Layne Staley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Layne Staley
Ilustracja
Layne Staley w roku 1992
Imię i nazwisko Layne Thomas Staley[1]
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1967
Bellevue, Waszyngton
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 2002
Seattle, Waszyngton
Przyczyna śmierci przedawkowanie[2]
Instrumenty gitara elektrycznagitara akustycznaperkusja
Typ głosu tenor dramatyczny
(Eb2A6 4 oktawy)[3]
Gatunki metal alternatywnygrungeheavy metalblues rockrock alternatywny
Zawód muzykkompozytorwokalistaautor tekstów
Aktywność 1979–2002
Wydawnictwo Columbia Records
Powiązania HeartSecond Coming
Zespoły
Sleze (1984–1986)
Alice N’ Chains (1986–1987)
Alice in Chains (1987–2002)
Mad Season (1994–1997)
Class of ’99 (1998–1999)
Strona internetowa

Layne Staley, właśc. Layne Thomas Staley (ur. 22 sierpnia 1967 w Bellevue[4], zm. 5 kwietnia 2002 w Seattle[2]) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista i autor tekstów. Przez niemalże cały okres swojej aktywności muzycznej związany z zespołem Alice in Chains, którego był współzałożycielem. Znany z szerokiej skali głosu, która wynosiła do 4 oktaw[3]. Teksty pisane przez Staleya często miały charakter dekadencki, egzystencjalistyczny, melancholijny, nihilistyczny, przez co były określane mianem „mrocznych”[5]. Poruszały takie wątki jak alienacja, ból, depresja, samobójstwo, samotność, śmierć, uzależnienie[5][6]. Muzyk zmarł 5 kwietnia 2002 w wieku 34 lat, z powodu przedawkowania mieszanki heroiny i kokainy, potocznie zwanej speedballem[2].

W listopadzie 2006 Layne Staley został sklasyfikowany na 27. miejscu listy „100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów” według amerykańskiego magazynu „Hit Parader[7].

Życiorys[edytuj]

Młodość[edytuj]

Layne Thomas Staley urodził się 22 sierpnia 1967 w Overlake Hospital Medical Center w Bellevue, jako syn Philipa „Phila” Blaira Staleya i Nancy Elizabeth Layne[4] (z domu McCallum)[4]. Dorastał i wychowywał się w Kirkland. Miał siostrę Elizabeth „Liz” Audreyann Staley (ur. 1970)[8]. Rodzice muzyka rozwiedli się w kwietniu 1975, gdy Staley miał siedem lat[8]. Będąc w szkole podstawowej, aktywnie grał w tee-ball[9]. 13 czerwca 1975 jego matka wyszła za mąż za Jima Elmera. Staley miał przybraną siostrę Jamie Brooke (ur. 1978)[10] i brata Kena Elmera (ur. 1968)[9]. Przez krótki okres czasu, używał nazwiska swojego ojczyma, przedstawiając się jako Layne Elmer[11]. Uczęszczał do Meadowdale High School w Lynnwood w stanie Waszyngton[12].

W październiku 1975 wziął udział w koncercie Eltona Johna, który odbył się w Seattle Center Coliseum[13]. W okresie młodości słuchał takich wykonawców jak Billy Joel, Black Sabbath, Exodus, Fleetwood Mac, King Diamond, Metallica, Ozzy Osbourne, Scorpions, Slayer, Twisted Sister i Venom[13][14]. Jako swoje młodzieńcze inspiracje, muzyk powoływał się na osoby Ozzy’ego Osbourne’a z Black Sabbath i Iana Gillana z Deep Purple[14]. W wieku 12 lat zaczął grać na perkusji[10]. W rozmowie z dziennikarzem Jonem Wiederhornem przyznał: „Nie wiedziałem, co mam zamiar grać. Zacząłem pogrywać na trąbce, następnie na klarnecie aż w końcu na perkusji. Słuchałem moich ulubionych wykonawców rockowych, mając założone słuchawki i starałem się ich naśladować. Lecz gdy miałem 15 lat, uświadomiłem sobie, że jest znacznie lepiej, niż kiedy zaczynałem, więc postanowiłem śpiewać. W tym czasie, byłem wraz z kilkoma kolegami z liceum w amatorskim zespole”[10]. Gdy okazało się, że miejsce wokalisty jest już zajęte, Staley po odbytej kłótni z kolegami, zamienił swój zestaw perkusyjny na pogłos i mikrofon[15] i zaczął samodzielnie ćwiczyć śpiew, puszczając w domu taśmy między innymi Black Sabbath, Scorpions, Twisted Sister i Van Halen[16].

Działalność artystyczna[edytuj]

 Osobny artykuł: Sleze.
 Osobny artykuł: Alice N’ Chains.

