Józef Bednorz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Bednorz
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1882
Ruda Śląska
Data i miejsce śmierci sierpień 1941
Mauthausen-Gusen (KL)
Zawód, zajęcie Polski publicysta, działacz narodowy na Śląsku

Józef Bednorz (ur. 2 lipca 1882 w Rudzie Śląskiej[1], zm. w sierpniu 1941 w obozie Mauthausen-Gusen (KL)) – polski publicysta, działacz narodowy na Śląsku. Ojciec Zbyszka Bednorza, pisarza (ur. 1913)[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Rudolfa i Józefy ze Sznapków[1]. W 1910 ożenił się z Marią Woźniak[1]. W latach 1901–1912 był redaktorem naczelnym „Górnoślązaka”, dziennika poświęconego sprawom ludu polskiego na Śląsku[3]. W latach 1905–1913 współredagował także „Katolika”, czasopismo znane z walki z germanizacją Śląska oraz „Kuryera Śląskiego” (w latach 1907–1922)[4]. Do 1922 redagował także pisma: „Polak”, „Śmieszek”, „Gość Świąteczny”, „Robotnik Polski”[5].

Po okresie działań na rzecz Plebiscytu na Górnym Śląsku[2], w latach 1921–1926 pracował jako redaktor „Wiadomości Spółdzielczych”, miesięcznika wydawanego przez Chorzowską Spółdzielnię Mieszkaniową.

Zginął w sierpniu 1941 w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen (KL).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]