Ignacy Maloyan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Ignacy Maloyan

Իգնատիոս Մալոյեան
arcybiskup i męczennik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1869
Mardin
Data śmierci 11 czerwca 1915
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 7 października 2001
plac Świętego Piotra
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 11 czerwca
Ignacy Maloyan
arcybiskup
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1869
Mardin
Data śmierci 11 czerwca 1915
arcybiskup Mardin
Okres sprawowania 1911-1915
Wyznanie katolickie
Kościół ormiańskokatolicki
Prezbiterat 12 lipiec 1896
Nominacja biskupia 1 październik 1911
Sakra biskupia 15 październik 1911
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 października 1911
Konsekrator Boghos Bédros XIII Terzian
Współkonsekratorzy Awedis Bédros XIV Arpiarian
Hussig Gulian

Ignacy Maloyan (pol. Malojan) (ur. 1869 w Mardin, zm. 11 czerwca 1915) – ormiańskokatolicki arcybiskup Mardin, błogosławiony Kościoła katolickiego. Zginął śmiercią męczeńską podczas Rzezi Ormian.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Mardin w imperium osmańskim w 1869 r. (prawdopodobnie 19 kwietnia) w skromnej i pobożnej rodzinie ormiańskich katolików jako czwarte z ośmiorga dzieci. Podczas chrztu otrzymał imię Choukrallah.

Już w dzieciństwie postanowił zostać kapłanem. W tym celu udał się na naukę do Libanu, gdzie studiował aż do święceń kapłańskich, które otrzymał w 1896 r. w uroczystość Bożego Ciała. Przyjął wtedy imię Ignacy, na cześć świętego z Antiochii, którego pragnął naśladować. Po półtorarocznym pobycie w Bzommar został posłany do Aleksandrii w Egipcie, gdzie pracował jako duszpasterz. We wrześniu 1901 r. został mianowany wikariuszem patriarchy w Egipcie i przeniósł się do Kairu. Następnie pełnił funkcję sekretarza ormiańskiego patriarchy Konstantynopola. Po rezygnacji poprzedniego arcybiskupa Mardin został mianowany jego następcą. 22 października 1911 r. w Rzymie, podczas synodu biskupów ormiańskich, otrzymał sakrę biskupią z rąk patriarchy Pawła Piotra XIII Terziana.

Po wybuchu I wojny światowej na terenie imperium osmańskiego rozpoczęły się prześladowania Ormian, oskarżanych o nielojalność. W tej sytuacji, aby uniknąć zaostrzenia napięć, w odpowiedzi na polecenie rządu biskupi zachęcali ludność ormiańską do pomocy w aprowizacji armii. Znalazło to uznanie w oczach sułtana, który w oficjalnym liście wyraził swoją wdzięczność abpowi Maloyanowi i abpowi Tappouniemu (biskupowi Kościoła katolickiego obrządku syryjskiego).

Jednakże rządzący ówcześnie ruch Młodych Turków parł do „ostatecznego rozwiązania kwestii ormiańskiej”. 1 maja 1915 r. arcybiskup Maloyan, w obliczu narastających prześladowań i coraz częstszych rewizji kościołów, w publicznym liście jeszcze raz wyraził swoją lojalność wobec władz, a diecezjan wezwał do wierności Stolicy Apostolskiej oraz trwania w wierze. W maju 1915 r. znane z okrucieństwa specjalne oddziały wojskowe Khamsines, na polecenie szefa policji, rozpoczęły masakrę ludności ormiańskiej. Gdy miejscowi dygnitarze namawiali arcybiskupa, aby ukrył się w górach, on odpowiadał: «Pasterz nie może porzucać swych owiec, by ratować własne życie».

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

3 czerwca 1915 r. na podstawie fałszywych zeznań oskarżono abp. Maloyana o przemyt broni i kontakty z Rosjanami. Kiedy jednak nie udało się ani udowodnić mu winy, ani zmusić do przejścia na islam, poddano go straszliwym torturom. Otrzymał wówczas rozgrzeszenie od kapłana, który był więziony w sąsiedniej celi. 9 czerwca pożegnał się w więzieniu ze swoją matką. W nocy 10 czerwca razem z grupą 417 więźniów został wywieziony do Diarbérkir, gdzie – jak poinformowano aresztowanych i mieszkańców miasta – mieli oni pracować przy naprawie dróg. 11 czerwca, kiedy dotarli do Ain Omar Agha, wybrano dziesięciu z nich, mówiąc, że będą uwolnieni. Sługa Boży zrozumiał wówczas, że czeka ich śmierć. Otrzymawszy pozwolenie od dowódcy oddziału Mamdouha aby przemówić do swoich wiernych, wezwał ich, by nie lękali się śmierci, a potem konsekrował chleb, udzielił współtowarzyszom generalnej absolucji i odpustu zupełnego oraz rozdał im komunię. Żołnierze Khamsines zamordowali ich wszystkich, a arcybiskupowi dowódca jeszcze raz zaproponował przyjęcie islamu. Według relacji naocznego świadka śmierci Malojan miał odpowiedzieć Nie zaprę się mej wiary chrześcijańskiej[1]. Kiedy abp Maloyan odmówił, Mamdouh zastrzelił go ze swojego pistoletu. Umierający arcybiskup zdążył powiedzieć: «Boże mój, zmiłuj się nade mną. W Twoje ręce oddaję ducha mego». Turecki lekarz wojskowy zapisał, że arcybiskup zmarł na zawał serca.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

7 października 2001 arcybiskup Ignacy Maloyan został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II podczas uroczystego nabożeństwa w Rzymie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kucharczyk G., Pierwszy holocaust XX wieku, Fronda, Warszawa 2005, s. 109.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Riccardi A., Stulecie męczenników. Świadkowie wiary XX wieku. z wł. przeł. J.Dembska, Warszawa 2001, s. 303-304.
  • catholic-hierarchy.org

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]