W roku 1984 będąc uczniem Meadowdale High School, Staley zgłosił się za namową Kena Elmera, na przesłuchanie do roli wokalisty zespołu Sleze, założonego przez Byrona Hansena, Jamesa Bergstroma, Johnny’ego Bacolasa i Zoli Semanate[17]. Grupa wykonała utwór „Looks That Kill” z repertuaru Mötley Crüe, po czym Staley został wokalistą zespołu[18]. Po dwóch latach funkcjonowania, dołączył gitarzysta Nick Pollock[19], a zespół został przekształcony w Alice N’ Chains[20][21]. Kwartet prezentował styl muzyczny określony przez Staleya w jednym z wywiadów jako „mieszanka glam i thrash metalu”, inspirowana w dużej mierze dokonaniami Duran Duran, Mötley Crüe i Poison[16]. W trakcie swojej półtorarocznej aktywności, muzycy zarejestrowali dwa albumy demo[22]. Aby poprawić swój śpiew, Staley za namową Tima Branoma pobierał nauki u Davida Kyle[23]. W roku 1987 projekt został rozwiązany[24].

 Osobny artykuł: Alice in Chains.
 Osobny artykuł: Mad Season.
Layne Staley, 27 listopada 1992

Po wyprowadzeniu się z domu, Staley zarządzał kompleksem sal prób Music Bank, który mieścił się koło mostu Ballad Bridge[24]. Składał się on z 60 sal i był otwarty przez całą dobę[24]. W drugiej połowie lat. 80. dołączył wraz z Bergstromem i Dave Martinem do efemerycznej grupy Rona Holta, 40 Years of Hate, prezentującej muzykę z pogranicza funk i industrial[25]. Po jej rozwiązaniu, muzyk dołączył do formacji Cantrella, Diamond Lie. Skład został uzupełniony o basistę Mike’a Starra i perkusistę Seana Kinneya[26]. Muzycy rozpoczęli regularne koncertowanie po klubach położonych na północno-zachodnim wybrzeżu[16][27]. We wrześniu 1989 podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia[28]. W sierpniu 1990 zespół opublikował debiutancki album długogrający Facelift. W ramach promocji, muzycy występowali u boku takich wykonawców jak Extreme, Iggy Pop czy Megadeth[29]. Od maja do lipca 1991 grupa występowała na trasie Clash of the Titans, supportując thrashmetalowe zespoły Anthrax, Megadeth i Slayer[30], w trakcie której częstokrotnie dochodziło do słownych potyczek Staleya z nieprzychylną częścią widowni[31]. Po zakończeniu trasy z Van Halen, udał się na leczenie odwykowe spowodowane uzależnieniem od heroiny. Odwyk nie przyniósł oczekiwanego skutku, wobec czego muzyk postanowił zamknąć się w swoim domu i sam zawalczyć z nałogiem. Rozpoczął proces pisania tekstów na nowy album studyjny, czytając w wolnych chwilach książkę Złe miejsce autorstwa Deana Koontza[32]. W trakcie trwania sesji, Staley powrócił do nałogu, co wielokrotnie doprowadzało do spięć z producentem Dave Jerdenem[33]. Warstwa liryczna na albumie Dirt skupiała się w głównej mierze na walce człowieka z uzależnieniem narkotykowym. „Płyta prowadzi nas utwór po utworze od gloryfikacji narkotyków po zupełne przygnębienie i podważenie sensu czegoś, co kiedyś mi pomagało. Pod koniec widać wyraźnie, że nie wyszło tak dobrze, jak się spodziewałem”[16]. W trakcie trwania trasy No More Tours Ozzy’ego Osbourne’a[34], Staley złamał nogę podczas jazdy quadem, przed koncertem w Oklahoma City 25 września, przez co zmuszony był do występowania na scenie o kulach i na wózku inwalidzkim[32][35].

