Językoznawstwo synchroniczno-porównawcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Językoznawstwo synchroniczno-porównawcze – nurt językoznawczy zapoczątkowany przez Wilhelma von Humboldta. W odróżnieniu od językoznawstwa historyczno-porównawczego, Humboldt proponował badania nad spokrewnionymi językami w formie aktualnej i ich klasyfikację na tej podstawie.

Na gruncie językoznawstwa synchroniczno-porównawczego wyrosła m.in. teoria relatywizmu kulturowego, a także humboldtowski podział języków na izolujące, aglutynacyjne oraz fleksyjne.