Filozofia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Filozofia na średniowiecznej miniaturze

Filozofia (gr. φιλοσοφία – umiłowanie mądrości) – systematyczne i krytyczne rozważania na temat podstawowych problemów i idei, dążące do poznania ich istoty, a także do całościowego zrozumienia świata[1].

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Znaczenie terminu filozofia ulegało zmianie i nie można go definiować w oderwaniu od jego historii[2]. Ze względu na cele jakie sobie stawia, filozofię można też rozumieć jako naukę lub jako oświecenie[3]. Filozofia rozumiana jako nauka, stawia sobie za zadanie prawdziwego i obiektywne poznanie danego przedmiotu. Z tak rozumianej filozofii wywodzą się współczesne szczegółowe dyscypliny naukowe i taka jest większość współczesnej filozofii akademickiej. "Filozofia jako oświecenie" nastawiona jest natomiast na subiektywny podmiot, Jej zadaniem jest dokonanie oświecenia - przemiany filozofującego podmiotu. Oba znaczenia terminu filozofia często się przenikają w dziełach i życiu poszczególnych filozofów.

Różne rodzaje filozofii[edytuj | edytuj kod]

Auguste Rodin, Filozof

Koncepcja filozofii zależy od przyjmowanego stanowiska filozoficznego. Można wyróżnić cztery koncepcje filozofii:

  • klasyczną, w której filozofia jest wiedzą o odrębnym przedmiocie (byt) i metodzie, o charakterze racjonalnym,
  • pozytywistyczną, gdzie filozofia jest syntezą wyników nauk empirycznych,
  • lingwistyczną, rozumiejąca filozofię jako analizę języka i jego podstawowych pojęć oraz badanie podstaw wiedzy,
  • irracjonalistyczną, w której filozofia to dział kultury łączący w sobie elementy wiedzy naukowej, sztuki i religii; refleksja filozoficzna polega na wyrażaniu przeżyć przez podmiot.

Od arystotelesowskiej koncepcji filozofii pierwszej datuje się rozumienie filozofii jako badań nad sprawami najogólniejszymi. Martin Heidegger uważał, że zadaniem filozofii jest stawianie pytań, inni podkreślali jej naukowy charakter. W pokazaniu relacji między filozofią a nauką i innymi zjawiskami kulturowymi można próbować charakteryzować wyjątkowość poznania filozoficznego.

Filozofia a nauka[edytuj | edytuj kod]

W starożytności nie było podziału między filozofią a nauką i można śmiało powiedzieć, że wszelka wiedza była uznawana za filozofię. Arystoteles nie widział istotnej różnicy między rozważaniami na temat państwa a botaniką. Być może koło II wieku p.n.e. z filozofii wyodrębniły się prawo i medycyna, a na pewno stało się to w średniowieczu. Wtedy jednak też nie było ostrego rozróżnienia, choć czasem mówiono o filozofii jako wiedzy nie pochodzącej z objawienia wyższego stopnia i nauce jako wiedzy nie pochodzącej z objawienia niższego stopnia. Jeszcze Kopernik oddawał swoje dzieło pod osąd filozofów, a intencje jego pracy były filozoficzne (por. filozofia polska).

Dopiero później, po opracowaniu metody naukowej, coraz ostrzej zarysowywał się podział. Do dzisiaj istnieją różne koncepcje stosunku filozofii do nauki, które można rozmieścić na skali, gdzie jednym końcem będzie teza, że filozofii w ogóle nie ma (neopozytywizm), a drugim klasyfikacje, które do filozofii zaliczają całą naukę (neotomizm).

Mówi się, że nauka ma duży wpływ na tendencje w filozofii. Platon tworzył pod wrażeniem geometrii, Arystotelesa zapładniały astronomia i biologia, a Leibniza matematyka. Paradoksalnie najdłużej trwają jednak te koncepcje filozoficzne, które nie bazują na rozwiązaniach naukowych, a jak pokazuje XX-wieczna filozofia nauki, koncepcja nauki jako dziedziny jasnych i ostatecznych rozwiązań, co do których istnieje powszechna zgoda badaczy, jest też modelem dalekim od realnej praktyki naukowej.

Z drugiej strony można zauważyć, że gdy filozofia opanuje jakiś obszar do punktu, w którym zaczyna spełniać standardy nauki, obszar ten wydziela się z niej i staje się autonomiczną dziedziną naukową. Tak się stało na przykład z psychologią i socjologią, wyodrębnionymi z filozofii na przełomie wieku XIX i XX.