Layne Staley, 27 listopada 1992

Po wydaniu minialbumu Jar of Flies w styczniu 1994, muzyk udał się na leczenie odwykowe do Hazelton Clinic w Minnesocie, spowodowane uzależnieniem od heroiny[36]. W maju pojawił się w Bremerton na koncercie Rockstock, zorganizowanym przez rozgłośnię radiową KISW. Jak relacjonowali organizatorzy, wokalista nosił wełnianą czapkę, zasłaniającą częściowo zły wygląd, spowodowany długoletnim uzależnieniem od narkotyków[37]. W lipcu zespół Alice in Chains planował wyruszyć we wspólną trasę koncertową z Danzig, Fight i Suicidal Tendencies, grając jako support przed grupą Metallica w ramach Shit Hits the Sheds Tour[38], a także wystąpić w sierpniu na Festiwalu w Woodstock[39], lecz kiedy Staley przyszedł na jedną z prób będąc pod wpływem narkotyków, Kinney odmówił dalszej chęci grania z wokalistą[6]. Kwartet wycofał swój udział w trasie na jeden dzień przed rozpoczęciem[38]. Za pośrednictwem swojego rzecznika poinformował o zawieszeniu działalności[16]. W prasie zaczęły pojawiać się spekulacje, mówiące o powrocie Staleya do nałogu[6]. W czasie przerwy muzyk swój wolny czas poświęcał na malowanie, robienie zdjęć i pisanie nowych tekstów[5]. Kilka rysunków Staleya, namalowanych ołówkiem i tuszem, zostało wystawionych w jednej z galerii na terenie Seattle. Jedna z prac została wykorzystana jako okładka albumu supergrupy Mad Season[5], do której dołączył w drugiej połowie 1994. Jej trzon stanowili: perkusista Barrett Martin, basista John Baker Saunders i gitarzysta Mike McCready[40]. Grupa wydała album studyjny Above[41], gdzie Staley został głównym autorem tekstów i projektantem oprawy graficznej[41]. Warstwa liryczna w dużej mierze została zainspirowana książką The Prophet autorstwa libańskiego pisarza Kahlil’ego Gibrana, którą wokalista czytał w trakcie trwania sesji[42]. Zespół odbył trasę składającą się z siedmiu występów[43] oraz opublikował album koncertowy Live at The Moore[43].

Staley i Cantrell, 27 listopada 1992

W trakcie przerwy w działalności Alice in Chains, Staley stał się obiektem zainteresowań zarówno ze strony fanów jak i mediów[44]. Było to spowodowane pojawiającymi się doniesieniami o uzależnieniu muzyka od narkotyków i jego złej kondycji fizycznej. Wokalista w 1994 wystąpił na koncercie wraz z grupą Tool, wykonując gościnnie partie wokalne w utworze „Opiate” (wcześniej wykonał tę kompozycję w ramach Lollapalooza w 1993[45]). Jak relacjonował dziennik „Seattle Post-Intelligencer”, Staley pojawił się na koncercie w grubej wełnianej czapce na głowie, aby częściowo ukryć swój zły wygląd, spowodowany zaawansowanym nałogiem narkotykowym[37]. W mediach zaczęły pojawiać się doniesienia, jakoby muzyk stracił kilka palców u rąk z powodu zgorzeli[37]. Frontman Mudhoney, Mark Arm, w jednym z wywiadów przyznał: „Pamiętam jak widziałem go w 1995. Pojawił się i był zupełnie siny, na jego widok mój żołądek zaczął wyprawiać harce – patrzyłem na kogoś, kto znalazł się na drodze, z której nie potrafił zejść”[46].

W listopadzie 1995 wydał z zespołem album studyjny Alice in Chains[6]. Muzycy nie zdecydowali się na trasę koncertową. Uzależnienie Staleya coraz częściej doprowadzało do wewnętrznych konfliktów[47]. W kwietniu 1996 wziął udział w nagraniu występu MTV Unplugged w Majestic Theatre w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku[48]. Na przełomie czerwca i lipca zespół występował w ramach Alive/Worldwide Tour jako support dla Kiss. Staley początkowo nie był przychylny powrotowi na scenę i odmówił, jednak ostatecznie zgodził się na udział w trasie[49]. Po jej zakończeniu, trafił do szpitala w Kansas City, w związku z problemami powstałymi na skutek długoletniego uzależnienia od heroiny[49]. W październiku 1996 z powodu infekcyjnego zapalenia wsierdzia zmarła długoletnia partnerka muzyka – Demri Lara Parrott[50][51]. Jej śmierć spowodowała u Staleya pogłębiającą się depresję i całkowitą rezygnację woli walki z nałogiem. Wokalista przez pewien czas był pilnowany przez kolegów z zespołu, gdyż był bliski popełnienia samobójstwa[52]. W wywiadzie dla dwutygodnika „Rolling Stone” przyznał: „Pisałem o narkotykach i nie wydaje mi się, żebym był niebezpieczny czy nierozważny pisząc o nich. Oto jak przebiegała ścieżka mojego myślenia: Kiedy spróbowałem narkotyków, były wspaniałe i pomagały mi przez lata, ale teraz obracają się przeciwko mnie – teraz przechodzę przez piekło i to jest koszmarne”[6].

