Jan Sokołowski (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Sokołowski
Imię i nazwisko przy narodzeniu Jan Seweryn Sokołowski
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1904
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1953
Warszawa
Zawód malarz
Narodowość polska
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Stanowisko profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie
Rodzice Stanisław Sokołowski
Agnieszka Sokołowska
z d. Walczak
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Jan Seweryn Sokołowski (ur. 28 sierpnia 1904 we Lwowie, zm. 2 grudnia 1953 w Warszawie) – polski malarz, taternik. Syn zasłużonego dla leśnictwa polskiego Stanisława Sokołowskiego oraz Agnieszki z Walczaków, brat Mariana, Adama, Stanisława, Witolda i Zofii[1].

Biografia i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Do gimnazjum chodził w Zakopanem (matura 1924). Malarstwo studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Był uczniem Felicjana Kowarskiego. W 1946 sam został profesorem w warszawskiej ASP.

Malował przede wszystkim pejzaże oraz portrety. Znaczna część jego twórczości łączy się z Zakopanem i Tatrami. Są to pejzaże, m.in. Dolina Jaworzynki (1941) i cykl Krajobraz zakopiański (1943–44). Jego znanymi obrazami są także portret Karola Szymanowskiego (1952) i kompozycja figuralna Kostka Napierski z góralami (1951). Ponadto był twórcą mozaiki nad wejściem do restauracji hotelu „Giewont” w Zakopanem, a także polichromii wnętrza domu wczasowego „Halny” (dawna „Żychoniówka”).

W Warszawie stworzył zegar mozaikowy na Mariensztacie oraz plafon w Teatrze Narodowym. Kierował także pracami nad polichromią Rynku Starego Miasta.

W 1953 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki[2]. W 1953 otrzymał nagrodę państwową II stopnia[3].

Zmarł w stolicy. Został pochowany na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Taternictwo[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX w. zaczął uprawiać taternictwo. Dokonał jednego z pierwszych powtórzeń przejścia północnej ściany Koziego Wierchu oraz pierwszego zimowego przejścia Orlich Turniczek i Buczynowych Czub w 1925 (z bratem Stanisławem)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. M.P. z 1953 r. Nr 93, poz. 1254
  3. Dziennik Polski, r. IX, nr 173 (2948), s. 7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janina Żórawska, Sokołowski, Wydawnictwo Sztuka, 1957