Rembrandt Medytujący filozof 1632

Filozofia a religia[edytuj | edytuj kod]

Filozofia w swojej historii utrzymuje związki z religią, a wielu filozofów było ludźmi głęboko wierzącymi, choć czasem znajdującymi się poza nurtem oficjalnej religii. Początków filozofii należy jednak szukać w opozycji do myślenia religijnego, w podawaniu w wątpliwość uznawanych wierzeń.

Średniowieczna filozofia była ściśle związana z teologią i jednym z jej podstawowych zadań było rozumowe wyjaśnianie prawd danych przez Objawienie. W epoce nowożytnej niektóre filozoficzne nurty miały nastawienie areligijne lub antyklerykalne (oświecenie, marksizm, scjentyzm, pozytywizm). Szczególnie krytykowane były religie w formie zinstytucjonalizowanej.

Filozofia podejmuje problemy człowieka, które nadają sens ludzkiemu życiu. Kontemplacja i interpretacja świata, próba wyjaśnienia jego struktury, genezy uzasadnień. Utożsamiamy ją z rozumnością, stąd religia powinna oznaczać poszukiwanie w niej rozumności. Filozofia często oparta jest o abstrakcję, jest bardzo ogólna.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel uważał, że filozofia ma z religią wspólną treść, różni się forma treści „Przedmioty ogólne, powszechny, sam w sobie istniejący rozum”. W religii dany jest w postaci obrazowej, a w filozofii w formie pojęciowej – „czysta, samoistniejąca myśl”. „Prawdy religii pochodzą z zewnątrz” – nie wymaga uzasadnienia praw.

Vico (filozof włoski XVII/XVIII wieku) uważał, że „filozofowie stanowili intelekt cywilizacji, poeci zaś zmysły”.

Freud uważał, że religia jest bezsilna wobec natury i instynktów. Powstała, gdy człowiek nie był w stanie posługiwać się rozumem. Jest złudzeniem, racjonalizacją czynników motorycznych zepchniętych do świadomości. Jest to powszechna neuroza społeczności.

Jung uważał, że źródło religii leży w podświadomości, nie była ona iluzją, nie trzeba jej podważać, spełniała bowiem pozytywną rolę integrowania wokół wartości.

E. Fromm uważał, że religia to każdy system myśli i działania podzielany przez pewną grupę, który dostarcza jednostce orientacji, kształtuje i utrzymuje harmonię osobowości. Człowiek dąży do harmonii ze sobą samym i zrozumieniem swego istnienia. Każdy obraz świata jest religią, wynika z potrzeby posiadania układu orientacji, potrzeby religijnej. Zaspakajać ją można poprzez religię humanistyczną – bóg jest obrazem wyższego „ja” człowieka, symbolem tego, czym człowiek powinien się stać. Zrealizować ją można, gdy wybieramy religię, która paraliżuje rozwój człowieka – autorytatywna religia – człowiek uznaje, że jest kontrolowany przez siłę wyższą. Bóg jest posiadaczem tego, co pierwotnie należało do człowieka, a on sam alienuje się od siebie samego. Wybór pomiędzy tymi dwoma religiami zależy od ekonomicznego, politycznego podłoża społeczeństwa. Religia znaczyła tyle samo co ideologia.

H. Bergson uważał, że ludzki podmiot ma do czynienia jedynie z obrazami przedmiotu.

Egzystencjaliści (np. Søren Kierkegaard) uważali, że należy oderwać się od religii zinstytucjonalizowanej na rzecz religii indywidualnej. Przedstawiciele tego nurtu dążyli do wolności wyobrażania świata, boga, szczęścia, swobody w zakresie wszelkiej aktywności duchowej. „Religia w granicach samego rozumu” (Kant) – nie można dojrzewać do wolności bez wcześniejszego powierzenia jej jednostce.

Cechą charakterystyczną dla czasów nowożytnych jest zmiana, pojawienie się państw narodowych, rywalizacja, a nie jedność, a także powstanie wielu kościołów w wyniku reformacji. Kartezjusz, uważany za czołową postać krytyki chrześcijaństwa, choć filozofia nowożytna jest z natury poza chrześcijaństwem. W jego czasach zaczął nabierać znaczenia panteizm. W czasach nowożytnych przybiera on formę naturalistyczną – jedność poprzez podporządkowanie tego co duchowe temu co naturalne.

