Henryk Juliusz de Bourbon-Condé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Henryk Juliusz de Burbon)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Juliusz de Condé z ojcem Wielkim Kondeuszem

Henryk Juliusz de Bourbon-Condé (fr. Henri Jules de Bourbon) (ur. 29 lipca 1643 w Paryżu, zm. 1 kwietnia 1709 tamże) – francuski arystokrata, piąty książę Condé od 1686, par Francji, pierwszy książę krwi.

Był synem Wielkiego Kondeusza i Claire Clémence de Maillé. Nazywano go powszechnie Monsieur le Prince.

W 1660 król Polski Jan Kazimierz Waza bezskutecznie zamierzał przeprowadzić jego elekcję vivente rege w Rzeczypospolitej. 2 lutego 1668 został brygadierem kawalerii, 20 kwietnia 1672 marszałkiem polnym a 3 kwietnia 1673 generałem-lejtnantem wojsk francuskich.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Henri Jules, Duke of Enghien by Jean Marie Ribou.png

11 grudnia 1663, Henryk Juliusz poślubił Annę Henriettę, córkę Edwarda Wittelsbacha księcia Palatynatu-Simmern (znaną jako Annę Bawarską). Mieli razem 10 dzieci:

  • Henryk, księcia de Bourbon (1667–1670),
  • Ludwik III, księcia d’Enghien, książę de Condé (1668–1710),
  • Henryk, hrabiego de Clermont (1672–1675),
  • Ludwik Henryk, hrabiego de la Marche (1673–1675),
  • Maria Teresa, mademoiselle de Bourbon (1666–1732), od 1688 żonę swojego kuzyna – Franciszka Ludwika, księcia Conti,
  • Anna, mademoiselle d’Enghien (1670–1675),
  • Anna Maria, mademoiselle d’Enghien, później mademoiselle de Condé (1675–1700),
  • Ludwika Benedykta , mademoiselle d’Enghien, później mademoiselle de Charolais (1676–1753), od 1692 żonę Ludwika Augusta, księcia Maine (nieślubnego syna króla Ludwika XIV),
  • Maria Anna, mademoiselle de Montmorency, później mademoiselle d’Enghien (1678–1718), żonę Ludwika Józefa, księcia Vendôme,
  • córkę de Bourbon, mademoiselle de Clermont (1679–1680).

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon (Pamiętniki) pisał, że był to człowiek mikrego wzrostu, lecz olbrzymiej energii, wykształcony i inteligentny, jednak chorobliwie zazdrosny o swą uległą i głupią żonę, którą czasem nawet bił i kopał. Nigdy nie wiedział co będzie danego dnia robił; zawsze czekały nań cztery obiady: w Paryżu, w Chantilly, w Ecouen i w miejscu pobytu dworu (np. w Marly). Sam książę najchętniej przebywał w Chantilly, którą to posiadłość stale upiększał. Nigdy nie podejmował gości ze skąpstwa. W młodszym wieku z ogromną energią kokietował damy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]