Józef Hurko-Romejko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Hurko-Romejko
Data śmierci 1811
Wicegubernator kurlandzki
Okres od 14 grudnia?/25 grudnia 1799
do 20 października?/1 listopada 1800
Następca Nikołaj Iwanowicz Arsienjew
Odznaczenia
Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Józef Hurko-Romejko ros. Иосиф Иосифович (Осиф Осифович) Гурко (Гурко-Ромейко), (zm. w 1811 roku) – polski szlachcic i działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, pierwszy wicegubernator guberni kurlandzkiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze szlacheckiej rodziny z polskiego województwa witebskiego. Urodził się w XVIII wieku, jednak dokładna data jego narodzin nie jest znana. Służył w armii jako porucznik petyhorski. Przed 1796 rokiem został kawalerem Orderu Świętego Jerzego IV klasy. Zarekomendowany przez generał-gubernatora kurlandzkiego Petera Ludwiga von Pahlena na nowo powstałe stanowisko wicegubernatora guberni kurlandzkiej. Nominacja została wydana przez carycę Katarzynę II, która przekazała mu arendę kurlandzkich dóbr. O ile data nominacji nie jest pewna, to wiadomo, iż urząd wicegubernatora pełnił już 28 stycznia 1796 roku. W karierze urzędniczej nosił od 28 czerwca 1796 roku[1] rangę radcy stanu (V klasa cywilna w tabeli rang), później awansował jeszcze na rzeczywistego radcę stanu (IV klasa cywilna). Był jedynym Polakiem wśród kurlandzkich gubernatorów i wicegubernatorów, 14 grudnia?/25 grudnia 1799 roku zastąpił go Nikołaj Iwanowicz Arsienjew[2].

Poza dobrami w guberni kurlandzkiej Hurko-Romejko posiadał również włości w guberni mohylewskiej, w powiecie orszańskim. Był to majątek Krynki, gdzie przez pewien czas mieszkał, sąsiedni folwark Krotowsza, Wysokie Łuszajewo i Pograbiówka. Po swojej śmierci w 1811 roku został pochowany w folwarcznej kaplicy w Krotowszy (parafia babinowicka)[2].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec noszący to samo imię był w latach 1759–1780 podkomorzym witebskim. Józef miał dwóch synów oraz córkę:

  • Leopold ros. ЛеонтиЙ Йосифович (1783–1860) – rosyjski generał-major,
  • Włodzimierz ros. Владимир Йосифович (1795–1852) – rosyjski generał piechoty,
  • Ewelina (zm. 1821 w Rzymie) - żona marszałka połockiego Tadeusza Niemirowicza-Szczytta (1778-1840), syna Justyniana[3].

Synem Włodzimierza, a wnukiem Józefa był rosyjski feldmarszałek i warszawski generał-gubernator Józef Władimirowicz Hurko ros. Иосиф Владимирович Гурко (1828-1901)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janicki 2011 ↓, s. 252.
  2. a b c Janicki 2011 ↓, s. 243–244.
  3. A. Haratym, Justynian Szczytt Niemirowicz [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. 47. Warszawa–Kraków: Polska Akademia Nauk i Polska Akademia Umiejętności – Instytut Historii PAN im. Tadeusza Manteuffla, 2011, s. 565–567

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]