Pod koniec sierpnia 1998, Staley wraz z zespołem odbył w Los Angeles sesję nagraniową na potrzeby zarejestrowania dwóch nowych utworów na album kompilacyjny[53]. Proces został odwołany po tym, jak wokalista przyznał, że musi wracać na ślub siostry[53]. Sytuacja ta doprowadziła do pogłębienia się konfliktu z Cantrellem i Jerdenem[53]. Nagrania zostały dokończone na przełomie września i października w Robert Lang Studios, przy współpracy Toby’ego Wrighta i inżyniera dźwięku Bryana Carlstroma[53]. Podczas sesji powstały dwa utwory – „Get Born Again” i „Died[53]. Ostatni z nich Staley zadedykował pamięci swojej zmarłej dziewczyny[53].

Ostatnie lata[edytuj]

W listopadzie wokalista wziął udział w ostatnim projekcie muzycznym. Dołączył do supergrupy Class of ’99, w skład której weszli: Matt Serletic, Martyn LeNoble, Stephen Perkins i Tom Morello[54]. Muzycy zarejestrowali cover „Another Brick in the Wall”, pochodzący oryginalnie z albumu The Wall Pink Floyd[54]. 19 lipca krajowe konsorcjum radiowe Rockline przeprowadziło wywiad z muzykami Alice in Chains, przy okazji wydania albumu kompilacyjnego. Z uwagi na nieobecność Staleya w studiu, połączono się z nim telefonicznie[55]. Dziennikarz Charles R. Cross przyznał, że pod koniec lat 90. miał gotowy nekrolog z nazwiskiem wokalisty w gazecie „Rocket”[56]. Na przełomie 1999/2000, amerykański muzyk, frontman Thelonious Monster, Bob Forrest i gitarzysta John Frusciante, próbowali pomóc wokaliście wyjść z nałogu[57]. Obydwaj odwiedzili go w domu w Seattle. Forrest stwierdził, że „umysł Staleya wyraźnie wciąż pracuje, ale jest milion mil gdzieś indziej”[57].

W okresie 1999–2002, wokalista odizolował się od życia publicznego. Rzadko kiedy opuszczał swoją posiadłość mieszczącą się w dzielnicy uniwersyteckiej w Seattle[58]. Z relacji bliskich wiadomo jedynie tyle, że Staley w większości swój wolny czas spędzał na malowaniu, grając w gry komputerowe oraz zażywając narkotyki[58]. Ostatnie zdjęcie na którym jest wokalista, zostało zrobione w listopadzie 2001, kiedy pojawił się na narodzinach swojego siostrzeńca Oscara[59]. W ostatnim okresie życia, muzyk nie utrzymywał kontaktów z przyjaciółmi ani kolegami z zespołu. W jednym z wywiadów, znajomy wokalisty stwierdził, że kiedy spotkał Staleya na ulicy przed dwoma laty, ten wyglądał niczym podstarzały punk. „Wyglądał bardzo źle. Jego skóra była żółta i szara, stracił częściowo uzębienie oraz był bardzo wychudzony. To był najsmutniejszy obraz jaki kiedykolwiek widziałem”[60]. Artyście próbowali pomóc Kelly Curtis (menadżerka Pearl Jam), Krist Novoselic, Mark Lanegan i Mike Inez[5]. Pod koniec marca, producent Toby Wright skontaktował się z wokalistą, w celu zaproponowania gościnnego występu w jednym z utworów grupy Taproot na albumie Welcome. Staley wyraził zgodę. Nagrania planowano zrealizować w jednym z prywatnych studiów nagraniowych na terenie Seattle, lecz plany przerwała śmierć muzyka[61]. Przyjaciel Staleya, Morgen Gallagher w wywiadzie przyznał, że na niecały rok przed śmiercią, otrzymał on propozycję występów w grupie Audioslave. „Powiedział, że zadzwonili do niego członkowie Rage Against the Machine. Zakładali nowy zespół i chcieli, aby przyszedł na przesłuchanie. Oznajmił, że wraca na odwyk, a potem pojedzie na przesłuchanie do Los Angeles”[62].

Śmierć[edytuj]

19 kwietnia 2002 matka muzyka, Nancy McCallum, otrzymała informację od księgowego, że od dwóch tygodni na rachunku bankowym Staleya nie są odnotowywane żadne transakcje ani działania. Udała się wraz z policją do posiadłości muzyka około godziny 5:40 czasu lokalnego[63], gdzie Staley został znaleziony martwy[63]. Jak relacjonował Rick Anderson z „Seattle Weekly”, ciało wokalisty otoczone było różnego rodzaju strzykawkami i innymi akcesoriami służącymi do wstrzykiwania substancji narkotycznych[63]. W raporcie zanotowano, że gdy policjant wyważył drzwi do posiadłości w dniu 19 kwietnia, w środku był zapalony telewizor, na podłodze znajdowały się puszki po sprayu, a na stoliku leżały małe ilości kokainy. Na kanapie spoczywały zwłoki wokalisty[63]. We wspomnianym raporcie odnotowano, że ciało muzyka w chwili znalezienia ważyło niecałe 39 kg (86 funtów)[63]. Raport z autopsji wykazał, że Staley zmarł z powodu wstrzyknięcia mieszanki heroiny i kokainy, potocznie nazywanej speedballem[63]. Ocenia się, że zmarł on 5 kwietnia[63].

