Hipoplazja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hipoplazja (łac. hypoplasia, z gr. υπó = pod (tu: mało) + πλάσσειν = kształtować, formować (por. plastyczny)) - typ niecałkowitej morfogenezy, polegający na zbyt słabym wykształceniu się narządu przebiegającym ze zmniejszeniem ilości komórek. Hipoplazji narządu często towarzyszy upośledzenie jego czynności. Hipoplazja narządów nierzadko wchodzi w skład obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, może też stanowić wadę izolowaną. Termin wprowadzony przez Rudolfa Virchowa w 1870 roku.

Przykłady hipoplazji[edytuj]

-plazja
anaplazja – odróżnicowanie
aplazja – niewykształcenie się narządu
dysplazja – nieprawidłowe dojrzewanie
hiperplazja – wzrost liczby komórek
hipoplazja – niedorozwój narządu
kataplazja – różnicowanie czynnościowe
metaplazja – zmiana typu komórek
neoplazja – nowotworzenie

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Lech Korniszewski, Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Diagnostyka dysmorfologiczna. Wyd. II, PZWL 2005 ISBN 83-200-3042-0.
  • Jerzy Stachura, Wenancjusz Domagała, Patologia znaczy słowo o chorobie. T. 1, Patologia ogólna. Wydawnictwo Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków 2003. ISBN 83-88857-65-7.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.