Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music
Autor Greg Prato
Tematyka historia subkultury grunge’owej
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Stany Zjednoczone
Język angielski
Data wydania 1 kwietnia 2009
ISBN 978-1550228779
Wydawca ECW Press

Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music − książka autorstwa Grega Prato, recenzenta znanego między innymi z encyklopedii internetowej AllMusic. Wydawnictwo jest szczegółowym opisem powstania i rozwoju nurtu muzycznego i subkultury grunge’owej, wywodzącej się z Seattle w stanie Waszyngton i okolic miasta, która powstała w drugiej połowie lat 80. i ewaluowała do szczytów popularności w pierwszej połowie lat 90.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Książka autorstwa Grega Prato jest zbiorem ponad 130 wywiadów, wypowiedzi oraz opisów fenomenu rozwoju subkultury grunge’owej, jakie na przestrzeni trzech lat zgromadził autor. W swej 478-stronicowej książce, Prato przedstawia chronologiczny zbiór zdarzeń, począwszy od lat 60., które w wyniku tworzącego się łańcucha doprowadziły do powstania i uformowania się grunge’u, nazywanego potocznie „brzmieniem Seattle”. Autor przedstawił także fenomen czterech głównych zespołów, mających znaczny wpływ na rozwój i ukształtowanie się muzyki z Seattle − Alice in Chains, Nirvany, Pearl Jam i Soundgarden. Wydawnictwo zawiera także wiele informacji na temat pokrewnych gatunków i ruchów, takich jak riot grrrl, czy zespołów mniej znanych, lecz mających istotny wpływ w rozwój i ukształtowanie się grunge’u – The Melvins, Mother Love Bone, Mudhoney i Screaming Trees[1].

Książka oferuje również szereg wywiadów przeprowadzonych z członkami zespołów wywodzących się z Seattle i okolic. Wśród rozmówców znaleźli się między innymi Chris Cornell, Courtney Love, Eddie Vedder, Jeff Ament, Jerry Cantrell, Krist Novoselic i Kim Thayil[2]. Ponadto w książce znajduje się zapis pierwszego wywiadu, jakiego udzielił frontman Pearl Jam, Eddie Vedder czy wyznanie matki Layne’a Staleya na temat narkotyków i śmierci wokalisty[3]. Książka przedstawia również opisy tras koncertowych (między innymi wspólne tournée Guns N’ Roses i Soundgarden, będące zestawieniem zupełnych przeciwieństw muzycznych, czy opis trasy Clash of the Titans, gdzie Alice in Chains występowali jako support przed zespołami thrashmetalowymiAnthrax, Megadeth i Slayer). W książce pojawia się również wątek śmierci wokalisty Nirvany Kurta Cobaina[1][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grunge Is Dead: ECW Press (ang.). ECW Press. [dostęp 2011-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-10)].
  2. Peter Chakerian: Book Review: „Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music” (ang.). popdose.com. [dostęp 2011-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-27)].
  3. a b Zachary Houle: Grunge Is Dead by Greg Prato (ang.). PopMatters. [dostęp 2015-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-25)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]