Fonogram

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fonogram (z gr. phōnē, phōnēma 'dźwięk, głos' i gráphein 'skrobać, rytować, rysować, pisać')[1] – pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej jakiegoś utworu lub zjawiska akustycznego. W przemyśle fonograficznym najczęściej występuje pod postacią tzw. taśmy matki, nośnika, za pomocą którego następnie utwór może zostać powielony, zwielokrotniony i wprowadzony do obrotu.

Nazwą fonogram określany jest także znak graficzny dźwięku w piśmie ideograficzno-fonetycznym[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]