Granica sprężystości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Granica sprężystości to takie naprężenie, po przekroczeniu którego ciało nie powraca do pierwotnego kształtu po usunięciu naprężenia. W materiale pozostają trwałe deformacje bądź to w wyniku uplastycznienia substancji (przejście ze stanu sprężystego w plastyczny), bądź w wyniku dekohezji, czyli zerwania oddziaływań międzycząsteczkowych.

Granicę sprężystości można wyznaczyć na podstawie statycznej próby rozciągania, statycznej próby ściskania lub innych metod. Na tej podstawie możliwe jest wyznaczenie wyraźnej granicy sprężystości oraz umownej granicy sprężystości , wyznaczanej dla 0,05% trwałego odkształcenia w przypadku statycznej próby rozciągania lub 0,01% w przypadku statycznej próby ściskania.

Na kongresie normalizacyjnym w Brukseli w 1906 r. przyjęto, że umowną granicą sprężystości jest taka maksymalna wartość naprężenia, która spowoduje, że po usunięciu siły rozciągającej pozostałe wydłużenie względne, zwane wydłużeniem trwałym, będzie wynosiło 0,001%.

Granice te oblicza się odnosząc odpowiednią wartość siły do początkowego pola przekroju poprzecznego próbki.

Zobacz też[edytuj]