George Onslow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francuski kompozytor George Onslow

Andre George Louis Onslow (27 lipca 17843 października 1853) – francuski kompozytor.

George Onslow urodził się i przeżył całe swe życie we Francji. Był synem Anglika Edwarda Onslowa i Francuzki. Uczył się gry na fortepianie pod kierunkiem Johanna Baptisty Cramera jako młody chłopiec w Londynie. Jego jedynym nauczycielem kompozycji był Anton Reicha z którym studiował w Paryżu w latach 1807–1808.

Jego 36 kwartetów smyczkowych i 34 kwintety smyczkowe były, podczas jego życia i do końca XIX wieku, utrzymane w najwyższym szacunku, szczególnie w Niemczech, Austrii i Anglii, gdzie był kompozytorem wysokiej rangi. Jego praca była podziwiana zarówno przez Beethovena jak i Schuberta. Robert Schumann, prawdopodobnie najważniejszy krytyk muzyczny pierwszej połowy XIX wieku, uważał kameralna muzykę Onslowa za równą z muzyką Mozarta, Haydna i Beethovena. Mendelssohn także wyrażał tę opinię. Wydawcy, tacy jak Breitkopf & Härtel lub Kistner byli jednymi z wielu popularyzatorów jego prac. Ze względu na reputację Onslowa, został on wybrany na następcę Luigiego Cherubiniego jako Dyrektor prestiżowej Akademii Sztuk Pięknych, biorąc pod uwagę ekscelencję jego muzyki kameralnej . Jakkolwiek, po Pierwszej Wojnie Światowej, jego muzyka, razem z tą od innych wybitnych kompozytorów, popadła w zapomnienie i od 1984, dwusetnej rocznicy urodzenia, pozostał prawie nieznany. Jego muzyka była unikalna w tym, iż umiał on pomyślnie połączyć dramatyczność opery w stylu muzyki kameralnej.

Oprócz kwartetów i kwintetów smyczkowych, jego najpopularniejszych dzieł, napisał 10 triów fortepianowych, trzy kwintety fortepianowe, kwintet fortepianowo-dęto-drewniany, dwa sekstety fortepianowo-dęto-drewniane, septet fortepianowo-dęto-drewniany i sonaty skrzypcowo-fortepianowe.

Oprócz muzyki kameralnej pisał symfonie, cztery opery, (między innymi Le Colporteur, z której tematy formowały fantazje innych kompozytorów, tak jak Friedricha Kuhlaua na flet i pianino), kilka utworów fortepianowych oraz kilka dzieł wokalnych. Jego druga symfonia d-moll ma coś wspólnego z stylem Beethovena, szczególnie w pierwszej, dramatycznej części, oraz Franza Schuberta.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]