Głóg szkarłatny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Głóg szkarłatny
ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd różopodobne
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj głóg
Gatunek głóg szkarłatny
Nazwa systematyczna
Crataegus coccinea L.
Sp. Pl.: 476 (1753)[3]

Głóg szkarłatny (Crataegus coccinea L.) – gatunek rośliny z rodziny różowatych. Rośnie naturalnie w Ameryce Północnej[3]. Jest uprawiany w wielu krajach świata, między innymi w Polsce.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew lub małe drzewo, cierniste, wysokości ok. 5-7 metrów[4].
Liście
Wrębne, szerokojajowate o podwójnie piłkowanych brzegach[4].
Kwiaty
Białe, zebrane w podbaldachy. Kielich złożony z 5 działek, korona 5 okrągłych, płatków, wewnątrz kwiatu 1 słupek i liczne pręciki[4].
Owoce
W kolorze szkarłatnym, osiągają do 2 cm średnicy. Są słodkie i jadalne[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, sadzona w Polsce w parkach[4]. Twardego drewna używa się na wyroby tokarskie, korę i odwar – do barwienia tkanin na czerwono. Owoce smaży się w cukrze, sporządza z nich konfitury, kisiele, zamienniki kawy i herbaty. Mąkę z suszonych owoców dodaje się często do ciasta w celu otrzymania chleba o smaku owocowym[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-23] (ang.).
  3. a b Crataegus coccinea L.. W: Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2021-03-04].
  4. a b c d e Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  5. P. Czikow, J. Łaptiew, Rośliny lecznicze i bogate w witaminy, Warszawa 1983: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, s. 121.