Hemobartoneloza kotów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hemobartoneloza kotów lub niedokrwistość zakaźna kotówchoroba zakaźna, występująca u kotów.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Niedokrwistość zakaźna kotów jest wywoływana przez pałeczki bakterii Mycoplasma haemofelis (dawniej: Haemobartonella felis) z rodzaju Rickettsia, która pasożytuje na kocich erytrocytach[1][2]. Choroba przenoszona jest przez kleszcze, głównie Kleszcza pospolitego Ixodes Ricinusoraz Rhipicephalus sanguineus oraz pchły kocie Ctenocephalides felis[1][3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz choroba została rozpoznana w 1942 roku w Afryce południowej, a następnie w Stanach Zjednoczonych Ameryki w roku 1956. Obecnie Choroba występuje na całym świecie, również w Polsce. Występowanie choroby jest sezonowe, najczęściej pojawia się późną wiosną[3].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczne objawy to, m.in. senność, osłabienie, spadek kondycji, brak apetytu, zdarzają się także przypadki bezobjawowe. Okres inkubacji choroby jest długi - trwa zazwyczaj od 22 do 51 dni[3].

Rozpoznanie i postępowanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie choroby można postawić na podstawie wyników rozmazu krwi barwiony metodą May-Grunwalda-Giemsy, Wrighta lub błękitem toluidyny, w preparacie widoczne będą wtręty - pasożyty w erytrocytach[3][2]

W diagnostyce mogą być przydatne badania hematologiczne, w których stwierdza się anemię[3].

W leczeniu stosuje się antybiotyki, głównie oksytetracyklinę. Choroba jest jednak na tyle poważna, że wymaga specjalistycznej opieki lekarsko-weterynaryjnej[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Borelioza

Babeszjoza

Anaplazmoza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Łukasz Adaszek i inni, Kleszcze jako wektory nowych chorób zakaźnych i inwazyjnych psów i kotów?, „Magazyn Weterynaryjny”, marzec 2018, ISSN 1230-4425.
  2. a b Wojciech Hildebrand, Interpretacja wyników badań laboratoryjnych krwi psów i kotów [w:] Józef Nicpoń (red.), Badania kliniczne i laboratoryjne w diagnostyce chorób zwierząt, wyd. drugie uzupełnione, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, 2015, ISBN 978-83-7717-198-1.
  3. a b c d e f Zdzisław Gliński, Krzysztof Kostro, Choroby zakaźne zwierząt z elementami epidemiologii i zoonoz, Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2011, s. 411-413, ISBN 978-83-09-01082-1.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.