W czasach oświecenia popularny był deizm, czyli odrzucenie poglądu o nieustannym kierowaniu świata przez boga; odrzucano religię objawioną na rzecz naturalnej. Między deizmem a panteizmem istnieje związek – są one aspektami tego samego zjawiska – ustalenia metafizycznej jedności świata. Deizm czyni to poprzez ograniczenie i wykluczenie roli boga w funkcjonowaniu świata, a panteizm tworzy pojęcie boga bliskie lub tożsame ze światem. Obu nurtom patronuje B. Spinoza, który stworzył monistyczną, jednorodną teorię świata. Zasadniczą rolę odgrywają: specyficzne rozumienie powołania filozoficznego oraz żywa tradycja judaistyczna. Obie wysuwają na plan pierwszy wartość wolności. Najdalej posunięta w nich jest racjonalizacja religii. Pozostali w konflikcie z Kościołem byli związani z ateizmem.

T. Hobbes uważał, że nazwać świat bogiem to zaprzeczyć jego istnieniu. Uważał problem panteizmu i deizmu za bardzo skomplikowany.

Klemens z Aleksandrii uważał za ateistę tego, kto nie znał prawdziwego Boga.

P. Bayle uważał, że teoretyczne rozważanie problemów wiary nie ma nic wspólnego z religijnością. Odwoływanie się do Spinozy doprowadziło do utożsamienia go z materializmem. Połączenie to jest typowe dla XVIII wieku.

Holbach uważał, że nic nie wyrządziło większej krzywdy człowiekowi niż religia. Należycie badana przyroda dostarczyć może człowiekowi wszystkiego do szczęścia.

Chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

Od samych początków do XIII wieku chrześcijaństwo przyswajało starogreckie oraz bliskowschodnie idee. Przykładem jest manicheizm – doktryna głosząca radykalny dualizm światła i ciemności (dobra i zła). Stał się on niemożliwym do pominięcia składnikiem cywilizacji. Dążenie do polaryzacji stanowisk, pojęć, zestawienie haseł: dobro-zło. Chrześcijaństwo przyczyniło się do podziału Europy na wschód i zachód; powstało na wschodzie, ale następnie zakorzeniło się na zachodzie.

Św. Augustyn był pierwszym klasykiem myśli chrześcijańskiej. Dzięki niemu zaadoptowano mądrość starożytnych Greków. Nie używał on pojęcia „filozofia chrześcijańska”, a po raz pierwszy pojawia się ono w encyklice Leona XIII „O przywróceniu filozofii chrześcijańskiej w szkołach” (1879 rok). Wtedy zapoczątkowany został neotomizm i rozgorzał we Francji spór – nie zgadzano się na pojęcie filozofii chrześcijańskiej; pojęcie to ma sens historyczny i oznacza pewne określone stanowisko.

E. Gilson uważał, że podstawa treści wywodzi się z objawienia; pojęcie to miałoby sens, gdyby udowodniono zaczerpnięcie treści z objawienia. Św. Augustyn nie akceptował koncepcji plotyńskiej Absolutu – świat i człowiek w pełni zależy od Boga. Później przypisywano mu większą autonomię (filozofia Św. Tomasza) – tomizm (XIII wiek wiek) – przykładem tego było przełożenie na łacinę dzieł Arystotelesa.

Luter sprzeciwiał się wobec ówczesnej sytuacji Kościoła. Ten tolerował do pewnego stopnia (ruch monastyczny, pustelnicy) inność – praktykowanie ubóstwa. Za składniki mistyki uważał:

  • pośrednictwo Kościoła w relacjach człowieka z Bogiem,
  • indywidualną drogę dla każdego wiernego,
  • założenie istnienia indywidualnego kontaktu z Bogiem.

Mistyka jest krytyką pewnego racjonalizmu. Bardziej uznawano Św. Augustyna niż Św. Tomasza. Jest ona powiązana z neoplatonizmem. Poprzednikami byli Pseudo-Dioznizy Aeropagita, Jan Duns Szkot.

Mistrz Eckhart (XIII wiek) uważał, że prawdziwą rzeczywistością jest Bóg; wszystko co on stworzył jest nicością, posiada wartość tylko w łączności z Bogiem. Dusza jest ośrodkiem stworzenia, jej celem jest powrót do Boga. Jego nauki zostały potępione. Zarzucono mu lekceważenie Kościoła.

