Giennadij Bogomiakow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Giennadij Pawłowicz Bogomiakow (ros. Генна́дий Па́влович Богомя́ков, ur. 30 czerwca 1930 w Tajdze w obwodzie kemerowskim) - radziecki działacz partyjny, członek KC KPZR (1976-1990).

1952 ukończył Instytut Politechniczny w Tomsku, pracował w organizacjach geologicznych w Zachodniej Syberii, 1959 wstąpił do KPZR. 1960 uzyskał tytuł kandydata nauk geologiczno-mineralogicznych. 1964-1967 zastępca dyrektora Zachodniosyberyjskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Geologiczno-Naftowego w Tiumeni. 1967-1969 kierownik wydziału przemysłu naftowego i gazowego Komitetu Obwodowego KPZR w Tiumeni, 1969-1973 II sekretarz, a 1973-1990 I sekretarz Komitetu Obwodowego KPZR w Tiumeni. Był jednym z założycieli kompleksu naftowego w Zachodniej Syberii. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 9 do 11 kadencji, deputowany do Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR, 1976-1990 członek KC KPZR, delegat na XIV, XV, XVI i XVII Wszechzwiązkowe Konferencje KPZR. W okresie pierestrojki oskarżony o niedemokratyczne metody zarządzania przemysłem naftowym i odsunięty od stanowiska.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]