Hans Söhnker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hans Söhnker
Ilustracja
Hans Leibelt i Hans Söhnker
Imię i nazwisko Hans Albert Edmund Söhnker
Data i miejsce urodzenia 11 października 1903
Kilonia
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 1981
Berlin
Zawód aktor
Lata aktywności 1933-1980
Odznaczenia
Krzyż Zasługi I Klasy

Hans Albert Edmund Söhnker (ur. 11 października 1903 w Kilonii, zm. 20 kwietnia 1981 w Berlinie) – niemiecki aktor filmowy.

Wczesne życie[edytuj]

Hans Söhnker urodził się w Kilonii jako syn stolarza Edmunda Adolpha Söhnkera, który później zaczął zarabiać pieniądze jako księgarz oraz Marii Magdaleny z d. Stölting. Jego ojciec był również przewodniczącym SPD w Kilonii.

Po ukończeniu przez szkoły Hans Söhnker podjął naukę w Wyższej Szkoły Handlowej w swoim rodzinnym mieście. Już w czasie studiów odkrył swoją pasję do aktorstwa. Często uczęszczał na lekcje aktorstwa i śpiewu u Clemensa Schuberta i Gustafa Gründgensa w kilońskim teatrze. W 1924 roku przeniósł się do Frankfurtu, a w 1925 roku do Gdańska, gdzie grał w muzycznych komediach.

Kariera[edytuj]

Debiut Hans Söhnkera na wielkim ekranie przypadł w 1933 roku, kiedy to zagrał tytułową rolę w filmie Carewicz w reżyserii Victora Jansona. Popularność zdobył dzięki swojej elegancji i prostocie. W 1937 roku zagrał główną rolę, Jacka Wheelera w filmie Małżonek idealny, gdzie grał razem ze swoim filmowym partnerem Heinzem Rühmannem. W 1939 roku przeniósł się do studia filmowego UFA, gdzie zagrał w kilka znanych w filmach m.in. Ta, której pragnę (1940), Große Freiheit Nr.7 (1944). Do 1945 roku Hans Söhnker miał na swoim koncie ponad 40 ról filmowych.

W okresie III Rzeszy Hans Söhnker we współpracy z innymi ludźmi filmu niemieckiego ukrywał w swoim domu na wsi represjonowanych przez władzę III Rzeszy Żydów, którzy znajdowali się na czarnej liście gestapo. Po zakończeniu II wojny światowej Hans Söhnker dalej kontynuował karierę aktorską. Grał w Castle Park Theatre w Berlinie pod kierunkiem Bolesława Barloga. Nie ominęły go również role filmowe. Wśród jego najbardziej znanych filmów należą m.in. Film bez tytułu (1947), Geliebte Corinna (1956), Worüber man nicht spricht (1958). Za granicą jest znany głównie z roli profesora Moriartego w filmie Sherlock Holmes i Naszyjnik Śmierci w 1962 roku.

W 1948 roku za rolę Martina Deliusa w filmie Film bez tytułu nagrodę Bambi w kategorii Najlepszy Aktor.

W latach 60. Hans Söhnker zaczyna pracować dla NRD-owskiej telewizji. On jest gwiazdą wielu seriali telewizyjnych m.in jak Forellenhof (rola Otto Buchnera), Salto (rola Koglera), Lokaltermin (rola sędziego Schrötera). Ponadto, występował on na scenach w Berlinie, Hamburgu i Monachium.

Hans Söhnker w 1968 roku został powołany do Staatsschauspieler. W 1973 roku za swoje zasługi został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec - Krzyżem Zasługi I Klasy. W 1977 roku na gali Filmband in Gold dostał honorową nagrodę za całokształt swojej pracy aktorskiej. Trzy lata wcześniej, w 1974 roku opublikował swoje wspomnienia w pamiętniku pod tytułem "... a nie dzień zbyt wiele."

Ostatni raz ekranie pojawił się w 1980 roku w serialu Im schönsten Bilsengrunde w roli Konrada Lochera.

Życie prywatne[edytuj]

Hans Söhnker był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Charlotte Berlow, z którą się rozwiódł. Z drugą żoną wziął ślub w 1959 roku i był z nią w związku małżeńskim aż do swojej śmierci w 1981 roku[1].

Jego stryjeczną prawnuczką jest niemiecka aktorka, Anneke Kim Sarnau[2].

Hans Söhnker zmarł 20 kwietnia 1981 roku w Berlinie Zachodnim w wieku 77 lat. Urna z prochami aktora spoczęła w Travemünde - dzielnicy Lubeki w wodach Morza Bałtyckiego[3].

Filmografia (wybór)[edytuj]

film[edytuj]

  • 1933: Carewicz - carewicz
  • 1933: Schwarzwaldmädel - Hans Fichtner
  • 1934: Jede Frau hat ein Geheimnis - Hans Jürgens
  • 1935: Herbstmanöver - Viktor von Randau
  • 1936: Faithful - Carl Koster
  • 1937: Małżonek idealny - Jack Wheeler
  • 1937: Zemsta nietoperza - Hans Weigel
  • 1938: Nasza czwórka - Stefan Kohlund
  • 1939: Pożar na oceanie - Nick Dorland
  • 1940: Ta, której pragnę - Christian Bauer
  • 1943: Człowiek z zasadami - dr Hans Winhold
  • 1944: Der Engel mit dem Saitenspiel - Hans Gustav Strengholt
  • 1944: Große Freiheit Nr.7 - Willem
  • 1948: Film bez tytułu - Martin Delius
  • 1953: Die Stärkere - Jochen Faber
  • 1956: Wo die Lerche singt - Hans Berend
  • 1956: Geliebte Corinna - Peter Mansfeld
  • 1958: Worüber man nicht spricht - dr Brand
  • 1960: Schachnovelle - biskup Ambrosse
  • 1962: Najdłuższy dzień - niemiecki oficer
  • 1962: Sherlock Holmes i Naszyjnik Śmierci - profesor Moriarty

serial[edytuj]

  • 1965-1966: Der Forellenhof - Otto Buchner
  • 1969-1972: Salto mortale - Kogler
  • 1972: Dem Täter auf der Spur - Marcel Bressac
  • 1973: Lokaltermin - sędzia Schröter
  • 1975: Beschlossen und verkündet - sędzia Schröter
  • 1978: Der Alte - dr Knopp
  • 1979: Achtung Kunstdiebe - Pernau
  • 1980: Im schönsten Bilsengrunde - Konrad Locher

Przypisy

  1. Hans Söhnker - Filmweb. [dostęp 2013-02-24].
  2. CD Hans Söhnker 22 RARE Chansons Couplets Schlager (niem.). [dostęp 2013-02-24].
  3. Hans Söhnker - Ciekawostki. [dostęp 2013-02-24].

Linki zewnętrzne[edytuj]