Buddyzm[edytuj | edytuj kod]

Centralnym zagadnieniem filozofii buddyjskiej są pochodzące od Buddę Siakjamuniego (563-483 p.n.e.) Cztery Szlachetne Prawdy. Głoszą one, że życie jest pełne cierpienia (Dukkha), a ich źródłem jest dwanaście ogniw współzależnego powstawania, które wiążąc człowieka ze światem i powodują cykl narodzin i śmierci Sansarę. Szlachetne Prawdy wskazują, że możliwe jest położenie kresu cierpieniom dzięki postępowaniu zgodnemu z Ośmiostopniową ścieżką. Wczesne doktryny filozoficzne oparte zostały na trzech „koszach” kanonu palijskiego, np. według mulasarvastivady, oraz od ok. 320 r. p.n.e. na tradycji mahasanghika posługującej się sanskrytem. Obecnie najbardziej odpowiadające temu podziałowi są filozofia tradycji theravada oraz nurty filozoficzne związane z mahajaną. Buddyzm tybetański rozwój filozofii buddyjskiej do czasów współczesnych przedstawia poprzez wyodrębnienie czterech głównych nurtów:

Nurty te traktowane są jako kolejne etapy w stopniowych medytacjach na tzw. „pustość” (Siunjata) oraz odniesienie do nauk o naturze Buddy. Wajbaszika m.in. przedstawia pogląd o ostatecznej naturze z trwałych niepodzielnie istniejących jednostek (wylie. rtag dngos) jako najmniejszych cząsteczek składowych rzeczywistości doświadczanej poprzez świadomość. Sautrantrika m.in. naucza, że to co przejawia się jako „zewnętrzna rzeczywistość” jest niczym innym tylko własną projekcją mentalną, niż faktycznym doświadczaniem „niepodzielnie istniejących cząsteczek” i w ten sposób tłumaczy jak możliwe jest doświadczanie, gdyż świadomość nie jest różna w naturze od jej mentalnego doświadczenia.

Czittamatra to szkoła filozoficzna „tylko umysłu” wywodząca się od przekazu „jogaczary” o naturze buddy Maitrei przekazanego przez Asangę (Indie, IV w.n.e) oraz rozpowszechnionego przez Vasubandhu (Indie, IV). Główna obecnie występująca doktryna mahajany obok madhjamaki. Interpretację jogaczary jako czittamatry dokonali m.in. Dharmapala (530-561 r. n.e.), Sthiramati i Gunamati. Termin czittamatra, oznaczający z sanskrytu „Tylko Umysł”, odnosi się do istnienia samoświadomego i samorozświetlającego się umysłu wolnego od dualizmu postrzegającego i postrzeganego aspektu doświadczania, który możliwy jest do urzeczywistnienia bezpośrednio w czasie praktyki buddyjskiej.

Madhjamaka, w tłumaczeniu „Droga Środka”, jest tradycją nauk mahajany na temat m.in. siunjaty usystematyzowaną przez Nagardżunę (ok. 150-250 r n.e.). „Drogi Środka” jest teoretyczną doktryną na temat siunjaty poza wszelkimi „skrajnościami” błędów popadnięcia w omylnie rozumiany stan „pustości” jako nicości (nihilizmu) oraz błędów eternalizmu (inherentnego, wrodzonego i niezależnego istnienia zjawisk). Dotychczas w madhjamace wyodrębniły się trzy główne podszkoły doktrynalne: swatantrika, prasangika i szentong oraz inne prezentacje nauk madhajamaki, np stosowane w tradycji sakja kompleksowe podejście zwane „Wolnością od Skrajności” (transliteracja Wyliego: spros bral).

Filozofia a światopogląd i ideologia[edytuj | edytuj kod]

Filozofia może dostarczać światopoglądu albo być jego uporządkowaną logicznie wersją. Ideologie traktują filozofie instrumentalnie czerpiąc z niej te elementy, które uzasadniają jej założenia lub pozwalają ukrywać rzeczywiste cele ideologów (por. komunizm). Nie ma czystych nauk – nie skażonych wpływem kultury, historii i wydarzeń dnia codziennego. W związku z tym istnieje związek pomiędzy filozofią, a światopoglądem i ideologią.

