Jaskinia Dzwonów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jaskinia Dzwonów
Ilustracja
Rezerwat przyrody Skorocice
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Położenie Niecka Nidziańska, Niecka Solecka, Skorocice
Właściciel Skarb Państwa
Długość 91 m
Deniwelacja 5 m
Wysokość otworów 199 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
0 m
Ekspozycja otworów ku N, ku N, ku S
Data odkrycia znana od dawna
Ochrona
i dostępność
niedostępna turystycznie (rezerwat przyrody)
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Jaskinia Dzwonów
Jaskinia Dzwonów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jaskinia Dzwonów
Jaskinia Dzwonów
Ziemia50°25′11″N 20°40′19″E/50,419722 20,671944

Jaskinia Dzwonów (Pieczara Dzwonów) – jaskinia na terenie Niecki Nidziańskiej. Ma trzy otwory wejściowe położone w Dolinie Skorocickiej (Niecka Solecka), na północny-wschód od Skorocic, w pobliżu Jaskini Starej, Jaskini Skorocickiej i Jaskini Górnej, na wysokości 199 m n.p.m[1]. Długość jaskini wynosi 91 metrów, a jej deniwelacja 5 metrów[2][3].

Jaskinia znajduje się na terenie rezerwatu przyrody „Skorocice” i jest nieudostępniona turystycznie.

Opis jaskini[edytuj | edytuj kod]

Jaskinię stanowią dwa, prawie równoległe korytarze. Zachodni, obszerny i suchy zaczyna się w dużym, północnym otworze i prowadzi do dużego otworu południowego. Tam łączy się ze wschodnim, niewielkim korytarzem, którego dnem płynie Potok Skorocicki. Prowadzi on na północ, gdzie kończy się małym otworem wejściowym[3].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W jaskini zimą można spotkać nacieki lodowe: stalagmity, stalaktyty i kolumny naciekowe. Dnem wschodniego korytarza płynie Potok Skorocicki wpływający następnie do Jaskini Skorocickiej. Jaskinie zamieszkują nietoperze[3].

Historia odkryć[edytuj | edytuj kod]

Jaskinia była znana od dawna. Pierwszy jej opis i plan (wraz z Jaskinią Skorocicką) sporządził Kazimierz Kowalski w 1954 roku. Opis i plan samej Jaskini Dzwonów sporządzili J. Gubała i A. Kasza w 1999 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Urban, Gipsy w krajobrazie Ponidzia, Instytut Ochrony Przyrody PAN, Kraków
  2. Jaskinie – kwartalnik Polskiego Związku Alpinizmu. Nr 3 (16)/1999. ISSN 1234-4345
  3. a b c d Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2017-12-19] (pol.).