Szczątki wokalisty zostały poddane kremacji. Nieformalna ceremonia żałobna odbyła się w nocy z 20 na 21 kwietnia w Seattle Center[61]. W uroczystościach udział wzięło około tysiąc fanów oraz muzycy Alice in Chains – Cantrell, Inez, Kinney i Starr. Obecni byli także Chris Cornell z Soundgarden[64], Eddie Vedder z Pearl Jam[61], muzycy Queensrÿche oraz Dave Abbruzzese, były członek Pearl Jam[61]. Siostry Ann i Nancy Wilson z zespołu Heart, wykonały utwór „Sand”[65]. Po zakończeniu ceremonii, grupa fanów i przyjaciół udała się do posiadłości muzyka, gdzie przed wejściem złożyła kwiaty i zapaliła znicze[66].

Wpływ[edytuj]

W listopadzie 2006 Layne Staley został sklasyfikowany na 27. miejscu w zestawieniu magazynu „Hit Parader” na „100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów”[7]. W maju 2009 brytyjski magazyn „Classic Rock” zestawił muzyka na 19. pozycji „50 najlepszych wokalistów rockowych”[67].

Marionetka przedstawiająca Staleya w Rock and Roll Hall of Fame

Wokalista zespołu Ministry, Al Jourgensen stwierdził, że Staley był „utalentowanym dzieckiem”[56]. Billy Corgan, frontman The Smashing Pumpkins przyznał: „Layne miał niezwykły głos, o pięknej, smutnej, natrętnej barwie. Był inny, bo jego ciężkość była właśnie w tym głosie. Widziałem Alice in Chains podczas jednego z ich ostatnich występów, gdy otwierali koncert Kiss na Tiger Stadium. Grali na zewnątrz w pełnym słońcu i byli niezwykli. Wydaje mi się, że to właściwy sposób zapamiętania kogoś, kogo jest i będzie nam brak”[68]. Eddie Vedder z Pearl Jam stwierdził: „Layne kiedy grał muzykę był jej częścią. W pewnym sensie, to było to, co pozwoliło jego prawdziwej osobowości być miłym i niewinnym”[69]. Wokalista i gitarzysta grupy Metallica, James Hetfield, w rozmowie z dwutygodnikiem „Rolling Stone” przyznał: „Wciąż nie wiem, dlaczego on wybrał tę drogę…gość z takim talentem”[70]. Kirk Hammett wyznał, że Staley był jedną z głównych inspiracji do nagrania i nazwy albumu Death Magnetic. „Przyniosłem któregoś dnia zdjęcie Layne’a do studia. To zdjęcie było przez długi czas. Myślę, że wpłynęło na Jamesa psychikę[70]. Anders Fridén – wokalista szwedzkiego zespołu In Flames, przyznał w jednym z wywiadów, że Staley wywarł duży wpływ na jego styl śpiewania. „Layne Staley był wielką inspiracją dla mnie na początku. Myślałem, że jego teksty są bardzo mroczne, ale były bardzo piękne i smutne”[71]. Wokalista Godsmack, Sully Erna, stwierdził, ze Staley miał znaczący wpływ na jego styl śpiewu[56].

W 10. rocznicę śmierci Staleya, amerykański miesięcznik „The Atlantic Monthly” opublikował artykuł autorstwa Davida de Soli, w którym dziennikarz napisał: „Scena muzyczna Seattle przemieniła muzykę rockową w pierwszej połowie lat 90., za sprawą czterech wspaniałych wokalistów. Mimo, iż wywodzili się z jednego nurtu, reprezentowali odmienne style wokalne. Cechą charakterystyczną Kurta Cobaina było łączenie dynamiki i krzykliwego stylu z melodyjnymi utworami. Chris Cornell dysponował wysokim wokalem, pozwalającym na umieszczenie go w czasach Roberta Planta czy Freddiego Mercury’ego. Eddie Vedder połączył naturalny baryton z punkową żywiołowością, coś z pod znaku Jima Morrisona. Ale Staley brzmiał jak nikt inny. Jego zdolność do projekcji siły, jak i również wyjątkowe umiejętności tworzenia zharmonizowanych linii wokalnych z gitarzystą Jerrym Cantrellem, stały się inspiracją dla wielu muzyków, a także jedną z głównych marek Alice in Chains”[72].

