 56% głosów. Funkcję burmistrza objął w styczniu kolejnego roku[1] i piastował ją przez pięć lat[2].

Po tym, gdy pod koniec sierpnia 2018 r. sąd zakazał Luli startu w wyborach w związku z oskarżeniami o korupcję, 11 września ten oficjalnie wycofał się z wyborów prezydenckich i przekazał swoje poparcie Haddadowi, który był dotychczas jego kandydatem na wiceprezydenta[3]. W pierwszej turze wyborów, 7 października 2018 r., Haddad uzyskał 28,7%, tj. drugi wynik za Jairem Bolsonaro, co pozwoliło mu wejść do drugiej tury[4].

Żonaty z Aną Estelą Haddad, mają dwójkę dzieci[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Fernando Haddad (port.). Fundação Getulio Vargas. [dostęp 2018-09-28].
  2. Maciej Stasiński: Brazylia: Lula rezygnuje i namaszcza nowego kandydata w wyborach prezydenckich (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2018-09-12. [dostęp 2018-09-28].
  3. Lula wycofuje się z wyścigu o prezydenturę Brazylii, wyborcza.pl, 12 września 2018 [dostęp 2018-09-12].
  4. Brazilian presidential election goes to a second round as far-right candidate narrowly misses an outright win, www.washingtonpost.com [dostęp 2018-10-10].