Jan Płoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Płoński
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1929
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 listopada 1982
Warszawa
Zawód, zajęcie lekarz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
[http//link Strona internetowa]

Jan Płoński (ur. 6 grudnia 1929 w Warszawie, zm. 23 listopada 1982 tamże) – polski lekarz ginekolog położnik, doktor nauk medycznych, nauczyciel akademicki i działacz samorządowy, ordynator i dyrektor Miejskiego Szpitala Ginekologiczno-Położniczego w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia medyczne rozpoczął w 1949 roku na Akademii Medycznej w Szczecinie[1], a ukończył je w 1954 roku na Wydziale Lekarskim AM w Warszawie. Od tego czasu pracował w I Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych AM w Warszawie, gdzie osiągnął stanowisko adiunkta u prof. Tadeusza Bulskiego. Tamże uzyskał II stopień specjalizacji oraz tytuł doktora nauk medycznych[2].

Radny IV kadencji Rady Narodowej dzielnicy Warszawa Ochota m. st. Warszawy (1965-1969)[3].

W latach 1968–1972 pełnił funkcję ordynatora oddziału położniczo-ginekologicznego Miejskiego Szpitala Ginekologiczno-Położniczego przy ul. Żelaznej 90 w Warszawie. W 1967 roku wygrał konkurs na stanowisko ordynatora tegoż szpitala. W roku 1972 objął stanowisko jego dyrektora, które piastował do roku 1974. Objął również stanowisko dyrektora ZOZ Warszawa-Ochota, do którego przyłączono szpital[1][2].

W latach 1974–1977[4] pełnił funkcję kierownika Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (naczelny lekarz m. st. Warszawy), zachowując jednocześnie tytuł ordynatora szpitala, na którym to stanowisku pozostał do śmierci[1].

Członek i przewodniczący rady Spółdzielni Pracy Lekarzy Specjalistów „Zdrowie” w Warszawie[5].

Dorobek[edytuj | edytuj kod]

  • W roku 1956 z inicjatywy dr hab. Tadeusza Bulskiego podjął we współpracy z inżynierami Stanisławem Bancerem, Jerzym Ilmurzyńskim i Stanisławem Kuhnem prace nad skonstruowaniem urządzenia elektroakustycznego do badania tętna płodu[6], które opatentowane zostało w roku 1957 (patent numer 40078). Prototyp urządzenia pod nazwą Audiokardiometr PS-61 zbudowany został w roku 1961 i z powodzeniem przeszedł próby kliniczne[7].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Puzyna W. i inni, Szpital św. Zofii w Warszawie. Warszawa: Foto Liner s.c., 2012.
  2. a b c Stolica 1974: 13, s. 10.
  3. Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. st. Warszawy nr 14 z dn. 15 lipca 1965, poz. 85, s. 4.
  4. Służba Zdrowia 1982: 31, s. 7.
  5. Życie Warszawy: 1982: 268 s. 12
  6. I Klinika Położnictwa i Ginekologii WUM. (pol.) Towarzystwo Lekarskie Warszawskie (dostęp 2017-02-14).
  7. Płoński J.: Fonokardiografia płodowa (praca doktorska).  I-sza Klinika Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Warszawie ; (promotor) prof. dr med. Tadeusz Bulski. Warszawa po 1961.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Puzyna W., Dobrzyńska A., Piotrowska A., Rohn Z.:Szpital św. Zofii w Warszawie. Warszawa: Foto Liner s.c., 2012.
  • Nowy szef stołecznej służby zdrowia; w: Stolica 1974: 13.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]