Zespół Cold nagrał utwór „The Day Seattle Died” (zawarty na albumie Year of the Spider, 2003), który został napisany dla Staleya i Cobaina, jako hołd głównym przedstawicielom nurtu grunge[73]. Grupa Staind napisała kompozycję „Layne” na albumie studyjnym 14 Shades of Grey, poświęconą pamięci artysty[74]. Eddie Vedder skomponował utwór „4/20/02” (tytuł kompozycji wziął się od daty w jakiej muzyk dowiedział się o śmierci Staleya i czasie, kiedy ją napisał[75]), w którym gra na gitarze. Kompozycja znalazła się na albumie kompilacyjnym Lost Dogs z 2003[75]. Solowa płyta Jerry’ego Cantrella – Degradation Trip, została w całości poświęcona pamięci Staleya[76]. Frontman Black Label Society, Zakk Wylde, nagrał wraz z zespołem utwór „Layne”, który ukazał się na albumie Hangover Music Vol. VI[77]. Wokalistka Babes in Toyland, Kat Bjelland, napisała w hołdzie dla Staleya kompozycję „Layne to Rest”, zawartą na albumie Katastrophy Wife All Kneel z 2004[73]. Tyler Connolly z zespołu Theory of a Deadman wyznał w wywiadzie, że utwór „Shadow” został napisany w hołdzie dla Staleya[73]. Kompozycja „Shine” zespołu Metallica została nagrana w hołdzie dla artysty[70]. Utwór Alice in Chains „Black Gives Way to Blue” z gościnnym udziałem Eltona Johna, został napisany jako hołd dla wokalisty[78].

Fundacja Layne’a Staleya[edytuj]

Nancy McCallum z fundacją

W roku 2002 matka muzyka, Nancy McCallum i doradca do spraw uzależnień Jamie Richards, założyli fundację Layne Staley Fund. Organizacja non-profit zbiera fundusze na leczenie odwykowe i współpracuje z muzyczną wspólnotą Seattle[79]. Głównym zadaniem fundacji jest zapewnienie opieki zdrowotnej, świadomości oraz edukacji dla osób zmagających się z uzależnieniem od heroiny[79]. Fundacja zbiera również pieniądze i daninę podczas corocznych, charytatywnych koncertów, które odbywają się w dniu urodzin Staleya (22 sierpnia)[79]. Od lat z fundacją stale współpracują byli muzycy grupy Alice N’ Chains – Johnny Bacolas i Nick Pollock (którą w latach 80. współtworzyli wraz ze Staleyem) oraz obecni członkowie zespołu Alice in Chains[80]. 22 sierpnia 2009 koncert charytatywny wspierany przez fundację odbył się w The Showbox na terenie Seattle. Wystąpili Faceless, Gary Hoey, Surface Tension, Temperedcast, The Crying Spell[79][81]. Rok później, podczas kolejnej edycji, wystąpiły zespoły All Hail The Crown, Gunn & The Damage Done, My Sister's Machine, Shawn Smith i Villains of Yesterday. Prócz tego, przy International Fountain odbyło się spotkanie i czuwanie fanów przy świecach oraz akustyczne występy[82]. Od dnia 15 października fundacja działa pod nowym adresem internetowym.

W sierpniu 2011 odbył się kolejny koncert, w którego przygotowaniach pomógł ojciec wokalisty, Philip „Phil” Blair Staley. Dzień przed 44. urodzinami muzyka, fani zebrali się, by uczcić pamięć Staleya oraz zmarłego w marcu Mike’a Starra, byłego basisty Alice in Chains.

Instrumentarium[edytuj]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[83]:

Gitary:

Wzmacniacze:

Efekty gitarowe:

  • Dunlop Cry Baby Wah Pedal
  • Jimi Hendrix Fuzz Face Distortion Pedal
  • Maestro PS-1A Phase Shifter
  • TC Electronic Stereo Chorus Flanger

Dyskografia[edytuj]

 Zobacz więcej w artykule Alice N’ Chains, w sekcji Dyskografia.
 Osobny artykuł: Dyskografia Alice in Chains.
 Zobacz więcej w artykule Mad Season, w sekcji Dyskografia.
 Zobacz więcej w artykule Class of ’99, w sekcji Dyskografia.
Inne
Album Rok Uwagi Źródło
HeartDesire Walks On 1993 gościnnie śpiew w utworze „Ring Them Bells” [84]
Second ComingL.O.V.Evil 1994 gościnnie śpiew w utworze „It’s Coming After” [36]

