Geografia Mikronezji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapa Mikronezji

Mikronezja jest państwem wyspiarskim składającym się z 607 wysp rozciągających się na 2 900 km wzdłuż archipelagu Karolinów na wschód od Filipin. Cztery grupy wysp składowych to: Yap, Chuuk (do stycznia 1990 Truk), Pohnpei (do listopada 1984 Ponape) oraz Kosrae. Stolicą państwa jest Palikir leżący na Pohnpei. Głównymi bogactwami naturalnymi są lasy, produkty pochodzenia morskiego, minerały wydobywane z dużych głębokości.

Powierzchnia i skrajne punkty[edytuj | edytuj kod]

Jedna z wysp widziana z dużej wysokości

Terytorium[edytuj | edytuj kod]

Punkty ekstremalne[edytuj | edytuj kod]

  • Najwyższy punkt - Dolohmwar (791 m n.p.m.)
  • Najniższy punkt - Ocean Spokojny (0 m n.p.m.)
  • Najbardziej na północ - Mogmog, atol Ulithi, Yap
  • Najbardziej na wschód - nienazwany przylądek na Kosrae
  • Najbardziej na południe - atol Kapingamarangi, Pohnpei
  • Najbardziej na zachód - atol Ngulu, Yap
  • Rozciągłość archipelagu z zachodu na wschód wynosi 2 900 km.

Linia brzegowa ma długość 6 112 km

Budowa geologiczna i rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Wyspy są zróżnicowane pod względem geologicznym. Zachodnia część Mirkonezji jest pochodzenia kontynentalnego, gdzie wyspy zbudowane są z sfałdowanych skał osadowych i wulkanicznych, głównie andezytów. Wyspy te wznoszą się średnio na 700 m n.p.m. W koralowych warstwach rozwinęły się formy krasowe. Centralne wyspy są pochodzenia wulkaniczno-koralowego, które wznoszą się do 450 m n.p.m. - Tol na atolu Truk. Wschodnie wyspy posiadają oliwinowo-bazaltowe podłoże, na którym wznoszą się stożki wulkaniczne z rozwiniętymi osadami koralowymi. We wschodnich wyspa wznosi się najwyższy szczyt kraju - Dolohmwar. Wyspy leżą na długim podmorskim grzbiecie wulkanicznym.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Mikronezja leży w strefie klimatów tropikalnych z równomiernymi, dość wysokimi temperaturami w ciągu roku. Opady deszczu są tu bardzo obfite. Pohnpei, z opadami rocznymi rzędu 8,4 m, jest jednym z najwilgotniejszych miejsc na świecie. Cyklicznie występują tu jednak pory suche - gdy El Niño przemieszcza się w rejon Zachodniego Pacyfiku, wody gruntowe opadają bardzo znacząco. W ciągu roku dużym niebezpieczeństwem, zwłaszcza dla nisko osadzonych atolitajfuny.

Średnie temperatury to wartości rzędu 26-27 °C. Maksymalna suma opadów sięga 4 500 mm rocznie, gdzie największe ilości sa notowane na równiku.

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

Wyspy porasta bujna roślinność na którą składają się przede wszystkim lasy tropikalne, które są bogate gatunkowe. Charakterystyczne są palmy i drzewa chlebowe. Wokół wysp rosną rafy koralowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]