Jan Włodzimierz Lgocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Włodzimierz Lgocki
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1889
Kalisz
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 1954
Warszawa
Zawód, zajęcie urzędnik, przedsiębiorca
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jan Włodzimierz Lgocki (ur. 2 stycznia 1889 w Kaliszu, zm. 13 grudnia 1954 w Warszawie[1]) – polski wysoki urzędnik państwowy, przedsiębiorca, dyrektor naczelny ZUS.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Jana Włodzimierz Lgockiego na cmentarzu Powązkowskim

Urodził się 2 stycznia 1889 roku w Kaliszu, w rodzinie Stanisława i Marii ze Stachurskich. Uczył się w Kaliszu, działał w Związku Młodzieży Postępowej Szkół Średnich, jako jego działacz brał udział w strajku szkolnym w 1905 roku. Był zaangażowany w pracę robotniczych kółek oświatowych. W 1908 roku został przyjęty do Szkoły Handlowej Kupiectwa Łódzkiego, a od 1909 do 1911 roku studiował w Akademiach Handlowych w Wiedniu i Lipsku[2].

Po powrocie do Polski pracował w towarzystwach ubezpieczeniowych w Łodzi, a później w Warszawie. Był także wykładowcą przedmiotów handlowych i księgowości w Wyższej Szkole Handlowej i w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie oraz autorem pracy Wzory listów handlowych. Wciąż był również aktywnym działaczem ruchu związkowego pracowników umysłowych. W dwudziestoleciu międzywojennym zrezygnował z działalności związkowej, bez powodzenia kandydował w wyborach do Sejmu, a następnie zajął się pracą zawodową i pedagogiczną[2].

Od końca lat 20. pracował na wysokich stanowiskach w instytucjach ubezpieczeń społecznych, m.in. był komisarzem rządowym Okręgowego Związku Kas Chorych w Poznaniu. W latach 1930–1932 wykładał też w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu. W 1932 roku pracował w Ministerstwie Opieki Społecznej, nadzorując system ubezpieczeń społecznych, a od 1935 roku był pierwszym dyrektorem naczelnym nowo powstałego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Po konflikcie z ministrem opieki społecznej Marianem Zyndram-Kościałkowskim został odwołany w 1938 roku[2]. Po odejściu z ZUS pracował w bankowości i przemyśle, m.in. zasiadał w zarządach i radach nadzorczych państwowych przedsiębiorstw, w tym zbrojeniowych. W 1938 roku założył także własną firmę, którą kierował do 1944 roku. Po II wojnie światowej wrócił na wysokie stanowiska kierownicze w państwowym przemyśle[2].

Od 11 lipca 1921 roku był mężem Janiny z Tyblewskich (1900–1957).

Zmarł 13 grudnia 1954 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim[2] (kwatera 103-3-28)[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass: Jan Włodzimierz Lgocki (pol.). Polski Słownik Biograficzny - ipbs.nina.gov.pl. [dostęp 2019-04-24].
  2. a b c d e Poczet prezesów ZUS (pol.). Portal ZUS, 2013-04-16. [dostęp 2013-05-23].
  3. Cmentarz Stare Powązki: JAN WŁODZIMIERZ LGOCKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-19].
  4. M.P. z 1931 r. nr 296, poz. 391 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  5. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468 „za zasługi na polu ubezpieczeń społecznych”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]