Filmografia[edytuj]

Tytuł Rok Uwagi Źródło
Father Rock 1986 film dokumentalny, reżyseria: Thad Byrd [85]
Hard ’N’ Heavy Volume 16 1991 film dokumentalny, reżyseria: Anita Clearfield, David Carr [86]
Cowboys from Hell: The Videos film dokumentalny, reżyseria: Paul Rachman [86]
Samotnicy 1992 film obyczajowy, reżyseria: Cameron Crowe [86]
The Nona Tapes 1995 mockument, reżyseria: Rocky Schenck [86]
Hype! 1996 film dokumentalny, reżyseria: Doug Pray [86]
Pearl Jam Twenty 2011 film dokumentalny, reżyseria: Cameron Crowe [86]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Wyróżnienia indywidualne

Rok Kraj Miejsce publikacji rankingu Nazwa rankingu Pozycja
2006 Stany Zjednoczone
Hit Parader
„100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów”[7]
27
2009
Wielka Brytania
„Classic Rock”
„50 najlepszych wokalistów rockowych”[67]
19
2015
Stany Zjednoczone
Loudwire
„50 najlepszych hardrockowych i metalowych frontmanów wszech czasów”[87]
39

Przypisy[edytuj]

  1. Nick Talevski: Knocking on Heaven’s Door: Rock Obituaries. Omnibus Press, 2006, s. 612. ISBN 978-1846090912.
  2. a b c de Sola 2015 ↓, s. 303.
  3. a b Layne Staley’s Vocal Profile (ang.). [dostęp 2014-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-08)].
  4. a b c de Sola 2015 ↓, s. 18.
  5. a b c d e Justin Henderson: Grunge: Seattle. Roaring Forties Press, 2016. ISBN 978-1938901546.
  6. a b c d e Jon Wiederhorn. To Hell and Back. „Rolling Stone”, s. 32–37, 8 lutego 1996. Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  7. a b c Top 100 Metal Vocalists of All Time. „Hit Parader”, listopad 2006. Magna Publishing Group. ISSN 0162-0266. 
  8. a b de Sola 2015 ↓, s. 19.
  9. a b de Sola 2015 ↓, s. 20.
  10. a b c de Sola 2015 ↓, s. 22.
  11. de Sola 2015 ↓, s. 36.
  12. de Sola 2015 ↓, s. 24.
  13. a b de Sola 2015 ↓, s. 21.
  14. a b Beth Nussbaum. When Whips Don’t Hurt. „Rock Scene”, s. 57–60, kwiecień 1990. ISSN 0090-3353. 
  15. de Sola 2015 ↓, s. 23.
  16. a b c d e Jordan Babula. Alice in Chains. Bezsenność w Seattle. „Teraz Rock”, s. 65–76, czerwiec 2006. AD Music SA. ISSN 1730-394X. 
  17. Prato 2009 ↓, s. 214.
  18. de Sola 2015 ↓, s. 29.
  19. Yarm 2012 ↓, s. 166–167.
  20. Prato 2009 ↓, s. 215.
  21. Yarm 2012 ↓, s. 168.
  22. de Sola 2015 ↓, s. 28.
  23. de Sola 2015 ↓, s. 49.
  24. a b c Yarm 2012 ↓, s. 171.
  25. de Sola 2015 ↓, s. 79–83.
  26. Prato 2009 ↓, s. 218.
  27. Alice in Chains w pigułce. „Metal Hammer”, s. 42–43, nr. 166–168, 2005. Metal Mind Productions. ISSN 0955-1190. 
  28. de Sola 2015 ↓, s. 121.
  29. de Sola 2015 ↓, s. 142–152.
  30. Prato 2009 ↓, s. 264.
  31. de Sola 2015 ↓, s. 154.
  32. a b Jeffrey Ressner. Alice in Chains: Through the Looking Glass. „Rolling Stone”, s. 47–48, 26 listopada 1992. Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  33. de Sola 2015 ↓, s. 190.
  34. James Hester: Rock Scars. iUniverse, 2009, s. 61. ISBN 978-1440127731.
  35. Chris Gill. Alice in Chains – Dirt. „Guitar World”, s. 53–60, wrzesień 1999. Harris Publications. ISSN 1045-6295. 
  36. a b Prato 2009 ↓, s. 408.
  37. a b c Rock singer lay dead for two weeks. „Seattle Post-Intelligencer”, 21 kwietnia 2002. Hearst Corporation. ISSN 0745-970X. 
  38. a b Prato 2009 ↓, s. 407.
  39. de Sola 2015 ↓, s. 223.
  40. Yarm 2012 ↓, s. 481–482.
  41. a b Prato 2009 ↓, s. 407–408.
  42. de Sola 2015 ↓, s. 234.
  43. a b Crowe 2013 ↓, s. 166.
  44. de Sola 2015 ↓, s. 242.
  45. de Sola 2015 ↓, s. 374.
  46. Prato 2009 ↓, s. 409.
  47. Prato 2009 ↓, s. 410.
  48. de Sola 2015 ↓, s. 251–252.
  49. a b Prato 2009 ↓, s. 412.
  50. Prato 2009 ↓, s. 414.
  51. de Sola 2015 ↓, s. 379.
  52. Steve Chick: Psychic Confusion: The Sonic Youth Story. Omnibus Press, 2008. ISBN 978-0825636066.
