Grigorij Siedow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grigorij Siedow
Григорий Александрович Седов
generał major lotnictwa generał major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

15 stycznia 1917
Baku

Data i miejsce śmierci

10 kwietnia 2014
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1938–1977

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Wojskowe Siły Powietrzne

Główne wojny i bitwy

agresja ZSRR na Polskę

Późniejsza praca

pilot doświadczalny

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za zasługi bojowe”

Grigorij Aleksandrowicz Siedow (ros. Григорий Александрович Седов, ur. 2 stycznia?/ 15 stycznia 1917 w Baku, zm. 10 kwietnia 2014 w Moskwie) – radziecki pilot doświadczalny i lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1957).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1922 do 1931 mieszkał w Astrachaniu, później ponownie w Baku, do 1935 skończył 10 klas szkoły, później pracował jako laborant w laboratorium fizycznym w Baku, następnie jako rachmistrz. W latach 1936-1938 studiował w Leningradzkim Instytucie Industrialnym, w 1937 ukończył aeroklub w Leningradzie, od stycznia 1938 służył w Armii Czerwonej. W październiku 1938 ukończył wojskową szkołę lotniczą w Borisoglebsku, był lotnikiem pułku lotnictwa myśliwskiego w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym i Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, we wrześniu 1939 jako lotnik 10 pułku lotnictwa myśliwskiego brał udział w agresji na Polskę. W lipcu 1942 ukończył Wojskowo-Lotniczą Akademię Inżynieryjną im. Żukowskiego i następnie do lipca 1950 pracował w Naukowo-Badawczym Instytucie Sił Powietrznych kolejno jako pomocnik kierowniczego inżyniera i kierowniczy inżynier, jednocześnie testował modyfikacje samolotów bojowych, m.in. Jak-9P i Jak-3 oraz odrzutowych myśliwców Jak-23 i Jak-30. Brał również udział w testowaniu myśliwców Ła-9R, Ła-11, Jak-15 i Jak-17. Od stycznia 1950 do lutego 1959 był starszym pilotem doświadczalnym Specjalnego Biura Konstrukcyjnego (OKB) A. Mikojana, testując m.in. myśliwiec MiG-19 (pierwszy w ZSRR naddźwiękowy myśliwiec), modyfikacje MiG-17 oraz eksperymentalne myśliwce naddźwiękowe I-350, I-360, E-4, E-2A, a także myśliwce MiG-15, MiG-21 i inne. W latach 1958–1972 był zastępcą głównego konstruktora OKB A. Mikojana ds. testów lotniczych, a 1972–1998 głównym konstruktorem tego OKB. W listopadzie 1977 został zwolniony do rezerwy. Od 1998 był doradcą generalnego konstruktora korporacji MiG. 17 lutego 1959 otrzymał tytuł Zasłużonego Pilota Doświadczalnego ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • Porucznik (16 października 1938)
  • Starszy Technik-Porucznik (2 lipca 1942)
  • Inżynier-Kapitan (17 kwietnia 1943)
  • Inżynier-Major (5 listopada 1944)
  • Inżynier-Podułkownik (20 stycznia 1949)
  • Inżynier-Pułkownik (22 lipca 1955)
  • Generał Major Służby Inżynieryjno-Technicznej (19 lutego 1968)
  • Generał Major-Inżynier (18 listopada 1971)
  • Generał Major Lotnictwa (26 kwietnia 1984)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]