Július Barč-Ivan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Július Barč-Ivan (ur. 1 maja 1909 w Krompachach, zm. 25 grudnia 1953 w Martinie) – słowacki dramaturg, prozaik i eseista.

Z wykształcenia prawnik i teolog ewangelicki. W 1935-1941 pastor w Pozdisovcach, od 1942 pracownik Biblioteki Macierzy Słowackiej w Martinie. Reformator słowackiego dramatu. Za życia niezrozumiany, inscenizacje jego dzieł nie oddawały fideistycznych podtekstów. Obecnie odkrywany na nowo.

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 3000 ľudí (wystawiane w 1934, wydane w 1935)
  • Človek, ktorého zbili (1936, Człowiek, którego zabili)
  • Pevec boží (1936, Boży piewca), inspirowane życiem Jerzego Trzanowskiego
  • Diktátor (wystawione w 1938, w którym protestował przeciw dyktaturze i faszyzmowi)
  • Predposledný život (1940, Przedostatnie życie)
  • Neznámy (1944)
  • Dvaja (1945, Dwaj)
  • Koniec (1948)
  • Železné ruky (1948, Żelazne ręce)
  • Poeta Laureatus (1950, w którym domagał się wolność autorskiej).
  • Úsmev bolesti (1968, Uśmiech bólu)
  • Cesta myšlienky (1971, Droga myśli)