Fotografia aktu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jean Louis Marie Eugène Durieu, Akt kobiecy, 1853-1854
Wilhelm von Gloeden, Kain, ok. 1900
Alfred Stieglitz, Dłonie i piersi, 1919

Fotografia aktu – fotografia nagości, przedstawienie nagiego ludzkiego ciała w fotografii[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wymaganiem szczególnym w fotografii aktu jest brak dosłowności – by (pomimo nagości) ciało nie zostało odarte z tajemniczości, artyzmu, subtelności – tak jak ma to miejsce w pornografii[2]. Nagie ciało pozornie jest monotematycznym elementem fotografowanego planu, można je jednak pokazać na wiele sposobów – poetycko, nastrojowo, subtelnie, odważnie[1]. Fotografie wykorzystujące nagość i bryłę (pejzaż) ludzkiego ciała tworzą obrazy będące aktem artystycznym lub aktem o charakterze dokumentalnym (ukazanie ciąży, wieku, niepełnosprawności)[2].

Początki aktu w fotografii[edytuj | edytuj kod]

Okres pierwszych fotografii o tematyce aktu przypada prawdopodobnie na lata 30. i 40. XIX wieku[3]. Pierwsze akty fotograficzne, wykonane przez Noëla Paymala Lerebours’a, pochodzą z 1840 roku[4], powstały niewiele później po oficjalnym ogłoszeniu wynalazku fotografii (w 1839 roku), więc były to pierwsze akty dagerotypy[5]. Wczesne fotografie aktu nie były tylko odwzorowaniem czy namiastką malarstwa – miały bowiem na nie wyraźny wpływ, gdyż jako podstawy do swoich obrazów używali ich nawet tak wielcy artyści jak Eugène Delacroix[5]. Fotografowie robili w swoich studiach zdjęcia nagich modelek, po czym sprzedawali je artystom malarzom, którzy dzięki temu nie musieli szukać modelek i płacić im za cały dzień pozowania[5]. Francuz Felix-Jacques Moulin jako jeden z pierwszych fotografów; założył swoje studio w 1849 roku; w Paryżu, na Montmartre, gdzie sprzedawał sprzęt, udzielał porad, uczył fotografii (wtedy techniką dagerotypu), ale przede wszystkim sam robił zdjęcia (akty)[5]. W tych samych latach, tworzył urodzony w 1800 roku Jean Louis Marie Eugène Durieu. W 1854 roku wykonał cykl 32 aktów przy współpracy z malarzem Eugène Delacroix[5]. Durieu tworzył dla artysty akty, które miały być dla niego inspiracją. Współpraca ta, przyniosła fotografowi rozgłos, a jego prace były wielokrotnie wystawiane. Od 1929 roku w Paryżu fotografią aktów zajmował się węgierski artysta Gyula Halász. Fotograf, mimo wykonywania aktów do złudzenia przypominających malarstwo czy rzeźbę, stał się sławny dzięki nocnym fotografiom. Jest uznawany za prekursora fotografii ulicznej, ale również przyczynił się do rozwoju sztuki aktu[3].

Pionierem fotografii erotycznej w Polsce był Władysław Pawelec (1923–2004) – artysta fotograf, który przez ponad 30 lat zajmował się portretem i aktem kobiecym[6].

Polscy fotografowie aktu wyróżnieni tytułami FIAP[edytuj | edytuj kod]

Źródło[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Akt w polskiej fotografii; Wydawnictwo Buchmann/GW Foksal, ​ISBN 978-83-62485-96-3
  2. a b Akty - fotografia cyforwa dla profesjonalistów; Wydawnictwo Helion; ​ISBN 978-83-246-0789-1
  3. a b Historia aktu w fotografii [dostęp 2017-06-17] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-11].
  4. Fotografia frywolna, czyli historia aktu w fotografii – News O.pl, O.pl Polski Portal Kultury [dostęp 2017-06-17] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-23].
  5. a b c d e Historia fotografii; Wydawnictwo Arkady Sp. z o.o.ISBN 978-83-213-4841-4​ (Warszawa 2014)
  6. Wladyslaw Pawelec, Władysław Pawelec, Fotografia Aktu Artystycznego, krawat.pl [dostęp 2017-06-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-02].
  7. Fotografia, która zdejmuje ubrania | Blog firmowy fotolaboratorium Inter-Foto.eu, 18 czerwca 2018 [dostęp 2018-06-23] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-18].
  8. Historia aktu w fotografii – Historia aktu – Nagie Piękno, web.archive.org, 9 kwietnia 2019 [dostęp 2019-08-13] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-09].