HMS Manica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS „Manica”
HMS „Manica” z balonem
HMS „Manica” z balonem
Klasa okręt balonowy
Historia
Wodowanie 1900
Zamówiony dla  Wielka Brytania
Nazwa SS „Manica”
Wycofanie ze służby 1915
 Royal Navy
Nazwa HMS „Manica” (do 1917)
HMS „Huntball”
Wejście do służby 1915
Wycofanie ze służby 1918
 Wielka Brytania
Nazwa SS „Phorus”
Wejście do służby 1919
Wycofanie ze służby 1931
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 4120 t
Długość 110 m
Szerokość 14,3 m
Zanurzenie 7,9 m
Napęd
1 maszyna parowa potrójnego rozprężania, 1 śruba
Prędkość 12 węzłów
Uzbrojenie
zobacz w tekście
Wyposażenie lotnicze
jeden balon
jeden wodnosamolot

HMS Manicaokręt balonowy należący do Royal Navy, wziął udział w bitwie o Gallipoli w 1915 roku.

Historia[edytuj]

Wodowany w 1900 roku statek towarowy SS „Manica” został wynajęty przez Admiralicję 11 marca 1915 roku (zakupiono go od armatora Ellerman & Bucknall Steamship Company później w tym samym roku) w celu przebudowania go na okręt balonowy mający wspomóc flotę angielską w operacjach w Cieśninie Dardanelskiej[1]. Okręt został przebudowany w pośpiechu w stoczni H. Grayson & Company w Birkenhead, gdzie został uzbrojony w pojedynczą armatę 12-funtową (76 mm) i pojedynczą armatę przeciwlotniczą 3-funtową (47 mm), skonstruowano na nim drewnianą platformę balonową i wyposażony go w sprzęt do obsługi balonu[1]. Od 9 kwietnia do połowy września „Manica” brał udział w bitwie o Gallipoli, wypuszczany z jego pokładu balon na uwięzi służył do obserwacji ruchów nieprzyjaciela i kierowania ogniem[1].

Po powrocie do Wielkiej Brytanii okręt skierowano do stoczni Cammell, Laird and Company, gdzie przebudowano platformę balonową, między innymi obudowując ją wysokimi ścianami, wzmocniono uzbrojenie przeciwlotnicze dwoma pojedynczymi armatami 6-funtowymi (57 mm) i wyposażono go w wodnosamolot oraz warsztat naprawczy[2]. Po remoncie okręt został wysłany do Zanzibaru, gdzie dotarł w kwietniu 1916 roku. Służył tam do maja 1917 roku, sugerowano przebudowę okrętu na bazę wodnosamolotów, ale ostatecznie został on wycofany ze służby 20 sierpnia 1917 roku. Przemianowany na „Huntball” służył jako węglowiec do czerwca 1918 roku[2].

Przypisy

  1. a b c R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 73.
  2. a b R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 74.

Bibliografia[edytuj]

  • R.D. Layman: Before the Aircraft Carrier: The Development of Aviation Vessels, 1849-1922. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1989. ISBN 978-0-87021-210-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]