Garstnica wypaleniskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Garstnica wypaleniskowa
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina Pyronemataceae
Rodzaj garstnica
Gatunek garstnica wypaleniskowa
Nazwa systematyczna
Geopyxis carbonaria (Alb. & Schwein.) Sacc.
Syll. fung. (Abellini) 8: 71 (1889)
Geopyxis carbonaria Kohlenbecherling.jpg

Garstnica wypaleniskowa (Geopyxis carbonaria (Alb. & Schwein.) Sacc.) – gatunek grzybów z rodziny Pyronemataceae[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Geopyxis, yronemataceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1805 r. Albertini i Schweinitz nadając mu nazwę Peziza carbonaria. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1889 r. Saccardo, przenosząc go do rodzaju Geopyxis[1].

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Aleuria carbonaria (Alb. & Schwein.) Gillet 1879
  • Geopyxis carbonaria var. sessilis Grélet 1937
  • Peziza carbonaria Alb. & Schwein. 1805
  • Peziza cupularis var. carbonaria (Alb. & Schwein.) Weinm. 1836
  • Pustularia carbonaria (Alb. & Schwein.) Rehm 1884

Nazwa polska według checklist[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocniki

Miseczkowate owocniki (askokarpy) mają średnicę 0,5-2 cm, osadzone są na krótkim trzonie o wymiarach 0,5-1 na 0,1-0,2 cm[4]. Wnętrze owocnika jest ceglastoczerwone i gładkie, na zewnątrz ma barwę brudnożółtą albo ochrową[5].

Zarodniki

Askospory są eliptyczne, gładkie, hialinowe, pozbawione kropli tłuszczu, o wymiarach 13-18 × 7-9 µm. Worki o wymiarach 190-225 × 9-10 mikrometrów. Parafizy (wstawki) buławowate, nierozgałęzione, mają nieregularne pomarańczowo-brązowe ziarnistości, o zakończeniach szerokości 5 µm. Hypotecjum, warstwa komórek poniżej hymenium, utworzona jest z gęsto upakowanych, nieregularnych komórek[6].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Owocniki tego grzyba wyrastają na wypaleniskach i zwęglonym drewnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-12-16].
  3. Maria Alicja Chmiel: Checklist of Polish Larger Ascomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  5. Kupfer EM. (1902). "Studies on Urnula and Geopyxis". Bulletin of the Torrey Botanical Club 29(3): 137–144.
  6. Edmund E Tylutki, Mushrooms of Idaho and the Pacific Northwest, Moscow: University Press of Idaho, 1979, s. 96, ISBN 0-89301-062-6, OCLC 6485548.