Język Adamowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język Adamowy – uniwersalny prajęzyk, od którego według Biblii wywodzą się wszystkie języki świata.

Zgodnie z biblijną Księgą Rodzaju (2:19), język ten został stworzony przez Adama, gdy Bóg Ojciec kazał mu nadać nazwy wszystkim rzeczom. Ponieważ Biblia nie precyzuje jednak, jaki to był język, egzegeci rozmaicie spekulowali na ten temat.

W średniowieczu zazwyczaj utożsamiano język Adamowy z hebrajskim, do dziś pogląd ten podziela wielu protestanckich kreacjonistów. Zwolennicy tego poglądu uznają hebrajski za Adamowy, ponieważ stwierdzenie Adama (Rdz 2:23): „ta będzie się zwała niewiastą (isza), bo ta z mężczyzny (isz) została wzięta” ma według nich sens tylko w odniesieniu do słów hebrajskich, mimo że taka sama konstrukcja językowa jest możliwa w polskim jako mąż i mężyna, a także analogicznie w wielu innych językach świata. W pismach mormońskich znajdujemy wzmianki o „czystym i nieskażonym” języku Adamowym. Przytoczone są nawet słowa pierwotnej mowy, które jednak pochodzą ze znanych języków afroazjatyckich, np. pay lay Ale to zniekształcone hebrajskie pe le El, 'usta do Boga’, a deseret jest konwencjonalną wokalizacją staroegipskiego dsrt.

W katolickich objawieniach prywatnych Anny Katarzyny Emmerich pada stwierdzenie, że ze wszystkich potomków języka Adamowego najwcześniej od niego oddzieliły się języki Baktrów, Zendów i Indów[1].

Zobacz też

Przypisy