  53. a b c d e f de Sola 2015 ↓, s. 284–288.
  54. a b de Sola 2015 ↓, s. 288.
  55. de Sola 2015 ↓, s. 291.
  56. a b c Charles R. Cross. The Last Days of Layne Staley. „Rolling Stone”, 1 czerwca 2002. Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  57. a b de Sola 2015 ↓, s. 292.
  58. a b Jon Pareles. Layne Staley, 34, Alice in Chains’ Singer, Dies. „The New York Times”, 21 kwietnia 2002. The New York Times Company. ISSN 0362-4331. 
  59. Tom Scanlon. Alice in Chains singer’s legacy lives on through music. „The Seattle Times”, 24 sierpnia 2008. The Seattle Times Company. ISSN 0745-9696. 
  60. Tom Phalen. We Die Young: A Tribute to Layne Staley. „Guitar World”, 4 maja 2012. Harris Publications. ISSN 1045-6295. 
  61. a b c d Yarm 2012 ↓, s. 540.
  62. Graham Hartmann: Alice in Chains’ Layne Staley Reportedly Planned to Audition for Audioslave (ang.). Loudwire. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].
  63. a b c d e f g de Sola 2015 ↓, s. 305–307.
  64. Jerry Cantrell, Chris Cornell, Others Make Appearance at Seattle Memorial For Layne Staley (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].
  65. Prato 2009 ↓, s. 424.
  66. Gina Kim. Layne Staley. „The Seattle Times”, 21 kwietnia 2002. The Seattle Times Company. ISSN 0745-9696. 
  67. a b 50 Greatest Singers. „Classic Rock”, maj 2009. TeamRock. ISSN 1464-7834. 
  68. Joe D’Angelo: An Angry Angel – Layne Staley Remembered by Bandmates, Friends (ang.). MTV. [dostęp 2011-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-13)].
  69. Prato 2009 ↓, s. 423.
  70. a b c David Fricke. Metallica: Metal Machines (Louder Faster Stronger). „Rolling Stone”, s. 58–67, 10 października 2008. Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  71. Craig Campbell: In Flames’ Anders Fridén Says Layne Staley ‘Described This Black Hole With Enormous Passion’ (ang.). alternativenation.net. [dostęp 2015-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-08)].
  72. David de Sola. How Alice in Chains Found the Most Memorable Voice in Grunge. „The Atlantic Monthly”, 5 kwietnia 2012. Atlantic Media. ISSN 1072-7825. 
  73. a b c Tree Riddle: Top 10 Songs About Alice in Chains’ Layne Staley (ang.). Loudwire. [dostęp 2012-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  74. Michael Paoletta. 14 Shades of Grey. „Billboard”, s. 40, 7 czerwca 2003. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  75. a b Crowe 2013 ↓, s. 282.
  76. Igor Stefanowicz. Nic stabilnego. „Teraz Rock”, s. 36–39, wrzesień 2002. AD Music SA. ISSN 1730-394X. 
  77. Garry Sharpe-Young: New Wave of American Heavy Metal. Zonda Books Limited, 2005, s. 60. ISBN 978-0958268400.
  78. de Sola 2015 ↓, s. 338.
  79. a b c d THE CRYING SPELL, FACELESS Added To LAYNE STALEY Eighth Annual Tribute & Benefit Concert (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].
  80. ALICE IN CHAINS Guitarist Launches Benefit Auction For MUSICARES and LAYNE STALEY FUND (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].
  81. The Best Nights Out This Month. „Spin”, s. 97, sierpień 2006. SpinMedia. ISSN 0886-3032. 
  82. LAYNE STALEY Tribute Events Detailed (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].
  83. Layne Staley : Equipboard (ang.). equipboard.com. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-18)].
  84. Yarm 2012 ↓, s. 358.
  85. de Sola 2015 ↓, s. 51.
  86. a b c d e f Layne Staley – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  87. Top 50 Hard Rock + Metal Frontmen of All Time (ang.). Loudwire. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-23)].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]