Gutaperkowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gutaperkowiec
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd wrzosowce
Rodzina sączyńcowate
Rodzaj Palaquium
Nazwa systematyczna
Palaquium gutta (Hook.) Burck.
Traité bot. méd. phan. add. 1500. 1884
Synonimy

Isonandra gutta Hook..
Palaquium oblongifolium (Burck) Burck[2]

Gutaperkowiec, drzewo gutaperkowe, perczowiec (Palaquium gutta (Hook.) Burck.) – gatunek drzewa z rodziny sączyńcowatych. W naturze występował pierwotnie w lasach Półwyspu Malajskiego i na wyspach w Indonezji, ale na stanowiskach naturalnych został niemal całkowicie wytępiony. Występuje jako drzewo uprawne w strefie międzyzwrotnikowej m.in. w obrębie dawnego zasięgu naturalnego, także na Nowej Gwinei, na Filipinach, w północnej części Brazylii.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo liściaste do 12 m wysokości, jednopienne, młode gałązki są omszone.
Liście
Skórzaste, odwrotnie jajowate, ostro zakończone, z wierzchu w kolorze zielonym, od spodu w kolorze złotawym.
Kwiaty
Umiejscowione w kątach liści po 3-5 sztuk, o kielichu 4-6 płatkowym z 12 pręcikami i 1 słupkiem.
Owoc
Jagoda.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Po nacięciu kory drzewo wydziela sok mleczny, z którego otrzymywana jest masa przypominająca kauczuk. Masa ta jest cennym surowcem przemysłowym o nazwie gutaperka. Sok z drzewa gutaperkowego ma zastosowanie w lecznictwie jako środek opatrunkowy (papier gutaperkowy). W stomatologii do sporządzania wypełniaczy do zęba. Poza tym drzew dostarcza wartościowego drewna, wykorzystywanego przy budowie wagonów kolejowych oraz w snycerstwie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-28].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Rośliny użytkowe, Wiedza Powszechna, W-wa, 1966.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.