Herweusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Herweusz

Hervé
Ilustracja
Data śmierci 556 lub 568
Czczony przez Kościół katolicki
Wspomnienie 17 czerwca
Szczególne miejsca kultu Guimiliau

Herweusz, Harwey, fr. Hervé (zm. 556 lub 568) – święty katolicki, szczególnie popularny w Bretanii, bretoński mnich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Według spisanego w XIII wieku życiorysu Herweusz miał żyć pod koniec VI wieku. Miał być synem Hoarwiana, pochodzącego z Brytanii pieśniarza, który po pobycie na dworze króla Childeberta, wracając do ojczyzny, ożenił się i wkrótce zmarł. Zanim Herweusz przyszedł na świat, jego matka, chcąc odkupić swoje wcześniejsze winy, miała wyprosić u Boga, aby poczęte dziecko było pozbawione wzroku.

Niewidomy Herweusz wcześnie miał rozpocząć życie pustelnicze, wędrując z dołączającymi do niego uczniami. Mimo tego, że nie miał święceń, pełnił rolę duchowego przewodnika, pomagając ludziom w potrzebie. Według późniejszych hagiografów, gdy Herweusz ukończył siedem lat, jego matka wstąpiła do klasztoru, a wychowanie syna powierzyła świątobliwemu Arzianowi. Miał następnie przebywać u swego wuja, założyciela szkoły przyklasztornej w Plouvien i zostać opatem tamtejszej wspólnoty, a później przenieść się do opactwa położonego w Lanhouarneau. Świętemu przypisuje się dokonanie kilku cudów.

Wiele legend, których bohaterem jest św. Herweusz przedstawia go jako przyjaciela wilków i lisów, potrafiącego rozkazywać żabom.

Szczególny miejscem kultu świętego jest Guimiliau, a jego wspomnienie obchodzone jest 17 czerwca. Jest opiekunem wzywanym przy wszelkich dolegliwościach oczu.

W ikonografii św. Herweusz jest przedstawiany jako wędrowny żebrak i śpiewak. Grób Herweusza znajdował się w Lanhouarneau, gdzie miał umrzeć, tam też było początkowo skupiał się kultu świętego. W 1002 roku relikwie świętego przeniesiono do innych świątyń, a jego popularnoś rozszerzyła się na całą Bretanię. W czasie rewolucji francuskiej grób Herweusza został zniszczony[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fabio Arduino, Jean Evenou: Sant' Erveo (Hervè) Abate e eremita in Bretagna (wł.). [dostęp 2009-12-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1998, s. 54. ISBN 83-7097-464-3.
  2. Hugo o. Hoever SOCist: Żywoty Świętych Pańskich. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1983, s. 214-215.