Grubogonik australijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Gruboogonik australijski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grubogonik australijski
Sminthopsis crassicaudata[1]
(Gould, 1844)
Grubogonik australijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd torbacze
Rząd niełazokształtne
Rodzina niełazowate
Rodzaj grubogonik
Gatunek grubogonik australijski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Grubogonik australijski[3], dunnart gruboogonowy (Sminthopsis crassicaudata) nazywany też – gatunek torbacza z rodziny niełazowatych (Dasyuridae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

W australijskich prowincjach: Australia Zachodnia, Terytorium Północne, Australia Południowa, Nowa Południowa Walia i Wiktoria . Zamieszkuje pustynie i półpustynie, busz i tereny rolnicze.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 6-9 cm
Długość ogona 4-7 cm
Masa ciała 10-20 g
Dojrzałość płciowa w 159 dniu życia
Ciąża 13-16 dni
Liczba młodych
w miocie
8-10
Długość życia około 2 lat

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mały torbacz o brązowawym kolorze futra, na uszach i głowie ciemne łatki. Głowa o dużych uszach i oczach. Długi, zgrubiały ogon służy do magazynowania tłuszczu, który jest zużywany głównie w okresie zimowym. Charakteryzuje się wąskimi stopami, które na spodach tylnej części nie mają poduszeczek. U samicy występuje dobrze rozwinięta torba.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Torbacz ten jest aktywny głównie nocą. Jest zwierzęciem samotniczym, jedynie w okresie jesiennym i zimowym gromadzą się we wspólnych gniazdach, co pozwala na zaoszczędzenie energii. Samice z młodymi nie tolerują obecności samców. Jest gatunkiem naziemnym. Gniazda buduje przy pniach drzew lub w pobliżu skał. Kiedy brakuje pokarmu, może zapadać w odrętwienie (torpor). Na pokarm tego torbacza składają się głównie owady takie jak szarańcza, chrząszcze. Czasami polują również na kręgowce. Przyjmowany pokarm w pełni pokrywa zapotrzebowanie na wodę.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres rozrodczy trwa od lipca do lutego. Ciąża trwa około 16 dni. Po tym okresie na świat przychodzi 8-10 młodych. Po 37 dniach młode zaczynają opuszczać torbę matki. Dojrzałość płciową uzyskują w 159 dniu życia.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Wrogami grubogonika są większe od niego zwierzęta drapieżne.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[2].

Przypisy

  1. Sminthopsis crassicaudata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Burbidge, A., Robinson, T., Ellis, M., Dickman, C., Menkhorst, P. & Woinarski, J. 2008. Sminthopsis crassicaudata. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-22]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 8. ISBN 978-83-88147-15-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Elisabeth Keller, Karol Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt: Ssaki cz. 1. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 22. ISBN 83-7227-610-2.
  2. Nancy Shefferly: Sminthopsis crassicaudata (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 25 października 2008].
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sminthopsis crassicaudata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 25 października 2008]