Hipolit Falkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hipolit Falkowski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1779
Kamieniec Podolski
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1821
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 17941820
Siły zbrojne Armia Królestwa Polskiego
Jednostki Legia Nadwiślańska
Główne wojny i bitwy insurekcja kościuszkowska
Wojny napoleońskie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Maksymiliana Józefa (Bawaria) Order Obojga Sycylii (Neapol)

Hipolit Falkowski herbu Rawicz[1] lub herbem Doliwa[2] (ur. 13 sierpnia 1779 w Kamieńcu Podolskim, zm. 14 sierpnia 1821 w Warszawie[3]) – polski dowódca wojskowy, generał brygady armii Księstwa Warszawskiego.

W 1790 zakupiono dla niego rangę sierżanta i oddano do szkoły wojskowej. Od 1794 służył jako podporucznik w wojsku koronnym i walczył w Powstaniu kościuszkowskim. Po jego upadku przedostał się do Włoch. W maju 1797 przyjęty na kapitana w 114 pułku piechoty francuskiej. Jego powinowaty Wincenty Aksamitowski przeciągnął go do formowanej przez siebie artylerii pieszej legii włoskich. Obaj przeszli całkowicie do służby francuskiej, używani w wywiadzie i administracji. Uczestniczył w kolejnych kampaniach. 9 października 1805 przydzielony do głównego sztabu Wielkiej Armii. Wiosną 1806 dostał krzyż kawalerski Legii Honorowej, latem wysłany był w tajnej misji do Konstantynopola, a wracając jesienią 9 listopada 1806 w Berlinie przydzielony do cesarskiej kwatery jako oficer ordynansowy w randze kapitana gwardii, zyskiwał bardzo na znaczeniu w oczach swoich i obcych, czego śladem order bawarski, nadany mu u schyłku tego roku. Nie przeszedł do armii Księstwa Warszawskiego. W stopniu majora organizował administrację Legii Nadwiślańskiej, walczył w Hiszpanii. W czasie wojny 1812 ponownie znalazł się w sztabie, wyprawiony z początkiem sierpnia do Połocka, miał pod pozorem przesłuchania jeńców zbadać sytuację, w jakiej znajdował się korpus Oudinota. 7 lipca 1812 został oficerem Legii Honorowej. Po odwrocie za Ren domagał się po 16 latach służby w szeregach francuskich odkomenderowania do Sedanu do pomocy Dąbrowskiemu, który tam reorganizował resztki wojsk polskich. W 6 maja 1814 złożył dymisję w stopniu generała brygady przechodząc do armii Królestwa Kongresowego. W drugiej dywizji objął dowództwo trzeciej brygady w 1820, ale na krótko, bo zmarł już w następnym roku następnym. Pochowany został w katakumbach obok kaplicy św. Barbary na nieistniejącym już dziś cmentarzu Świętokrzyskim.

Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Równości i Jedność Słowiańska[4]. Ożenił się ok. 1812 roku, był ojcem Juliusza pamiętnikarza i uczestnika powstania listopadowego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. IV, Warszawa 1907, s. 9
  2. Polski Słownik Biograficzny tom. 6 str.359
  3. miejsce śmierci i pochówku
  4. Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 580.
  5. Kawalerowie Virtuti Militari. [dostęp 2008-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-06)].
  6. a b c d e Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 147

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]