Światopogląd – związek trwałych i uporządkowanych wyobrażeń o świecie jako całości i o różnych fragmentach tego świata. Na światopogląd składają się:

  • poglądy o ogólnych własnościach i naturze świata
  • poglądy o społeczeństwie, istocie i jego genezie
  • poglądy o miejscu człowieka jako jednostki we wszechświecie i świecie
  • poglądy na różne wartości i ich dobra, na kryteria ich wartościowania

Każdy te kryteria zabarwia w sposób indywidualny. Przykłady typologii światopoglądów

Światopogląd scjentystyczny to koncepcja wsparta na indukcjonizmie (wszelkie twierdzenia, teorie nauk empirycznych mają powstawać na drodze czystego doświadczenia, empirii):

  • etap I – zbiera się dane w sposób maksymalnie wolny od założeń i wpływów intelektualnych
  • etap II – dane podlegają procesowi intelektualnego uaktualnienia

Światopogląd powstaje na drodze uogólnienia twierdzeń i teorii nauki. Dane nauki musza być chronologiczne i logicznie wyprzedzać powstawanie światopoglądu.

Człowiek zostaje odciążony od dylematów, od odpowiedzialności, bo wszystko wynika z tego, że świat jest urządzony tak, a nie inaczej. Światopogląd ten jest przykładem redukcji odpowiedzialności moralnej.

Światopogląd transcendentalny to odniesienie bytu ludzkiego do boga. Bóg jest źródłem wartości, jest on ich strażnikiem i gwarantem. Światopogląd humanistyczny nie wykraczanie poza człowieka. Charakterystyka stosunku człowieka do człowieka. Określa bliżej relacje międzyludzkie, specyfikę. Wskazanie wartości, które leżą u podstaw stosunków międzyludzkich. Światopogląd technokratyczny opisuje relacje człowieka z rzeczami. Człowiek zostaje sprowadzony do poziomu rzeczy, gdyż ośrodek wartości jest poza podmiotem ludzkim (tak jak w światopoglądzie transcendentalnym).

Ideologia – swoista konkretyzacja światopoglądu. Jej podstawą jest określony światopogląd. Chociaż nie musi być tak, że z każdego światopoglądu wyrasta ideologia. Struktura jest analogiczna do struktury światopoglądu. Ideologia to społeczna forma samookreślenia się grupy, wyraz grupy do całości społeczeństwa. Jest to ocena i projekcja porządku społecznego. Światopogląd zaś obejmuje rzeczywistość w jej całokształcie (wyjaśnianie sensu życia, powstawania życia itp.). Ideolodzy – kontynuatorzy encyklopedystów, nazywani marzycielami:

Nauka o myślach rozważanych niezależnie od tego czy są prawdziwe czy fałszywe, ale rozważane są ze względu na manifestowanie wartości, interesów grup społecznych.

Filozofia – jest to zarówno światopogląd, jak i przedstawienie modelu życia, patrzenie konkretnej grupy społecznej. Stanowi ona system poglądów na świat, społeczne myślenie. Daje, pewne uporządkowane, logicznie uzasadnione twierdzenia mające charakter praw. Staje się wyrazem rozwoju historycznego, działań pewnych grup społecznych.

Trzy tradycje filozoficzne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się trzy wielkie tradycje filozoficzne: europejską (Filozofia Zachodu), indyjską oraz chińską (Filozofia Wschodu).

Historia filozofii[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: historia filozofii.

Główne zagadnienia filozofii[edytuj | edytuj kod]

Można wyróżnić tradycyjnie pięć centralnych obszarów filozofii[4]:

Poszczególne dyscypliny filozoficzne, często zawierają elementy kilku dyscyplin centralnych, np. filozofia społeczna obejmuje kwestie etyczne, ontologiczne i epistemologiczne.

Podział ze względu na przedmiot zainteresowań[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło filozofia w Wikisłowniku
Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o filozofii

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Audi: Philosophy. W: Encyclopedia of Philosophy. Donald M. Borchert (red.). Thomson Gale, 2006, s. 325-337. ISBN 0-02-866072-2.
  • Mieczysław A. Krąpiec: Filozofia. W: Powszechna Encyklopedia Filozofii. Lublin: Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, 2000. [dostęp 24.04.2014].
  • Ekkehard Martens, Herbert Schnädelbach: O aktualnej sytuacji filozofii. W: Filozofia. Podstawowe pytania. Ekkehard Martens, Herbert Schnädelbach (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, s. 33-56.
  • Herbert Schnädelbach: Filozofia. W: Filozofia. Podstawowe pytania. Ekkehard Martens, Herbert Schnädelbach (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, s. 57-97.